Επανάσταση των ρομπότ

Τρισδιάστατα και τεχνολογικά τα νέα. Τα ρομπότ παραμερίζουν τους ανθρώπους. Όπως πάμε, μας βλέπω να απολαμβάνουμε συντόμως και δορυφορικώς το ειδύλλιο της «Καζαμπλάνκας» με Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Λορίν Μπακόλ σε κάποιον Γαλαξία μακρινό!

Όλα είναι πιθανά. Ακόμα και τα πιο τρελά όνειρα της πιο τρελής φαντασίας. Όπως λόγου χάριν να σου ΄ρχεται στο δόξα πατρί το ακόντιο του Ρέι Γουίνστοουν και να σε πλακώνει ένας βράχος της Δανίας του 6ου αιώνα. Οπτικά παραισθησιογόνα που διεγείρουν τις αισθήσεις θεατών του χειμώνα. Για να καταλάβετε, όταν μπήκα στην αίθουσα φορώντας ειδικά γυαλιά που μετατρέπουν τη μονοδιάστατη σε τρισδιάστατη εικόνα, ένιωσα να επιστρέφω στα νηπιακά μου χρόνια. Τότε που η δασκάλα έλεγε: «Παιδάκια, με την πλαστελίνη φτιάξτε τα δικά σας παραμυθάκια». Όταν βγήκα, κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με είδα με ανοικτό το στόμα. Τσ τσ τσ. Τι σου είναι η ψηφιακή τεχνολογία!

Για να μη ροκανίζω τον πολύτιμο χρόνο σας, με το «Βeowulf» του Ρόμπερτ Ζεμέκις – αυτού του τύπου που με έναν πανηλίθιο Τομ Χανκς είχε σαρώσει στα Όσκαρ- το σινεμά εκτοξεύεται στο Διάστημα της ρομποτικής τεχνολογίας. Καλό, θα πείτε. Εξαρτάται, θα πω. Κακό, θα πείτε. Εξαρτάται, θα πω. Ο χειρισμός και ο σκοπός, όχι το μέσον και η επιστήμη οι ένοχοι για το κακό!

Ο Ζεμέκις λοιπόν, σκεπτόμενος ευφυώς, επέλεξε ένα έπος βορειοευρωπαϊκό, το πρώτο σωζόμενο στην αγγλική που διδάσκεται στα σχολεία σαν τη δική μας Οδύσσεια, και το μεταμόρφωσε σε τρισδιάστατη εικόνα με τη διασταύρωση παραμυθιού και τεχνολογίας. Το παλιό με το αυριανό, με εργαλείο τον ψηφιακό συντονισμό. Τι πάει να πει αυτό; Απλούστατα. Η Αντζελίνα Τζολί- ας πούμε- που υποδύεται ένα μείγμα Γοργόνας- μάγισσας- Δαλιδάς, χωρίς παρέμβαση και χωρίς ντεκόρ ανθρώπινου χεριού, μεταμορφώνεται σε επιχρυσωμένη, γυμνή καλλονή που αναδύεται από τα νερά της λίμνης για να καταπιεί με λαγνεία τον Βeowulf, έναν μυθικό ήρωα της Δανίας, μείγμα φαντασίας κι αυτός από Οδυσσέα- Σαμψών και Διγενή Ακρίτα. Προσέξτε, για να αντιληφθείτε το παραισθησιογόνο της τεχνολογίας. Η Αντζελίνα- όπως και όλοι οι ήρωες- είναι στη σκηνή με τα κανονικά της ρούχα. Όμως ο Ζεμέκις με τους τεχνικούς του στα πλήκτρα τούς ντύνουν ή τους γδύνουν και τους τοποθετούν όπου αυτοί γουστάρουν προκειμένου τις μέγιστες οφθαλμαπάτες να αποσπάσουν. Πώς συμβαίνει με το View master; Έτσι ακριβώς. Εσύ βολτάρεις στη λεωφόρο Αγίου Αθανασίου της Αμαλιάδας και νομίζεις ότι χαϊδεύεις μια Χαβανέζα που σε περιμένει με ανοικτές αγκάλες!

Αν ξεπεράσεις λοιπόν το πρώτο σοκ από το παραισθησιογόνο το τεχνολογικότο οποίο, προσοχή, προσφέρεται μόνο σε αίθουσες που υποστηρίζονται με τρισδιάστατη μηχανική- τότε αντιλαμβάνεσαι κάτι ακόμα πιο προχωρημένο και ουσιαστικό. Ο Ζεμέκις δηλαδή δεν εφόρμησε με τρισδιάστατη λογική μόνο και μόνο για την εντύπωση τη διαστημική. Προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα από τον Κόναν τον βάρβαρο και κάθε άλλη αμερικάνικη, χάρτινη παραγωγή. Λέγοντας το εξής: κάθε λαϊκός ήρωας και κάθε σωτήρας, για να κερδίσει τον θώκο της βασιλείας, πρέπει πρώτα να υπογράψει συμβόλαιο με τον διάβολο και τη λαγνεία. Η φωτεινή πλευρά της Ιστορίας διαθέτει μια δεύτερη, σκοτεινή, διαβολική, επικίνδυνη και καταστροφική. Έτσι δεν είναι; Ρίξτε μια ματιά στην Ιστορία. Χθεσινή και σημερινή. Το αντάλλαγμα είναι βαρύ!

Με δυο λόγια: ένα τερατόμορφο, γιγαντιαίο πλάσμα καταστρέφει το κρατίδιο της Δανίας. Έτσι ο βασιλιάς (Άντονι Χόπκινς) μαζί με τους αυλικούς (Τζον Μάλκοβιτς) επενδύουν τις τελευταίες ελπίδες τους στον Μπέογουλφ (Ρέι Γουινστόουν), έναν ακατάβλητο και ακατανίκητο ήρωα της βόρειας Ευρώπης του 6ου αιώνα. Πράγματι ο Δαβίδ (ας πούμε) κατατροπώνει τον Γολιάθ, επαναφέρει την ασφάλεια και κερδίζει την εύνοια του βασιλιά αλλά και της βασίλισσας (Ρόμπιν Ράιτ Πεν), καθώς και ένα βαρύτιμο χρυσό κέρας (χρυσόμαλλο δέρας). Όμως η μήτρα που γέννησε το κτήνος εξακολουθεί να απειλεί την ακεραιότητα της χώρας. Για δεύτερη φορά λοιπόν ο Μπέογουλφ εφορμά εναντίον αυτού του απόλυτου κακού που φαντάζει σαν Λερναία Ύδρα. Όμως αντί για τέρας πέφτει πάνω σε μια θεσπέσια θηλυκή μαγεία. Μια καλλονή που υπόσχεται ατέλειωτη, μοναδική λαγνεία (Αντζελίνα Τζολί). Τι να κάνει ο Σαμψών; Άντρας είναι, πέφτει στην αγκαλιά της και τα δίνει όλα. Το κέρας, τη μαγκιά του, την ψυχή του. Όταν επιστρέψει και φωνάξει ότι τώρα πια το κτήνος έχει πεθάνει, ο βασιλιάς δεν θα τον πιστέψει γιατί κι αυτός τα ίδια στο παρελθόν είχε διαπράξει. Έτσι προτιμά την αυτοκτονία, ο Μπέογουλφ κερδίζει την απόλυτη εξουσία με δώρο τη βασίλισσα και ως ερωμένη μια όμορφη νέα (Άλισον Λόμαν) κι έτσι στον θρόνο της Δανίας εγκαθίσταται, μέσω του ήρωα, ο διάβολος της εξουσίας!

«Βeowulf»

Παραισθησιογόνο τριών διαστάσεων
Το αρχαιότερο έπος στην αγγλική γλώσσα

Ο ήρωας συνάπτει σχέση με τον διάβολο

Προσοχή: Λαγνεία

ΒΑΘΜΟΙ = 7

(εντυπωσιακό!)

Η μεγάλη απάτη της σημειολογίας

Παιδιά του ΄70, σας έπιασε κότσους η Λιλιάνα Καβάνι και «Ο θυρωρός της νύχτας» («Νight porter»). Μια δεύτερη σημερνή ματιά, με αφορμή τη φρέσκια κόπια της ιστορίας του 1974, θα φέρει κεφαλοκλείδωμα στην αμφισβήτηση και την ανησυχία εκείνης της γενιάς!

Η απάτη είναι συγκροτημένη από τα εξής υλικά: πρώτον, χάριν σκανδάλου τοποθετούμε στο ίδιο μαζοχιστικό κρεβάτι μια πρώην διακορευμένη Εβραιοπούλα του Νταχάου και τη ρίχνουμε στην αγκαλιά του βασανιστή της που ως λαθρεπιβάτης παριστάνει τον θυρωρό σε αρχοντικό ξενοδοχείο της Βιέννης του 1957 με τη συμβολική ονομασία «Όπερα». Τι πάει να πει αυτό; Α, σου λένε οι σημειολόγοι. Η κυρία είναι μεγαλοαστή και διεφθαρμένη. Μα τι λες τώρα. Α, σου λένε. Η κυρία είναι εθισμένη, όπως με το σύνδρομο της Στοκχόλμης συμβαίνει. Τώρα τι να τους πεις. Πως όλα αυτά τα εγκλήματα και όλη αυτή η φρικωδία, χάριν εισιτηρίων και σκανδαλοθηρίας, καταλήγει μια διανοητική τρίχα στο κεφάλι της παμπόνηρης Καβάνι;

Δεύτερον, χάριν πολυτελούς πορνογραφίας- πράγμα που θα προσφέρει άλλοθι στην κοσμική και ευυπόληπτη πελατεία- περιγράφουμε με υπονοούμενα σκηνές γαργαλιστικές που εκείνη την εποχή θεωρήθηκαν άσεμνες και προσβλητικές, αλλά σήμερα φαντάζουν και είναι, πόζες από μηνιαία έντυπα που διαφημίζουν γυναικεία εσώρουχα! Ας πούμε, η Εβραία και άκρως αισθησιακή- η Σάρλοτ Ράμπλινγκ δηλαδή- με πηλίκιο των Ες-Ες, με δερμάτινο βρακί και με το δάχτυλο στο στόμα, σαν μοντέλο από πασαρέλα με ντεκόρ από γερμανικό καμπαρέ της παρακμής.

Τρίτον, χάριν προοδευτικής ανατροπής, μετατρέπουμε τους σαδομαζοχιστές εραστές σε καταραμένους επαναστάτες, τα ινδάλματα των αριστερών. Τι κάνουμε δηλαδή; Η αρχηγική ομάδα των επιζώντων ναζί αποφασίζει να καθαρίσει και τον δικό της άνθρωπο και πρώην βασανιστή (Ντερκ Μπόγκαρτ) και φυσικά την Εβραία που η ύπαρξή της και μόνο είναι επαρκής λόγος να τους κλείσουν στη φυλακή. Πώς συμβαίνει αυτό; Αφού πρώτα κλειδωθούν στο διαμέρισμα του βασανιστή, εξαντλημένοι και πεινασμένοι από την πολιορκία των υπόλοιπων ναζί, αναγκάζονται να εξέλθουν στο χάραμα της μέρας και να σκοτωθούν με δυο σφαίρες στο πι και φι. Έτσι και διαστροφή. Έτσι και σκάνδαλο μαζί. Έτσι και προοδευτική ανατροπή. Μωρέ τι μας λες; Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται. Έτσι η απάτη είναι σχηματική, εγκεφαλική και κατασκευαστικά σκέτο τρύπιο χαρτί!

Με δυο λόγια: Ο Μαξ (Ντερκ Μπόγκαρτ), ρεσεψιονίστας αρχοντικού ξενοδοχείου στην Βιέννη του 1957 πέφτει πάνω στη Λουτσία (Σάρλοτ Ράμπλιγκ), μια Εβραία, ερωμένη και βασανισμένη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί. Οι εφιάλτες επανέρχονται, αλλά συντόμως με σαδομαζοχιστική λαγνεία μπερδεύονται. Αφού εκείνη πρώτα ξεφορτωθεί τον σύζυγό της, στη συνέχεια θα κλειστεί στο διαμέρισμα του βασανιστή της προκειμένου να γρονθοκοπηθεί ώστε έτσι να διεγερθεί και να εκτονωθεί. Στο μεταξύ οι υπόλοιποι λεβέντες των Ες-Ες προειδοποιούν τον Μαξ να την ξεφορτωθεί, αλλιώτικα μπαμ και κάτω και οι δύο μαζί!

«Ο θυρωρός της νύχτας»

Σκάνδαλο του 1974
Τρύπιο χαρτί του 2007
Σάρλοτ Ράμπλινγκ- Ντερκ Μπόγκαρτ

ΒΑΘΜΟΙ = ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΧΑΛΚΟΜΑΝΙΑ!

Ακόμα δύο, μηδέν εις το πηλίκον

Απότομη πτώση της θερμοκρασίας με δύο ακόμα πρεμιέρες άνευ ουσίας: «Η Οντέτ στα άστρα» («Οdette Toulemonde») Κομεντί του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ σαν γαλλικό άνοστο κουφέτο. Όπου αφυδατωμένη και χήρα σαραντάρα (Κατρίν Φρο) διαβάζοντας μυθιστορήματα ενός μοναχικού συγγραφέα, φαντασιώνεται και ίπταται πέραν του μελαγχολικού κόσμου τούτου. Μπάι μπάι, θα σε δω στο Ντουμπάι.

ΒΑΘΜΟΙ=3

(για την έκθεση βιβλίου)

«Resident evil: Η εξόντωση» («Resident Εvil: Εxtinction») Ας πούμε περιπέτεια φαντασίας του Ράσελ Μαλκάχι, όπου η Μίλα Γιόβοβιτς σε στυλ Μαντ Μαξ με ζαρτιέρες και πιστόλια, εποχούμενη σε Ηarley Davidson διασχίζει την έρημο μιας κατεστραμμένης από πυρηνικό όλεθρο ανθρωπότητας, σκοτώνοντας ό,τι εγκληματικό εμποδίζει το οπτικό της πεδίο. Τα μυαλά στα κάγκελα!

ΒΑΘΜΟΙ=0

(Εξόντωση)