Φαινόμενα

Τηλε-δυσανεξία

Παραμένουν αθέατοι, παρά τις πανηγυρικές στιγμές που αφιερώνονται στην εικόνα τους, καθώς η αποδοχή των ατόμων με αναπηρία απαιτεί συνείδηση
Απέναντί τους μια πολιτεία απούσα και μια τηλεόραση που ακόμη σήμερα έχει εμφανή αμηχανία στον χειρισμό ενός θέματος που αφορά τα άτομα με αναπηρία. Εκτός αν τη χρησιμοποιήσει για λόγους καταναλωτικούς, για να επιδείξει «ανθρώπινο πρόσωπο» ή για να πετύχει τη συγκίνηση του φιλοθεάμονος.

«Ημέρα για τα άτομα με αναπηρία» η χθεσινή, μια ακόμη από τις πανηγυρικές ημέρες μνήμης για όσα ο σύγχρονος κόσμος προτιμά να ξεχνά, μια ακόμη από τις «ημέρες απενοχοποίησης» της πολιτείας για όσα έπρεπε να κάνει και δεν έκανε. Τη θυμήθηκαν στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη, και με καλεσμένη την κωφάλαλη βουλευτή του ΛΑΟΣ κ. Αράπογλου επιχείρησαν μια «πολίτικλι κορέκτ» προσέγγιση στο πρόβλημα των ατόμων με αναπηρία. Η φάσα στη βάση της οθόνης έγραφε «Ημέρα ατόμων με ειδικές ικανότητες», για να επιβεβαιώσει την ενοχική αποδοχή της κατηγορίας.

Μόνο που ούτε μια κατηγορία είναι οι ανάπηροι, ούτε έχουν πετύχει να αποσπάσουν την αποδοχή και τη φροντίδα που υπαινίσσεται η άνεση του Γιώργου Παπαδάκη προς τη βουλευτή, η οποία απλώς συμπλήρωνε την εικόνα του «πανηγυρικού αφιερώματος», αφού δεν είχε καν τον χρόνο (ίσως δεν είχε καν την πρόθεση) να αναλύσει το κολοσσιαίο πρόβλημα το οποίο αρνείται να αντιμετωπίσει πολιτεία και κοινωνία και που αφορά το εχθρικό σύμπαν που περικυκλώνει την καθημερινότητα πλήθους ατόμων με αναπηρία καθώς και των οικογενειών τους.

Δρόμοι αδιάβατοι, σχολεία χωρίς καμιά πρόβλεψη για παιδιά με κινητικά προβλήματα, δημόσια κτίρια χωρίς διευκολύνσεις, απουσία κοινωνικού κράτους, απουσία βοήθειας προς τους γονείς οι οποίοι τρέμουν στη σκέψη ότι θα φύγουν από τη ζωή και τα παιδιά που ανάστησαν με τόσο κόπο και φροντίδα θα μείνουν στο πουθενά, απομονωμένα σε ιδρύματα, άλλοθι για επιδοτήσεις και για υπηρεσίες που υπολειτουργούν, άλλοθι για μια παραοικονομία που διαμορφώνεται εκ των πραγμάτων όπου υπάρχει μεγάλη ανάγκη σε συνδυασμό με την αδιαφορία.

Το βιαστικό χρέος τους θυμούνται και στην εκπομπή του Αυτιά (Αlpha), ο οποίος διαβάζει τη σημείωση όπως του την έχουν δώσει οι συνεργάτες του, «σήμερα είναι η ημέρα ατόμων με αναπηρία», «όχι, δεν τα λέμε εμείς άτομα με αναπηρία», διορθώνει με φωνή που πάλλεται από μαχητικό πάθος αντάξιο επιδαύριας ερμηνείας, «θα λέμε άτομα με ειδικές ικανότητες».

Η «πολίτικλι κορέκτ» κουρτίνα του προβλήματος μάς έλειπε για να συμπληρώσουμε την εικόνα μιας κοινωνίας σε μόνιμη αφασία μπροστά στα αληθινά προβλήματα που απαιτούν σκέψη, οργάνωση ψυχής, σεβασμό και πάντως όχι φιλανθρωπία και «χριστιανική» αγάπη για να κουκουλωθεί με θεαματική συγκίνηση η ογκώδης άγνοια και αδιαφορία για το πραγματικό πρόβλημα.

Και για του λόγου το αληθές, καθώς είχε γίνει σύνδεση της εκπομπής με ένα κέντρο αποκατάστασης στο Κορωπί ακούστηκε ένα «μπράβο σας, μπράβο σας» από τον Γιώργο Αυτιά προς στην υπεύθυνη του κέντρου που εξηγεί τις μεθόδους τους, λες και πρόκειται για φιλανθρωπικό γκαλά και συμπληρώνει για να αποδείξει τον αφασικό εγωκεντρισμό του «για το χέρι μου εμένα που έχει αρθρίτιδα… υπάρχει τίποτε;» και πριν συνέλθουμε ακούγεται το κακαριστό του γέλιο «χα, χα, χα…». Άραγε, βρήκε αστείο τον εαυτό του; Ήταν ο μόνος. Από το παγωμένο πάνελ σπεύδει να σώσει την κατάσταση η Λιάνα Κανέλλη με δημοσιογραφικές ερωτήσεις: «Πόσοι είστε εκεί; Πόσοι εργαζόμενοι με σπουδές και εκπαίδευση για κάθε άτομο;» προσπαθώντας να σκιαγραφήσει το πρόβλημα. « Μπράβο σας…», επιμένει ο Αυτιάς, «η αγάπη στον άνθρωπο έχει σημασία». Με πόσα χριστιανικά τσιτάτα έχει, αλήθεια, περιβληθεί η άγνοια και η δυσανεξία!


Συνείδηση για το αυτονόητο

Η αγάπη αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και αυτή την έχουν από τις οικογένειές τους τα άτομα με αναπηρία, ενώ από την πολιτεία και την κοινωνία ζητούν το αυτονόητο, τον σεβασμό στην ανθρώπινη προσωπικότητα, ζητούν δουλειά όσοι μπορούν να εργαστούν και φροντίδα οι υπόλοιποι, που την οφείλει στους ίδιους και τις οικογένειές τους μια ευνομούμενη δημοκρατία. Γι΄ αυτό και δεν επιθυμούν την κουρτίνα των «πολίτικλι κορέκτ» χαρακτηρισμών τους οι άνθρωποι που έχουν αναπηρία, δεν επιθυμούν το θολό φίλτρο των λέξεων μπροστά από το πρόβλημά τους, που αποδεικνύει την άρνηση της εικόνας τους- είναι ο καλλωπισμός της για να γίνει πιο εύπεπτη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι νοοτροπίες του αποκλεισμού και σε αυτές ανήκει η επιδεικτική και περιστασιακή «καλοσύνη» για να συγκινηθεί το φιλοθεάμον. Η εποχή μας δεν χρειάζεται το στιγμιαίο ρίγος της ανθρωπιάς, απλώς χρειάζεται τη συνείδηση.