Ο Θαλής και το «Ποτέμκιν»

Οι επτά σοφοί της αρχαιότητας δεν ήταν πάντα οι ίδιοι, άλλαζαν με τον καιρό, ήταν όμως πάντα επτά και σχεδόν μόνιμος ο Θαλής! Συχνά οι κριτικοί του κινηματογράφου επιλέγουν τον κινηματογραφικό κανόνα.

Αλλάζει η λίστα με τον καιρό και τα αισθητικά κριτήρια κάθε εποχής. Αλλά το «Ποτέμκιν», ο «Χρυσοθήρας» και ο «Πολίτης Καίην» παραμένουν σταθερά στον Κανόνα.

Για να δικαιώσω άλλη μια φορά την προπέτειά μου παρ΄ όλη, δυστυχώς, τη μεγάλη πλέον απόσταση από την εφηβική αλαζονεία, σπεύδω να ξεκινήσω τον χορό των προσκλήσεων, προτείνοντας έναν Κανόνα των θεατρικών έργων, προς το παρόν, της ελληνικής δραματουργίας, της νεοελληνικής ασφαλώς.

«Ερωφίλη» του Χορτάτζη, «Φορτουνάτος» του Φώσκολου, «Χάσης» του Γουζέλη, «Βασιλικός» του Αντωνίου Μάτεσι, «Ο Χαρτοπαίχτης» του Χουρμούζη, «Η Βαβυλωνία» του Βυζάντιου, «Η Τύχη της Μαρούλας» του Κορομηλά, «Βεγγέρα» του Δ. Καπετανάκη, «Τρισεύγενη» του Παλαμά, «Στέλλα Βιολάντη» του Ξενόπουλου, «Φλαντρώ» του Π. Χορν, «Θεοφανώ» του Τερζάκη, «Φον Δημητράκης» του Ψαθά, «Ήρωας με παντούφλες» του Σακελλάριου, «Φαύστα» του Μποστ, «Αυλή των θαυμάτων» και «Ο Δρόμος περνά από μέσα» του Καμπανέλλη, «Το μπουκάλι» του Ζιώγα, «Το ενυδρείο» του Μουρσελά, «Η εξορία» και το «Προς Ελευσίνα» του Π. Μάτεσι, «Η νίκη» της Αναγνωστάκη, το «Μάνα, μητέρα, μαμά» και «Η νύχτα της κουκουβάγιας» του Διαλεγμένου, «Κομμάτια και θρύψαλα» του Σκούρτη, το «1834» του Στάικου, το «Ματς» του Μανιώτη, «Η γυναίκα του Λωτ» του Ποντίκα, το «Δάφνες και Πικροδάφνες» των Κεχαΐδη- Χαβιαρά, «Ο Φονιάς» του Ευθυμιάδη, «Η ιστορία του Αλή Ρέτζο» του Μάρκαρη.