Ο Καραγκιόζης συναντά τονΤσάπλιν

Το κλασικό έργο του Θεάτρου Σκιών «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος» μετασχηματίστηκε από τον Δήμο Αβδελιώδη σε θεατρική παράσταση με πέντε ηθοποιούς και τριμελή ορχήστρα
Ποιους και πόσους μπορεί να ενδιαφέρει σήμερα η αναβίωση ενός κλασικού έργου του Θεάτρου Σκιών όπως είναι «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος»; Το γεγονός όμως πως το πιο διάσημο έργο Καραγκιόζη διασκευάστηκε σε παράσταση από τον Δήμο Αβδελιώδη προκαλεί την εμπιστοσύνη μας. Απόψε παρουσιάζεται στην Πάτρα, στο Εργοστάσιο Τέχνης (είναι συμπαραγωγή δύο Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων, Πάτρας και Βορείου Αιγαίου στο οποίο είναι και καλλιτεχνικός διευθυντής).

«Η παράσταση δεν είναι μια απλή διασκευή, αλλά αποτέλεσμα μελέτης, έρευνας και αποκωδικοποίησης των κοινών στοιχείων της αρχιτεκτονικής και του στυλιζαρίσματος που διέπουν το Θέατρο Σκιών, της Κομέντια ντελ Άρτε και του κουκλοθέατρου. Μέσα από αυτές τις θεατρικές μορφές, στις οποίες προστέθηκαν και ενσωματώθηκαν συγγενικά στοιχεία από τον βωβό κινηματογράφο των σλάπστικ (Τσάπλιν, Μπάστερ Κίτον), η επιδίωξη ήταν να αναδειχθεί ο διαχρονικός και μοναδικός χαρακτήρας που έχει αποκομίσει η γνήσια λαϊκή τέχνη από το σχολείο της μακρόχρονης παράδοσης» λέει ο Αβδελιώδης που έκανε το κείμενο, τη σκηνοθεσία, τον σκηνικό χώρο και τους φωτισμούς της παράστασης.

ΙΝFΟ

Ο «Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος» παίζεται στο Εργοστάσιο Τέχνης, στην Πάτρα. Από τον Ιανουάριο του 2008 θα παρουσιαστεί στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στη Χίο και αλλού.

Η ιστορία του έργου «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος» είναι, λίγο- πολύ, γνωστή. Ένας Δράκος καταλαμβάνει το υδραγωγείο της πόλης και παραχωρεί νερό στους κατοίκους της, μόνο αφού χορτάσει τρώγοντας ανθρώπους. Η όρεξή του ολοένα μεγαλώνει. Με διαταγή του Βεζίρη γίνεται κάθε μέρα κλήρωση για τα επόμενα θύματα. Η παράσταση αρχίζει με την κλήρωση που ο ρίζει για… πιάτο ημέρας τη μοναχοκόρη του Βεζίρη.

«Διαφοροποιείται ριζικά από τα άλλα ιστορικά δράματα και τις κωμωδίες, ως έργο επικής πνοής, έλκοντας την καταγωγή του από τον μύθο του Απόλλωνα που σκοτώνει τον Δράκο συμβολίζοντας την κυριαρχία του φωτός έναντι του σκότους. Ο σκηνικός χώρος, που είναι μια μεγέθυνση και διαστολή του αντίστοιχου χώρου του Θεάτρου Σκιών, οι υποστασιοποιημένες φιγούρες- ήρωες από τους ηθοποιούς, η “ζωντανή” ορχήστρα που εκτός από τις μελωδίες υπογραμμίζει, συνοδεύει και μεγεθύνει τη δράση και τις χειρονομίες των ηρώων, καθώς και η χρήση και η προσαρμογή στοιχείων από τον κινηματογράφο, πιστεύουμε πως θέτουν τις προϋποθέσεις για μια παράσταση μοντέρνα, στηριγμένη στη μεγάλη παράδοση του Θεάτρου Σκιών. Δεν μας ενδιέφερε η μουσειακή ή φολκλορική αναπαράσταση ούτε οι φορμαλιστικοί πειραματισμοί, αλλά η ανάδειξη του διαχρονικού και μοναδικού χαρακτήρα της γνήσιας λαϊκής τέχνης και η συγκίνηση που προκαλεί».


Αξιοποίηση της παράδοσης

Όσοι έχουν δει τις ταινίες του «Το δέντρο που πληγώναμε», «Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» ή τις θεατρικές του παραστάσεις «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού», «Λίγα απ΄ όλα» (Καραγκιόζης), έχουν νιώσει τη συγκίνηση και τη γοητεία μιας τέχνης που αξιοποιεί την παρακαταθήκη του παλαιικού, του αυθεντικού.

«Τα πράγματα δεν πεθαίνουν, μόνο όταν μεταμορφώνονται, όταν μετασχηματίζονται. Η παράδοση συνεχίζει να ζει όταν τη φυλάνε οι άνθρωποι, όχι όπως το φως στο καντήλι σε μια γωνιά, αλλά όταν με αυτήν ανάβουν μια καινούργια φωτιά», λέει ο Δήμος Αβδελιώδης.