Τα μεθυσμένα λόγια τον έκαναν εκατομμυριούχο

Για χρόνια απολάμβανε το ποτό του στο μπαρ κι από τα λόγια των άλλων, που τα έκανε βιβλία (20 τόμους!) έγινε εκατομμυριούχος συγγραφέας
O Ζαν Μαρί Γκουριό κατεβάζει το τρίτο ποτήρι μπίρας και ξεκινάει για ένα πρωτότυπο λογοτεχνικό ταξίδι. Το δρομολόγιό του είναι τα γαλλικά μπαρ, τα μπιστρό και τα καφέ. «Ο εκδότης μου θεωρεί ότι μελετώ την ανθρώπινη φύση. Αλλά βασικά πηγαίνω για ένα ποτό», λέει ο Γάλλος συγγραφέας τής σειράς των μπεστ σέλερ με τίτλο «Ατάκες της Μπάρας» (Βreves de Comptoir).

Ο Γκουριό, ένας πρώην δημοσιογράφος, άρχισε το 1987 να σημειώνει τα σχόλια που άκουγε στο μπαρ της γειτονιάς του. Μετά τις 15 ατάκες ήξερε ότι βρισκόταν σε κάτι καινούργιο. Έτσι έκανε μια επιλογή και έβγαλε τον πρώτο τόμο με αυτές τις ατάκες. Είχαν τόση επιτυχία που έπειτα από είκοσι χρόνια έβγαλε τόμους, πούλησε 1,3 εκατομμύρια αντίτυπα κι έβγαλε το προφίλ της τάξης των πότηδων της Γαλλίας. Με το αυθόρμητο χιούμορ τους και πολύ συχνά με τη δική του διεισδυτική ματιά σε στιγμές της σύγχρονης ζωής.

Ο Ζαν Μαρί Γκουριό τον Δεκέμβριο έβγαλε τον 20ό επετειακό τόμο με τα καλύτερα αποσπάσματα της ανθολογίας του. Και στη διάρκεια των τριών εβδομάδων από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας τους, οι «Ατάκες της Μπάρας» πούλησαν ήδη 50.000 αντίτυπα. «Έκανα περιουσία τριγυρνώντας στα μπαρ» παραδέχεται ο πενηντάχρονος συγγραφέας, ο οποίος ακολουθεί το ίδιο σύστημα για να αλιεύσει το υλικό των βιβλίων του. Πηγαίνει δηλαδή στην άκρη του πάγκου όπου έχει την εποπτεία του χώρου και παρατηρεί τους θαμώνες. «Συνήθως έρχονται νωρίς το βράδυ για ένα ποτό, όταν βγάζουν τον σκύλο τους βόλτα ή πάνε να αγοράσουν εφημερίδα. Δεν είναι το ίδιο πράγμα αν κάθεσαι σε τραπέζι, γιατί δεν μπορείς να ακούσεις τις συζητήσεις τους», εξηγεί.

Κάποια θέματα είναι μόνιμα στις συζητήσεις των μπιστρό. Όπως οι συζυγικές σχέσεις, η απέχθεια προς τους διανοουμένους, τους καλλιτέχνες και τη σύγχρονη τεχνολογία. Οι ξένοι επίσης δεν χαίρουν εκτίμησης και όσο για τους Άγγλους, η φράση «δεν θα μπορούσα με τίποτα να είμαι Άγγλος» ακούγεται συχνά. Κι όπως είναι αναμενόμενο, η συζήτηση περί οίνου και άλλων αλκοολούχων είναι προτιμητέα. Κι όπως διευκρινίζει ο Γκουριό, δεν βγαίνει μόνο προς άγραν αποφθεγμάτων του ποτού, αλλά και για τη δική του ευχαρίστηση. Συχνάζει επίσης σε λαϊκά μπαρ και μπιστρό της εργατικής τάξης, όπου οι θαμώνες τους είναι συνήθως ξυλουργοί, μαραγκοί ή ξυλοκόποι. «Δεν θα έβγαζα τα ίδια σχόλια από έναν τραπεζίτη ή έναν δικηγόρο. Όμως αυτά τα μέρη αρχίζουν να χάνονται. Το 1910 ήταν 510.000 και σήμερα είναι μόνο 50.000. Μετατρέπονται σε μπουτίκ με ρούχα ή καταστήματα που πουλάνε ηλεκτρονικά είδη και οθόνες πλάσμα. Νόμιζα ότι αυτός ο κόσμος θα υπήρχε για πάντα. Τώρα δεν είμαι σίγουρος».


«Είμαι ιστορικός του αλκοόλ»

Ένας πίνακας είναι ένα πράγμα που κρεμάς στον τοίχο με καρφί. Ο Ρέμπραντ δεν είναι τίποτα χωρίς ένα καρφί.

Ο άντρας μου με αγαπάει μόνο όταν είναι μεθυσμένος. Το λευκό κρασί κάνει κακό στα νεύρα, αλλά τα νεύρα είναι χειρότερα όταν δεν υπάρχει λευκό κρασί.

Το Τούνελ της Μάγχης; Αν είναι να οδηγεί στην Αγγλία, όχι ευχαριστώ.

Ποτέ δεν ξέρω τι να πω, αλλά αυτό δεν με σταματά από το να μιλάω.

Είμαι ένας ιστορικός του αλκοόλ παρά ένας αλκοολικός. Αν ο Ιησούς επέστρεφε στη γη, θα έδινε τη μία συνέντευξη Τύπου μετά την άλλη.

Το να είσαι θαμμένος ζωντανός είναι καλύτερο από το να είσαι θαμμένος νεκρός.

Έπειτα από τέσσερα παιδιά, θα πρέπει να έχεις το δικαίωμα να γεννήσεις κάτι άλλο.

Τι βλέπεις όταν έχεις πράσινα μάτια; Με την τηλεόραση δεν έχουμε χρόνο να μιλήσουμε. Αλλά αυτό δεν είναι πάντα κακό όταν βλέπεις ότι δεν έχεις και πολλά να πεις με τον άλλον.