«Βλέπουμε το έντεχνο σαν… χάπι»

Αίφνης, η Φωτεινή Δάρρα (που ξεκίνησε με στυλ σοπράνο)
μάς συστήνει την άλλη πλευρά της: πιο χορευτική, πιο εξωστρεφή, πιο κοντά στις τάσεις της εποχής
Αλήθεια, η Φωτεινή Δάρρα… χορεύεται; Μπορεί να ακούγεται λιγάκι άσχετη η ερώτηση, αλλά ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε. Η ίδια διευκρινίζει: «Δεν αλλάζω στρατόπεδο, απλά αισθάνομαι ότι το σήμα μου εκπέμπεται με ένα πιο μαζικό τρόπο. Το θεωρώ μια φυσική εξέλιξη για μένα». Η μούσα και σύντροφος μέχρι τώρα του Δημήτρη Παπαδημητρίου, η φωνή που ουσιαστικά μάς συνέστησε εκείνος (και στη Γιουροβίζιον), που τον ακολούθησε στα μεγάλα του σχέδιαόπως στο να μελοποιήσει και να δισκογραφήσει Καβάφη- δοκιμάζει για πρώτη φορά να αυτονομηθεί, κάνοντας έναν πολυσυλλεκτικό δίσκο, στον οποίο δεν θα δεσπόζει το όνομά του. Και θα πρωτοστατεί μια πιο σωματική (χορευτική) διάθεση. Μια πρώτη γεύση είναι το single με το ρυθμικό «Carlo Faiello», την ηλεκτρική μπαλάντα «Χίλια μάτια» και το παραδοσιακό ναπολιτάνικο «Αddio Αddio Αmore».

«Το “Carlo Faiello” ήταν η αφορμή. Ένας φίλος μας το έβαλε ένα βράδυ και μου άρεσε πολύ το χορευτικό του στοιχείο. Το έντεχνο το έχουμε συνδυάσει με κάτι σαν… χάπι, αλλά δεν είναι έτσι, μπορείς κάλλιστα και να διασκεδάσεις, να χορέψεις».

Από καιρό είχε στο μυαλό της να κάνει έναν δικό της δίσκο, καθώς ο πιο εξωστρεφής εαυτός αναζητούσε αφορμή να αναδυθεί. Αλλά αυτά τα πράγματα έχουν την ώρα τους.

Το να ζεις δίπλα σε έναν καταξιωμένο συνθέτη, έναν μέντορα ουσιαστικά, έχει θετικές και αρνητικές πλευρές;

Προσπαθούμε να δούμε τις θετικές. Έχουμε μάθει να δουλεύουμε καλά μαζί και καταλαβαίνουμε μουσικά ο ένας τον άλλον. Το κακό σε μια τέτοια σχέση είναι ότι όταν κλείσεις την πόρτα το βράδυ, πρέπει να μπορείς να αφήσεις τη δουλειά έξω απ΄ το σπίτι και αυτό δεν είναι εύκολο. Κατά τα άλλα, είναι ωραίο να έχεις έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι, που σου επισημαίνει τις αδυναμίες ή τα λάθη σου, που σε κάνει καλύτερο. Τα λέει με έναν τέτοιο τρόπο που και περνάει το μήνυμα και δεν με καταρρακώνει. Και σ΄ αυτό τον δίσκο με βοήθησε.

Θα είναι μια δική σας παραγωγή; Όπως και το άλμπουμ για τον Καβάφη;

Ακριβώς. Όπως καταλαβαίνετε, αναλαμβάνουμε μόνοι μας το οικονομικό κόστος. Όχι τη διανομή βέβαια. Έχει φτάσει η εποχή των ανεξάρτητων καλλιτεχνών;

Στο εξωτερικό γίνεται, χρόνια τώρα. Είναι φανερό ότι προς τα κει πηγαίνουν τα πράγματα. Εγώ, που έχω υπάρξει και με συμβόλαιο με εταιρεία, ξέρω ότι μόνον έτσι μπορείς να κάνεις κάτι πραγματικά δικό σου. Είναι πιο καλλιτεχνικό το αποτέλεσμα.

Και δεν είμαι από τους ανθρώπους που πίεσαν ή προσπάθησαν να τους κατευθύνουν. Απλά όταν είσαι σε μια εταιρεία, δεν υπάρχει περίπτωση να μην πει ο καθένας τη γνώμη του, όντας σε έναν διαφορετικό κόσμο ο καθένας. Η δουλειά σου περνάει μέσα από meeting. Ο καλλιτέχνης όμως αυτό είναι, αυτή η ιδιαιτερότητα, αυτή η προσωπικότητα, αυτό το διαφορετικό.

«Καλλιτέχνης είναι το διαφορετικό απ΄ όλους τους άλλους»

«Εμποδίζεται η ερωτική σχέση με τον δίσκο»

«Δεν νομίζω ότι η δισκογραφία πεθαίνει» λέει η Φωτεινή Δάρρα, αντίθετα με τα σημεία των καιρών. «Ο κόσμος θα μπει στο δισκοπωλείο όταν πειστεί ότι αυτό που του προτείνεις αξίζει να το πληρώσει. Ο δίσκος είναι κι ένα φετίχ- μιλάω για τον κόσμο που ακούει μουσική. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο τρόπος που ζούμε, το ότι όλοι τρέχουμε, δεν μας αφήνει να αναπτύξουμε μια ερωτική σχέση με τον δίσκο. Ούτε να καταλάβουμε τι πρεσβεύει ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης. Είναι ένα στοίχημα που όλοι εμείς που κάνουμε αυτή τη δουλειά πρέπει να κερδίσουμε. Και μόνο όταν κάνεις κάτι με την ψυχή σου και το πας μέχρι τέλους, έχεις πιθανότητα να κερδίσεις».