Συνέντευξη

«Νιώθω το καμαρίνι πιο οικείο από το σπίτι μου»

Παίζει, χορεύει, τραγουδάει. Ο Αντώνης Λουδάρος «φωτίζει» τον ρόλο του άτολμου λογιστή στο μιούζικαλ «Δύο τρελοί τρελοί παραγωγοί»
Χαίρεται με αυτό που κάνει. Διότι από μικρός, λέει, του άρεσε το μιούζικαλ, «αυτά που βλέπαμε στις ταινίες, τα χολιγουντιανά». Και να που πρωταγωνιστεί στο πολυβραβευμένο «Τhe Ρroducers» των Μελ Μπρούκς – Τόμας Μίαν που ανέβασε στο θέατρο «Αλίκη» ο Σταμάτης Φασουλής.

Απολαυστικός μαζί με τον Παύλο Χαϊκάλη, αέρινος όταν χορεύει με τη Βίκυ Καγιά, δεν είναι η πρώτη φορά που μετέχει σε μιούζικαλ. «Μου αρέσει γιατί είναι πιο σύνθετο είδος. Και μου δίνει μεγάλη χαρά διότι έχω το ψώνιο να χορεύω και να τραγουδώ. Μου φτιάχνει τη διάθεση όταν είμαι πάνω στη σκηνή. Με τον κόσμο στην πλατεία νιώθω πιο καλά από ότι στο σπίτι μου. Αισθάνομαι σα να έχω καλεσμένους και θέλω να περάσουν καλά. Στο σπίτι δεν με χωράει ο τόπος. Συνήθως είμαι όρθιος και οι φίλοι μου μού λένε “ρε Αντώνη δεν θα κάτσεις;”. Τι να κάνω όμως; Νιώθω πιο οικείο το καμαρίνι από το σπίτι».

Στο έργο υποδύεται τον λογιστή ενός αποτυχημένου θεατρικού παραγωγού, ο οποίος για να πιάσει επιτέλους την καλή σκαρφίζεται να ανεβάσει ένα έργο ενός ψωνισμένου τύπου, ξεχασμένου λάτρη της ναζιστικής Γερμανίας, διαλέγει τους χειρότερους συντελεστές με σκοπό να αποτύχει η παραγωγή και στο μεταξύ εκείνος να «μασήσει», παρέα με τον λογιστή- συνέταιρό του πια, τα λεφτά των χρηματοδοτών του.

ΙΝFΟ

«Δύο τρελοί τρελοί παραγωγοί», στο θέατρο «Αλίκη» (Αμερικής 4, τηλ. 210-
3210.021).

Τέτοιοι τύποι υπάρχουν ανάμεσά μας;

Γεμάτη είναι η αγορά. Ο χώρος του θεάματος, του θεάτρου, του τραγουδιού έχει πολλούς τέτοιους παραγωγούς. Μόνον που οι συγκεκριμένοι θέτουν ένα θέμα που δεν συμβαίνει συχνά: τη φιλία. Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους είναι σχεδόν ερωτική. Έτσι κι αλλιώς η φιλία είναι μια σχέση που αγγίζει τον έρωτα με άλλη μορφή. Όταν μπορείς να λες για τον άλλον «αυτός είναι φίλος μου και μέχρι φυλακή θα κάνω γι΄ αυτόν», τότε μιλούμε για μια ερωτική σχέση χωρίς το σεξ. Μη σου πω πως είναι καλύτερη, διότι στην ερωτική σχέση δεν τα λες όλα ενώ στη φιλία ανοίγεις την καρδιά σου.

Αν και φαντάζει απίθανο, το θέμα του έργου αποκλείεται να είναι μια πραγματικότητα;

Δεν το έχω σκεφτεί, αλλά είναι μια πιθανότητα. Βάσει του έργου φαίνεται ρεαλιστικό. Η σκέψη του θεατρικού επιχειρηματία, να κάνει την αρπαχτή του, δεν είναι επιστημονική φαντασία. Πάρε παράδειγμα το Χρηματιστήριο…

Για τους «Παραγωγούς» άφησε μια παραγωγή που συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν- «Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει»- και μια παρέα συναδέλφων του που συνεργάστηκε τα προηγούμενα χρόνια (Αθερίδη, Καρύδη, Βολιώτη, Κορμανός) και στο «Μια μέλισσα των Αύγουστο». «Μου παρέχει τη δυνατότητα να κάνω κι άλλα πράγματα εκτός πρόζας. Το είδα σα δική μου εκτόνωση. Η μετακίνηση έγινε με καλές συνθήκες και με τα παιδιά είμαστε μια παρέα. Συχνά πριν την έναρξη της παράστασης περνά και τους βλέπω». Τι πρέπει να διαθέτει ο ηθοποιός για να σταθεί στη σκηνή, να έχει διάρκεια;

Εκπαίδευση. Δεν αρκεί το γκελ. Η αμορφωσιά δεν σε πάει πουθενά. Οι ηθοποιοί της νεώτερης γενιάς είναι πιο εξελιγμένοι. Το ίδιο έλεγαν και οι παλιότεροι για εμάς αλλά τα επόμενα 15 χρόνια θα δούμε ηθοποιούς που θα λάμψουν. Γιατί έχουν χαρίσματα που δεν έχουν ξεδιπλώσει ακόμη.

Στο έργο ο θεατρικός επιχειρηματίας απορεί με τις κριτικές, εκτιμώντας πως άλλοτε είναι διθυραμβικές για παραστάσεις που δεν αξίζουν ενώ κατακεραυνώνουν άλλες, αξιόλογες. Η άποψή σας;

Είναι ένας ψευτοπόλεμος. Στην ουσία είναι δύο άνθρωποι που κάνουν καθένας τη δουλειά του. Πολλές φορές μια κριτική βοηθάει τον καλλιτέχνη. Αλλά λίγες είναι οι φορές. Σήμερα η κριτική είναι λίγο κίτρινη, «ακουμπάει» τις μεσημεριανές εκπομπές. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που αξίζουν.

Πώς ερμηνεύεται το γεγονός ότι ενώ το θεατρικό «Μια μέλισσα τον Αύγουστο» είχε αξιοσημείωτη πορεία, η κινηματογραφική μεταφορά του δεν είχε ανάλογη απήχηση;

Ο Θοδωρής (σ.σ. Αθερίδης) ενόχλησε διότι μπήκε σε άλλα λημέρια. Αν είχε δώσει την ταινία σε σκηνοθέτη κινηματογράφου, θα είχε άλλη αντιμετώπιση. «Χτύπησαν» τον Θοδωρή αλλά και την ταινία λέγοντας πως ήταν μια δουλειά με τηλεοπτικά πρόσωπα. Μα όλοι έχουμε χρόνια στο θέατρο. Η Σμαράγδα, η Βίκυ. Ακόμα κι εμένα με συμμετοχή σε ενάμισι σίριαλ τότε με χαρακτήρισαν τηλεοπτικό πρόσωπο. Η «Λούφα και παραλλαγή» για παράδειγμα δεν είχε τηλεοπτικά πρόσωπα; Τι επιχείρημα είναι αυτό; Μα είμαστε ηθοποιοί και όλοι γνωρίζουμε πως μόνον από το θέατρο δεν μπορείς να ζήσεις. Έγραψαν «Μια αρπαχτή τον Αύγουστο». Εκείνος που το έγραψε αδικεί τον εαυτό του, δείχνοντας να αγνοεί την πορεία όσων δούλεψαν για την ταινία και αδικεί όλους εμάς που μοχθήσαμε για το καλύτερο αποτέλεσμα. Ίσως η ταινία να είχε θεατρική δομή, αλλά εις γνώση του Θοδωρή.


«Ο ντόρος κάνει κακό»

Η πορεία σας ώς τώρα απαρτίζεται από κωμικούς ρόλους. Είναι επιλογή σας;

Συνέβη. Δεν είχα περιθώριο επιλογής. Να, τώρα υποδύομαι τον αδελφό του Γιούγκερμαν στην ομώνυμη σειρά του ΑΝΤ1.

Πέραν του χειροκροτήματος, πώς αντιλαμβάνεστε ότι έχετε κερδίσει το κοινό;

Το χειροκρότημα δεν μου λέει κάτι. Το διαπιστώνω όταν βλέπω τον κόσμο μετά να περιμένει έξω από τα καμαρίνια να πει έστω μια κουβέντα. Το αντιλαμβάνομαι όμως και κατά τη διάρκεια της παράστασης όταν ο θεατής είναι σε άρση κι όχι σε θέση. Δεν μ΄ αρέσει να γίνεται ντόρος. Δεν είναι καλό να ακούγονται φοβερά πράγματα για ένα έργο. Ο θεατής έρχεται με άλλες αντιστάσεις. Είναι προκατειλημμένος.