Το πνεύμα του τόνου 

Γιατί;

Οι «πληγές» στο σχολικό συγκρότημα Παγκρατίου, μετά τις τελευταίες καταλήψεις, ίσως να έχουν επουλωθεί, αν όχι εξαλειφθεί. Οι εικόνες της καταστροφής ακόμα ζωντανές, ήταν αυτές που παρέλυαν, αποσυντόνιζαν το μυαλό, το εμπόδιζαν να συγκροτηθεί, να εκφραστεί. Ό,τι όμως πονάει, δεν περνάει. Εξακολουθεί να στριφογυρίζει, να τριβελίζει το μυαλό, να γεννάει σκέψεις, να αναζητάει αιτίες. Όταν το σχολείο χάνει σταδιακά τα τελευταία χρόνια τη μεγάλη μορφωτική κοινωνική δύναμη και αποστολή του, τις παιδαγωγικές του αξίες, όταν οι εκπαιδευτικοί απαξιώνονται ως δάσκαλοι και ως εργαζόμενοι (πενιχρές αμοιβές) μέσα σ΄ ένα σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα υπό χρόνια κρίση, όταν οι μαθητές εισπράττουν αυτή την απαξίωση, όταν… Κάποια στιγμή θα επέλθει η μεγάλη έκρηξη. Σήμερα, οι νέοι είναι υποψιασμένοι, ακούν, βλέπουν, καταλαβαίνουν, κουβαλούν ένα τεράστιο βάρος οργής και μίσους για μια κοινωνία που μετέτρεψε το άλλοτε ελπιδοφόρο «εμείς» σ΄ ένα απαράδεκτα χυδαίο, εμπορεύσιμο «εγώ». Οι αντιδράσεις και οι πράξεις τους μας τρομάζουν. Δεν συμφωνούμε σίγουρα με τις καταστροφές, τους βανδαλισμούς, τις αγριότητες. Νιώθουμε άραγε τις ευθύνες που μας αναλογούν; Καταλαβαίνουμε τι κόσμο διαμορφώσαμε, πώς τους τον παραδώσαμε; Αν ναι, ας ψάξουμε τα «γιατί»! Οι εικόνες καταστροφής του σχολείου που είδαμε αναπαριστούν άλλες άγριες τηλεοπτικές μιας ψευδεπίγραφης παγκόσμιας «πολιτισμένης» ευημερούσας κοινωνίας που ψεύδεται, υποκρίνεται, επιτίθεται, σκοτώνει, καταστρέφει. Η καταδίκη είναι εύκολη. Η αναζήτηση των αιτιών δύσκολη αλλά επιτακτική. Απαιτεί ανάλυση, κατανόηση και λύσεις άμεσες, ειλικρινείς.