«Αποδέχτηκα τα όριά μου»

«ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΡΙΖΕΙ, ΑΛΛΑ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ
ΤΟΥ», ΛΕΕΙ Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ, Ο «ΜΑΥΡΟΣ ΚΕΝΕΝΤΙ» ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ
ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΧΙΛΑΡΙ ΚΛΙΝΤΟΝ
«Άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, απελπισία. Δεν ξέρω αν πέρασα απ΄ όλα τα στάδια που ορίζουν οι ειδικοί, πάντως κάποια στιγμή έφτασα στην αποδοχή: αποδέχτηκα τα όριά μου και, κατά κάποιον τρόπο, το ότι ήμουν θνητός… Και τελικά νομίζω ότι αυτή ακριβώς η αποδοχή με οδήγησε στη θεοπάλαβη απόφαση να βάλω υποψηφιότητα για τη Γερουσία των ΗΠΑ». Όταν ένας πολιτικός χαρακτηρίζει «θεοπάλαβη» την απόφασή του να διεκδικήσει μια θέση στην αμερικανική Γερουσία, είναι σίγουρα άνθρωπος με αίσθηση του χιούμορ. Εκτός αν πάσχει από αθεράπευτο αυτοσαρκασμό.

Στην περίπτωση του Ομπάμα, η κατηγοριοποίηση δεν είναι εύκολη. Μια ματιά στο βιογραφικό του μαύρου αουτσάιντερ από το Ιλινόις που τολμά να τα βάλει με το κατεστημένο μιας πρώην κυρίας προέδρου- της Χίλαρι Κλίντον- και να διεκδικήσει το χρίσμα για την Προεδρία, τα λέει όλα: «Όντας γιος ενός μαύρου και μιας λευκής, γέννημα θρέμμα της πολυφυλετικής Χαβάης, με μια αδερφή που είναι η μισή Ινδονήσια, αλλά την οποία συνήθως περνούν για Μεξικάνα ή Πορτορικανή, και με έναν κουνιάδο και μια ανιψιά κινεζικής καταγωγής, με κοντινούς συγγενείς που μοιάζουν στη Μάργκαρετ Θάτσερ και άλλους που είναι φτυστοί ο Μπιλ Κόσμπι, με αποτέλεσμα οι οικογενειακές συγκεντρώσεις τα Χριστούγεννα να θυμίζουν Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, δεν είχα τη δυνατότητα να μείνω πιστός σε ένα μόνο χρώμα ή να μετρήσω την αξία μου βάσει μίας μόνο φυλής» (σελ.

302).

Αυτός είναι ο Ομπάμα. Και μαύρος και γνήσιο τέκνο της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ. Και προοδευτικός και χριστιανός. Και πολιτικός και άνθρωπος. Και Δημοκρατικός και διακομματικός. Ίσως γι΄ αυτό γράφει σε ένα χαλαρό, έντονα προσωπικό ύφος, που κερδίζει τον αναγνώστη- ψηφοφόρο. Γι΄ αυτό όσοι περιμένουν να διαβάσουν στο Τολμώ να ελπίζω (Πόλις) ένα πολιτικό μανιφέστο, ή ένα «Κατηγορώ» εναντίον του Μπους, θα απογοητευθούν.

Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο, που μέσα από την προσωπική διαδρομή του Ομπάμα, επιχειρεί την ανατομία της κρίσης του αμερικανικού ονείρου και προτείνει ενδεικτική θεραπεία.

Γιατί τόση επιμονή στην κοινοτοπία του αμερικανικού ονείρου;

Διότι, από μια άποψη, όπως παραδέχεται ο ίδιος, δεν είχε άλλη επιλογή πέρα απ΄ το να πιστέψει σε μια τέτοια Αμερική.

Ο Ομπάμα βάζει τον αναγνώστη στην… κουζίνα, περιγράφοντας την ενίοτε κωμικοτραγική διαδρομή του στα σαλόνια της αμερικανικής πολιτικής, αλλά και τα σημερινά προβλήματα της υπερδύναμης, από τον πόλεμο στο Ιράκ και τις φοροαπαλλαγές στους πλούσιους, μέχρι τις αμβλώσεις και τους θρησκευτικούς ιεροκήρυκες της πολιτικής. Δεν διστάζει, αναφερόμενος στη Γερουσία, να δηλώσει ευθαρσώς ότι «βρισκόμαστε στο μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό σώμα του κόσμου κι όμως κανείς δεν ακούει». Καταδικάζει τον «συμπονετικό συντηρητισμό» που επαγγέλθηκε ο Τζορτζ Μπους και τον ιδεολογικό πυρήνα του ως «απολυταρχικό», αλλά έχει ράμματα και για τη γούνα των Δημοκρατικών, που «είναι κάπως μπερδεμένοι».

Και τολμά να ελπίζει- η φράση είναι δανεισμένη από την ομιλία του στο Συνέδριο των Δημοκρατικών το 2004 που ξεσήκωσε τα πλήθηπροτείνοντας λιγότερο εσωτερικό πόλεμο και περισσότερη συναίνεση. Δηλαδή, στρογγύλεμα, το οποίο, άλλωστε, απαιτούν οι εποχές.

Δεν είναι να απορεί κανείς. Ο Ομπάμα είναι γνήσιο τέκνο της γενιάς των 46άρηδων babyboomers που δεν πολέμησαν ούτε στο Βιετνάμ ούτε στο Ιράκ, που δεν είναι παιδιά των 60s, αλλά μεγάλωσαν χωρίς να έχουν λυθεί βασικά ζητήματα που μπήκαν τότε για πρώτη φορά, και που στη χοάνη του δικομματισμού έχασαν την ουσία: αυτό που τους ενώνει ως Αμερικανούς.

Σε τελευταία ανάλυση, εξετάζει την αμερικανική εμπειρία, «μέσα από τα μάτια ενός μαύρου μεικτής καταγωγής», χωρίς να ξεχνάει «πώς ολόκληρες γενιές ομοίων μου υποδουλώθηκαν και στιγματίστηκαν» και χωρίς να ξεχνάει επίσης «τους αδιόρατους και ή λιγότερο αδιόρατους τρόπους με τους οποίους η φυλή και η κοινωνική τάξη εξακολουθούν να καθορίζουν τη ζωή μας».

Βarak Οbama

TΟΛΜΩ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

ΜΤΦ. ΡΟΥΛΑ ΚΟΚΟΛΙΟΥ ΕΚΔ. ΠΟΛΙΣ, 2007 ΣΕΛ. 467, ΤΙΜΗ: 22 ΕΥΡΩ