Μήπως θα προτιμούσατε λίγη… σοκολάτα;

Καυτή, όπως στο βιβλίο της Τζοάν Χάρις(Ψυχογιός) ή απλώς Σοκολάτα όπως στην κινηματογραφική μεταφορά (θυμάστε; Ζιλιέτ Μπινός, Τζούντι Ντεντς, Λένα Όλιν και Τζόνι Ντεπ), να αποτελεί τον αφροδισιακό αλλά και ανατρεπτικό μοχλό της ζωής και της αφήγησης που εκτυλίσσεται στο χωριό Λανσκιέ, σε απροσδόκητες παραλλαγές, συνώνυμη της πρόκλησης και της γλυκιάς παραβατικότητας, καθώς βουτάς το δάχτυλο στο απαγορευμένο και ποθητό κορμί της! Κάτι Σαν νερό για καυτή σοκολάτα, (τηςΛάουρας Εσκιβέλ, Ωκεανίδα) με τον κρυφό έρωτα της Τίτα και του Πέδρο να φλογίζεται από τα πικάντικα φαγητά, να δοκιμάζει τα όρια της αρμονίας σε μια εποχή επαναστατικών αλλαγών, να ζητά πρόσκαιρη λησμονιά σε σάλτσες από καρύδια και αποδοχή από αυταρχικούς γο νείς, να παραμένει ατελής και να εικονογραφείται δίχως εκπτώσεις στην ανταπόκριση και την προδοσία από τον Αλφόνσο Αράου, στην ομότιτλη ταινία.

Τα τραύματα, όπου κι αν υπάρχουν, απαλύνονται από μια υπερπαραγωγή χρωμάτων, ευρηματικότητας, μουσικής, παραμυθένιων σχημάτων και τυμπανοκρουσίας γεύσεωνόλα με και για τη σοκολάτα, με οδηγό τον Τσάρλι και την αμαρτία οριστικά εξορισμένη από το εργοστάσιο της σοκολάτας. Το (παιδικό) βιβλίο του Ρόαλντ Νταλ (Ψυχογιός) δεν ήταν παρά το αφηγηματικό πρόσχημα για τον Τιμ Μπάρτον (και τους υπόλοιπους συντελεστές, Τζόνι Ντεπ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Κρίστοφερ Λι, Τζέιμς Φοξ) – όπως και τα παιδιά το «εισιτήριο» για τους ενήλικες συνοδούς τους. Άλλωστε η ιστορία του διάσημου εργοστασιάρχη σοκολάτας Βόνκα μικρή σημασία έχει μπροστά στο εικονογραφικό της ισόποσο. Καθώς ο απροκάλυπτα σχηματικός συμβολισμός σε καταρράκτες χτυπητής κρέμας ή λίμνες σοκολάτας και ο φτωχός πλην συναισθηματικός και είρων ήρωας κερδίζει στο τέλος, το μόνο ερώτημα που παραμένει βασανιστικά μετέωρο είναι: εσείς θυμάστε την πρώτη σοκολάτα που φάγατε; Με άλλα λόγια, καλές γιορτές!