Ο Έλληνας ποτέ δεν πεθαίνει

Οι εξ εξωτερικού Έλληνες, που συμμετέχουν, κάνουν την έκπληξη στο 48ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Κοιτώντας το σήμερα και το αύριο με αυθάδεια και τόλμη
Να ΄ναι καλά η βιωμένη ειλικρίνεια της Κωνσταντίνας Βούλγαρη. Να ΄ναι καλά η επιδεξιότητα του Θεσαλονικιού πιτσιρικά Σπύρου Σταθουλόπουλου που ζει στην Κολομβία. Να ΄ναι καλά η ευθύτητα του Ελληνογερμανού Θανάση Καρανικόλα. Και να ΄ναι καλά ο εστετισμός του Θάνου Αναστόπουλου. Που πάει να πει, κόντρα σε όλα, ο Έλληνας ποτέ δεν πεθαίνει! Αν το Σάββατο το βράδυ στην απονομή των βραβείων, οι τέσσερις Έλληνες ή κάποιοι εξ αυτών δεν φύγουν με κάτι μεγάλο και τρανό, τότε η κριτική επιτροπή πρέπει να κολυμπήσει γυμνή στον Θερμαϊκό! Το ζήτημα είναι απλό: με ελάχιστο «Κέντρο Κινηματογράφου» λυτρώνουν από τη μιζέρια του γνωστού και συνηθισμένου ελληνικού σινεμά.

Το «Valse sentimental» της Κωνσταντίνας Βούλγαρη (της γνωστής οικογένειας με τον υιό Αλέξανδρο, η περυσινή ταινία του οποίου- «Ροζ»- είναι κατά τη γνώμη μου ανώτερη από τις μισές του Νάνι Μορέτι), το κορίτσι λοιπόν άνοιξε την καρδιά του, έβγαλε τα σπλάχνα του, είπε την αλήθεια του και συνόψισε όλη την προβληματική της αφασίας και του αυτισμού που δέρνει μέρος της σημερινής νεολαίας. Κάτι που σε άλλες ταινίες όλα αυτά έχουν αποτυπωθεί αδέξια, δήθεν και μηχανικά. Είδα την ταινία δύο φορές, όπου την πρώτη με ενόχλησε και τη δεύτερη με «εκτέλεσε». Η παραδειγματική της αυθεντικότητα, είναι μια αόρατη, επαναστατική αρετή που χαρακτηρίζει τη σημερινή νεολαιίστικη ελπίδα. Κωνσταντίνα, μπορεί να σε βαρεθούν, μπορεί να σε χλευάσουν, μπορεί να σε «κρεμάσουν». Λογικό. Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι!

Το «ΡVC-1» του Σπύρου Σταθουλόπουλου, που από τα 14 μαζί με τους γονείς του άφησε πίσω τη Θεσσαλονίκη και έκτοτε ζει και δημιουργεί στην Κολομβία, είναι ένα μικρό δείγμα τεχνικής επιδεξιότητας της νέας γενιάς που κάνει σινεμά, μονορούφι με μια βιντεοκάμερα και με όνειρα πολλά. Η «Έλλη» από τον Θανάση Καρανικόλα της Γερμανίας, με Έλληνες μετανάστες που μιλάνε μισογερμανικά- μισοελληνικά, είναι το πορτρέτο μιας γυναίκας που ψάχνει τη θέση, την ταυτότητα και την ψυχή της στην κινούμενη άμμο της ξενιτιάς.

Τέλος, η «Διόρθωση» του Θάνου Αναστόπουλου, ο οποίος στο παρελθόν είχε υπογράψει μία από τις πιο καλλιεργημένες αισθητικά ελληνικές παραγωγές με τον τίτλο «Όλο το βάρος του κόσμου», επανέρχεται- όπως μου λένε, γιατί ακόμη δεν το έχω δει- με μια πιο πυκνή και ιδιαίτερη γραφή. Το εύχομαι από καρδιάς. Με έναν λόγο, μην περιμένετε να δείτε προκοπή από το «Κέντρο Κινηματογράφου». Ανοίξτε την καρδιά σας, κάνετε πράξη τα όνειρά σας, εμπιστευθείτε τις δυνάμεις σας. Όλα μπορεί να γίνουν, αρκεί οι ταλαντούχοι νέοι άνθρωποι να το πιστέψουν.