ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΓΙΟΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ

Το κείμενο, πρωτοπρόσωπο, εξομολογητικό, αποφεύγει την παγίδα του μελοδραματισμού. Αντιθέτως η αφήγηση έχει μια παγερότητα, μια αυτοσυγκράτηση, γράφεται σε κοντινή απόσταση από τον χρόνο που έλαβαν χώρα τα γεγονότα. Σε μια μακρινή αναλογία θυμίζει τις Δύσκολες νύχτες της πρωτοπόρου Μέλπως Αξιώτη, όπου κι εκεί ηρωίδα και μυθιστόρημα αποδεσμεύονταν από τις ασφυκτικές αφηγήσεις των μεσογειακών δικτατορικών καθεστώτων. Η Άβυσσος εξακολουθεί πάντως να παραμένει παράξενο και σαγηνευτικό κείμενο, αφήνοντας αρκετές αινιγματικές χαραμάδες.

«Ξημερώματα πια, μια λιτανεία, από μαύρα σύννεφα σαν μακριά δάχτυλα, άρχισαν να αρμενίζουν στον ουρανό. Στο τέλος, έπνιξαν το φεγγάρι». Όταν γράφεις έτσι, στα είκοσι τρία σου και εξήντα χρόνια πριν, πώς να μην αναρωτιέσαι γιατί τα περισσότερα κορίτσια σήμερα γράφουν με το κραγιόν στο χέρι;