Το… «ψάξιμο»

Αν σήμερα καταφεύγω στη μέθοδο Ροντήρη που πολλοί άλλοι νεώτεροι την ακολουθούν, είναι γιατί συχνά πέφτω από τα σύννεφα ακούγοντας ανθρώπους του θεάτρου που θέλουν να τους πάρουμε στα σοβαρά να δηλώνουν περήφανα πως φτάνουν στις δοκιμές χωρίς άποψη, χωρίς προετοιμασία, να «ψάχνονται» μαζί με τους συντελεστές, μαζί με τους ηθοποιούς. «Ψάχνονται» όλοι και ο καθένας κατά τις δυνατότητές του και την περιουσία του δοκιμάζει, προτείνει, απορρίπτει τις προτάσεις των άλλων και κάποια στιγμή ράβοντας και κόβοντας καταλήγουν σε μια κουρελού που δεν έχει προσωπική υπογραφή, αλλά είναι ένας «έρανος», μια «ρεφενέ» παράσταση όπου επικρατεί ο νόμος, το ήθος και το ύφος του ισχυρότερου, σε ταλέντο ή σε θράσος.

Έχει συμβεί διάσημα μουσικά σύνολα, ορχήστρες π.χ. να παίζουν χωρίς μαέστρο. Παίζουν όμως την άποψη της σχολής ή με αξιοθαύμαστη πειθαρχία εκτελούν μια δοκιμασμένη και κατοχυρωμένη από μαέστρο ερμηνεία. Τολμήστε ακόμη και στην περίφημη Συμφωνική του Βερολίνου να τους δώσετε να παίξουν παρτιτούρα πρίμα βίστα! Η άποψη τάχα του «ψαξίματος» είναι απορία ψάλτου βηξ. Σκηνοθέτες που συνδιαμορφώνουν με τους ηθοποιούς μια παράσταση είναι ή απλοί διεκπεραιωτές ή ατάλαντοι και τυχάρπαστοι ή καπάτσοι καρπωτές των μόχθων των άλλων.

Η σκηνοθεσία στο θέατρο όπως και η διεύθυνση ορχήστρας είναι «ενός ανδρός αρχή».

Αρκεί βέβαια ο σκηνοθέτης και ο μαέστρος να ξέρουν τι θέλουν και να ξέρουν να δείξουν τι θέλουν και τι επιδιώκουν. Η σκηνοθεσία είναι ερωτική πράξη (όπως κάθε τέχνη), ερωτική πράξη αμοιβαίας απόλαυσης. Δεν είναι ούτε σαδομαζοχιστική διαστροφή ούτε παρτούζα!