«Πάμε… μπροστά στους κλασικούς»

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗΣ
«ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ» ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ.
ΟΜΩΣ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ- ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΣΤΑΘΗΣ ΛΙΒΑΘΙΝΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ
ΤΟΥ: ΑΝΕΒΑΣΕ ΣΠΑΝΙΟ ΓΚΟΡΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΠΕΤΤΥ ΑΡΒΑΝΙΤΗ
Στην «Πειραματική Σκηνή» του Εθνικού από το 2000 θαυματούργησε. Η έλευση του Γιάννη Χουβαρδά στον θώκο του καλλιτεχνικού διευθυντή σήμανε και την αποχώρησή του- δεν «τα βρήκανε». Ούτε η αίτησή του να αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας ευοδώθηκε. Ο Στάθης Λιβαθινός συνεχίζει όμως- γιατί είναι καλλιτέχνης, δεν ζει για τις θέσεις και τους τίτλους. Στον στίβο του «ελεύθερου θεάτρου». Ενώ στην «Πειραματική» θριαμβεύει και στη φετινή επανάληψή του ο ντοστογιεφσκικός «Ηλίθιος»- η τελευταία, μεγαλειώδης παράσταση που έστησε εκεί με την εξαιρετική ομάδα που είχε δημιουργήσει-, μόλις ανέβασε τη «Βάσα (Ζελεζνόβα)» του Μαξίμ Γκόρκι για την Εταιρεία Θεάτρου «Πράξη» της Μπέττυς Αρβανίτη.

info

«Βάσα» του Γκόρκι στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» (Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη, τηλ. 210-
8838.727). Εισιτήρια:
22, (λαϊκή απογευματινή) 18, (φοιτητικό)
15 ευρώ.

Έτος… Μηδέν Μετά Πειραματικήν. Πώς αισθάνεστε; Λυπημένος,οργισμένος ή ανακουφισμένος και έτοιμος για καινούργια αρχή; «Είμαι ένας άνθρωπος που ζει με πολύ έντονα συναισθήματα και ζει πολύ έντονα με τα συναισθήματά του. Και αυτά αλλάζουν. Πολλές φορές μετά την απόφαση αυτή υπήρχε μέσα μου και θλίψη, και θυμός, και πένθος, και στενοχώρια… Έχω, όμως, μια έμφυτη δύναμη- ή αδυναμία…: τα αρνητικά συναισθήματα να μη μένουν μέσα μου. Γι΄ αυτό και συνήθως συγχωρώ πάρα πολύ εύκολα αυτούς που με έχουν στενοχωρήσει ή πληγώσει. Δεν μπορώ να νιώθω άσχημα όταν έχω τη χαρά να είμαι και πάλι μέσα στη δουλειά. Μου λείπουν πολύ οι άνθρωποι που άφησα στην “Πειραματική”. Αλλά η έλλειψη θα ήταν μεγαλύτερη αν δεν θα μπορούσα να κάνω αυτό που αγαπάω. Η ομάδα του “Ηλίθιου” ζει μία από τις καλύτερές της στιγμές. Η ζωή τα έφερε έτσι που να μην είμαστε πια μαζί. Κάποια στιγμή, αργότερα, με το γεγονός αυτό θα ασχοληθεί η ιστορία του θεάτρου. Όχι εγώ, τώρα. Γιατί είμαι ακόμα αρκετά εν θερμώ για να κρίνω οτιδήποτε. Η δουλειά πάντως στην “Πειραματική” είναι μια διαδικασία που δεν ολοκληρώθηκε. Πολλά από αυτά που θα ήθελα να έχουμε δοκιμάσει, μπαίνοντας ολοένα και σε πιο βαθιά νερά, δεν έγιναν ποτέ, ή, ίσως, δεν έγιναν ακόμα.

Βέβαια, σέβομαι απόλυτα τις φιλοδοξίες του Γιάννη Χουβαρδά και την ανάγκη του να διαμορφώσει το Εθνικό όπως θέλει. Επέλεξα να μην είμαι εκεί και ο δρόμος να μείνει ανοιχτός για οτιδήποτε καλύτερο».

Δεν θέλει να επεκταθεί περισσότερο στο θέμα.

Το καλοκαίρι θα παρουσιάσετε στο Φεστιβάλ Αθηνών άλλο ένα ρώσικο έργο- παλαιότερο, την «Μασκαράτα» του Λέρμοντοφ.

«Λένε πολλές φορές: “Πίσω στους κλασικούς ή πάμε μπροστά με μοντέρνα έργα”. Εμένα με αντιπροσωπεύει μια αντίστροφη ιδεολογία: “Πάμε μπροστά στους κλασικούς”. Δεν έχω χρόνο να τον χάνω με μοντέρνες μετριότητες. Θα ήθελα πάρα πολύ ένα εξαιρετικό σύγχρονο έργο, και μάλιστα ελληνικό, αλλά δυστυχώς δεν το έχω βρει ακόμα. Η “Μασκαράτα” είναι, πιστεύω, μια αποκαλυπτική στιγμή της σύγχρονης δραματουργίας. Και με ενδιαφέρει πολύ που είναι σε στίχο. Και ευτυχώς έχω έναν συνεργάτη για τη μετάφραση όπως ο Στρατής Πασχάλης, που νομίζω ότι προορίζεται για ένα τέτοιο έργο, το οποίο δεν μπορεί να αναπνεύσει εάν δεν έχει το πολύ υψηλού επιπέδου αντίστοιχό του στη μετάφραση.

Ο Λέρμοντοφ, είναι υπέροχο θέατρο και μάλιστα

Δεν έχω χρόνο να τον χάνω με μοντέρνες μετριότητες

αρκετά άγνωστο στην Ελλάδα:

σκοτεινός ρομαντισμός, αρχές του ρεαλισμού, εξαιρετικές μορφές… Ένας συγγραφέας από τις πιο μοντέρνες μορφές του αιώνα του- του 19ου. Και οι αιώνες, ξέρετε, επικοινωνούν μεταξύ τους…

Πάντως θέλω να το ξεκαθαρίσω: δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό για τα ρώσικα έργα… Μακριά από μένα η “εξειδίκευση”. Απλώς, γιατί σπούδασα στη Ρωσία, ξέρω τη γλώσσα και έχω μεγαλύτερη πρόσβαση στο ρωσικό θέατρο».