Φάγαμε …στον «Κρίθαμο»

Είναι ενθαρρυντικό, σε μια εποχή που όλοι μιλάμε για «σφίξιμο» και ακρίβεια, να βλέπεις ένα καινούργιο εστιατόριο της γειτονιάς φίσκα, Τετάρτη βράδυ. Τόσο που, παρά το ότι κλείσαμε τραπέζι, δεν είχε αδειάσει στις 10 όταν φτάσαμε και αναγκαστήκαμε να περιμένουμε… και να περιμένουμε… και να περιμένουμε για να δοκιμάσουμε κι εμείς τα πιάτα που ελκύουν πελατεία ποικίλης ηλικίας, τη νύχτα που παίζει και ο Ολυμπιακός! Ένα παράπονο εκφράζω εδώ: ενώ περιμέναμε περίπου μισή ώρα, οι κανόνες του καλού οικοδεσπότη φαίνεται να μη βρίσκουν εφαρμογή στη συνείδηση των ιδιοκτητών, καθώς ούτε ένα τσιπουράκι ούτε ένα κρασάκι δεν μας πρόσφεραν σαν παρηγοριά.

Τέλος πάντων. Ο «Κρίθαμος» είναι μια μοντέρνα ταβέρνα, με ωραίο, προσιτό ντιζάιν, ολόλευκο, με λευκά βαμμένα ξύλινα δοκάρια και πάτωμα, ένα look που θυμίζει ανακαινισμένο αχυρώνα, περνώντας έτσι το μήνυμα της αγνότητας και της αυθεντικότητας σε σύγχρονη μορφή.

Μου άρεσε το γεγονός ότι, παρά την ταβερνήσια απλότητα του μενού, δεν υπάρχουν τα ταβερνήσια κλισέ. Απόντα η φάβα, η χωριάτικη, τα τηγανητά κολοκυθάκια και άλλα greatest hits της εθνικής μας κουζίνας. Εάν υπάρχουν πινελιές, είναι αυτές που δίνει ο Καρπάθιος ιδιοκτήτης σε πιάτα όπως μακαρούνες και σίβραση. Υπάρχει γενικώς μια καλή επιλογή από ζυμαρικά, που ξεφεύγει λίγο από τα συνηθισμένα.

Το δυνατό σημείο στον «Κρίθαμο» σίγουρα είναι οι μεζέδες. Ένας από αυτούς ήταν τα σπιτικά χορτοπιτάκια στο τηγάνι. Ήταν λίγο πιο απλά στη γεύση από τα παρόμοια κρητικά, ίσως επειδή δεν περιείχαν την ίδια μεγάλη γκάμα μυρωδικών. Αλλά το τηγάνισμά τους (όπως και η ζύμη τους) ήταν καλό. Το καταΐφι με 4 ελληνικά τυριά ήταν ένα πιάτα αρκετά κομψό για ταβέρνα: δύο κομμάτια, στολισμένα με σάλτσα σταφυλιού και ολόκληρα φρούτα. Η «μελιτζάνα παντρεμένη με κολοκύθι» ήταν ένα τυλιχτό μεζεδάκι- και αυτό με τυρί και με σπεκ. Δεν είχε όμως την ίδια φινέτσα με τα άλλα μεζεδάκια. Το τυρί στην επιφάνεια, για παράδειγμα, είχε σκληρύνει αφού κρύωσε μέχρι να φτάσει στο τραπέζι μας.

Οι τρεις ψαρομεζέδες που πήραμε ήταν όλοι καλοί.

Η «σαλάτα του ψαρά» ήταν μια απλή πράσινη σαλάτα με τόνο. Οι σαρδέλες στη σχάρα ήταν ανοιγμένες, μεγαλούτσικες και ζουμερές.

Η σουπιά στη σχάρα ένας καλός και χορταστικός μεζές, που συνοδευόταν με τυρί μέσα στη σάλτσα με την οποία σερβίρεται μαζί. Το τυρί εμφανίζεται σε πάμπολλα πιάτα. Αρέσει στον Έλληνα. Κατά τη γνώμη μου, δείχνει μια τάση ευκολίας ως προς την προσπάθεια να δημιουργήσει κάποιος κάτι ορίτζιναλ. Ακόμα και το γλυκό που παραγγείλαμε ήταν με τυρίένα γαλακτομπούρεκο με μασκαρπόνε. Νόστιμο ήταν, αλλά δεν ήταν γαλακτομπούρεκο, όσο κι αν προσπαθούσε να είναι.

ΙΝFΟ

Τιμές:

30-35 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα:

μοσχοβολάει λάιτ παράδοση

Σέρβις:

καλό και πειστικό

Κουζίνα:

δημιουργική ταβερνήσια

Κάβα:

καλή

«Κρίθαμος»: Μπουμπουλίνας & Ν. Παρίτση Ν. Ψυχικό, τηλ. 210-6728.790