Στον καναπέ του ψυχαναλυτή

Αντί να γράψει βιογραφία o Σίμπσον προτιμά να «συναντήσει» τον Μόρισι στον καναπέ του ψυχαναλυτή, αν μπορείς έτσι να πεις τις συνεντεύξεις του και τις τοποθετήσεις του Μόρισι σε περιστατικά της ζωής του. Άλλωστε, αυτό που κάνει πάντα ο Μόρισι είναι να εκτίθεται. Εύκολη λεία για τους εχθρούς του, ένας ακόμη λόγος για να τον λατρέψουν οι φίλοι του. – Θεωρείς τον εαυτό σου συνηθισμένο ή ασυνήθιστο άνθρωπο;

– Μάλλον είμαι ασυνήθιστος.

– Ωστόσο, πολλοί συνηθισμένοι άνθρωποι νιώθουν μεγάλη ταύτιση με αυτά που γράφεις.

– Αυτό συμβαίνει επειδή μάλλον οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ασυνήθιστοι και η μειονότητα των ανθρώπων αυτού του κόσμου είναι συνηθισμένοι.

Η «ψυχανάλυση» βέβαια έχει και σεξ. Σχεδόν όλες οι συνεντεύξεις του Μόρισι έχουν. Ώσπου αναρωτιέται ο δόλιος- «γιατί όλοι μού κάνουν συνέχεια τέτοιες ερωτήσεις;». Λοιπόν, υπάρχει καθόλου σεξ στον Μόρισι; «Ούτε ίχνος (απαντά στο περιοδικό ΄΄Βlitz΄΄ το 1988). Το οποίο είναι από μόνο του πολύ σέξι». Ο έρωτας είναι μεγάλο θέμα. Είναι το βασικό θέμα, ακόμη και όταν βρίσκεται θαμμένο κάπου αλλού. Πότε ερωτεύτηκες τελευταία; τον ρωτούν. «Πολύ πρόσφατα, αλλά δεν είναι πολύ ρεαλιστική ιστορία, μάλλον κάτι σαν όνειρο. Το άτομο ήταν πραγματικό, συγκεκριμένο, αλλά το ειδύλλιο αδύνατο». Ο Μόρισι είναι επίσης η «αγγλικότητά» του, αυτή η συγκεκριμένη από την οποία επιλέγει να απομακρυνθεί. Έτσι μετακομίζει στο Λος Άντζελες, όπου επίσης γίνεται αντικείμενο λατρείας. Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη. Το ότι θέλει να βάζει τους άλλους στην πρίζα. Έτσι απλά. «Το να τσαντίζω το ΝΜΕ (μουσικός βρετανικός Τύπος) πάντα έχει αξία». Και τα κατάφερε ακόμη μία φορά ώσπου τον είπαν ρατσιστή και απάντησε (προχθές μόλις) με μηνύσεις.