«Τώρα θέλω την καριέρα ενός νέου δημιουργού»

«Ο “Νονός” άλλαξε τη ζωή μου. Μου έδωσε, στα 29 χρόνια μου, την κινηματογραφική καριέρα ενός ηλικιωμένου σκηνοθέτη. Επομένως τώρα λέω πως αφού είχα την καριέρα ενός ηλικιωμένου όταν ήμουν νέος, ίσως τώρα μπορώ να κάνω την καριέρα ενός νέου δημιουργού». Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα επιστρέφει ύστερα από δέκα χρόνια στην τέχνη του. Ο σκηνοθέτης των πολλών Όσκαρ και των επικών ταινιών γιόρτασε στo κινηματογραφικό φεστιβάλ της Ρώμης την πρεμιέρα της χαμηλού προϋπολογισμού ταινίας του «Υouth Without Υouth».

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μίρτσεα Ελιάντ, η ιστορία της ταινίας μιλάει για έναν ηλικιωμένο άνδρα που έχει την ευκαιρία να ξαναγίνει νέος και να ζήσει για δεύτερη φορά τη νιότη του.

Και αυτήν την αίσθηση περιγράφει ο Κόπολα, καθώς νιώθει ότι τώρα μπορεί να κάνει ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού. Μετά την επιτυχία του «Νονού» και των δύο συνεχειών του, καθώς και της επικής ταινίας του «Αποκάλυψη Τώρα» που κόστισε στον πρωταγωνιστή Μάρτιν Σιν ένα έμφραγμα, ο Κόπολα πέρασε μια στριμωγμένη οικονομικά περίοδο. Κατά τη δεκαετία του ΄90 είχε ασχοληθεί με τα αμπέλια του στην Καλιφόρνια, με ξενοδοχειακά θέρετρα στην Μπελίζ και με πούρα που είχαν το όνομά του.

Εκτός από την επιτυχία του 1992 «Ο Δράκουλας», ο Φράνσις Φορντ Κόπολα δεν είχε καταφέρει να πιάσει τον στόχο του. Ο Κόπολα παρακινήθηκε για ένα νέο ξεκίνημα και με διαφορετική βάση, μακριά από τις μεγαλειώδεις ιδέες του παρελθόντος, από την κόρη του, Σοφία. «Όταν έκανε την πρώτη της ταινία, “Αυτόχειρες Παρθένοι”, την βοήθησα να στήσει την παραγωγή και όχι να γυρίσει την ταινία. Καθώς της μάθαινα πώς να κάνει ταινία με λίγους πόρους, θυμήθηκα τη μαθητεία μου στον Ρότζερ Κόρμαν, χάρη στον οποίο έκανα το ξεκίνημά μου το 1963 με την ταινία τρόμου “Dementia 13”».

Όμως ο Κόπολα δεν μπορεί να αποβάλει τον ιό του θεάματος και συνεχίζει να μιλάει με αγάπη και θαυμασμό για τους ιδρυτές των χολιγουντιανών στούντιο, Τζακ Γουόρνερ και Σάμιουελ Γκόλντγουιν. «Ήταν επιχειρηματίες, αλλά και άνθρωποι του θεάματος. Γι΄ αυτό και ήθελαν να ρισκάρουν για να κάνουν τη μεγάλη ταινία της χρονιάς. Σήμερα οι επιχειρηματίες έχουν άλλη αντίληψη. Είναι ιδιοκτήτες των εταιρειών στις οποίες ανήκουν τα στούντιο. Και η ιδέα τους για ρίσκο έχει να κάνει με την αγορά μιας εταιρείας τηλεπικοινωνίας ή της συγχώνευσης με μια εκδοτική αυτοκρατορία».