Η σφαγή των (Αμερικανών) αμνών

Ρόμπερτ Ρέντφορντ λοιπόν. Κόντρα στην περιπέτεια, στο action, στην αντι-Μπουσική συνθηματολογία και τη γνωστή ευκολία. Δηλαδή «Λέοντες αντί αμνών» χωρίς happy end και χάπι υπνωτικό. Δύο οι λέοντες λοιπόν. Όχι μόνον ο Κλιντ Ίστγουντ αλλά και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ αποκαθιστά τη διακορευμένη τιμή της Αμερικής!

Σαν το παλιό, καλό, κρασί από σταφύλια με ονομασία προέλευσης. Όταν είσαι Ρόμπερτ Ρέντφορντ και έχεις ξεπεράσει τα εβδομήντα, ε, τότε, ελευθερώνεις το μυαλό σου, ανοίγεις το στόμα σου και παίρνεις όλα τα ρίσκα σου. Έτσι εξηγείται το πείραμα αυτό με τίτλο «Lions for Lambs», λέοντες αντί αμνών. Ιδού τα τρία ρίσκα κατά σειρά. Πρώτο, άφθονο μπλα μπλα. Δεύτερο, άφθονες συνεντεύξεις με πολιτική χροιά. Και τρίτο, άφθονη απαισιοδοξία για τη χώρα των λεόντων του Μπους και των αμνών του αμερικανικού λαού. Τοιουτοτρόπως μια ιστορία made in USΑ με μοναδικό ίχνος εμπορικής ελπίδας την πρωταγωνιστική της τριπλέτα που σήκωσε στους ώμους της το βάρος αυτής της ακατάσχετης, πλην ωφέλιμης φλυαρίας: Μέριλ Στριπ, κορυφαία σε όποιον ρόλο αναλάβει και σε όποια ταινία εμφανιστεί. Ακολουθούμενη από Τομ Κρουζ. Σας βεβαιώ, όταν το παλικάρι σοβαρευτεί τότε διαχειρίζεται τους ρόλους του με επάρκεια μοναδική. Και Ρόμπερτ Ρέντφορντ χωρίς ορατό ίχνος λίφτινγκ. Κορίτσια της δεκαετίας του εξήντα μην κλαίτε παρακαλώ. Ο κούκλος μπορεί να γέρασε αλλά το μυαλό του έπηξε. Τhe brains που λένε και οι Αμερικανοί, not the looks κάνει τη διαφορά!

Το ρίσκο που πήρε πάνω της η ομάδα του Ρόμπερτ Ρέντφορντ είναι δημιούργημα μιας εξαιρετικής πένας που ακούει στο όνομα Μάθιου Μάικλ Κάρναχαν. Εκ πρώτης όψεως το σενάριο μοιάζει με θεατρικό έργο. Δύο καθιστικές συνεντεύξεις τετ-α-τετ είναι οι τανάλιες που σφίγγουν τον λαιμό των αμνών. Ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη συνέντευξη, μεσολαβούν ριπές από ένα πολεμικό περιστατικό. Όπου δύο απόφοιτοι πανεπιστημίου και φαντάροι των ειδικών δυνάμεων, προσγειώνονται ανώμαλα σε απάτητες βουνοκορφές του Αφγανιστάν. Περικυκλωμένοι και καθηλωμένοι από δύο κύκλους πυρών. Ο πρώτος, ο ευρύτερος, από βόμβες Αμερικανών. Ο δεύτερος από Ταλιμπάν που περιμένουν σαν ύαινες να αρπάξουν και να καταβροχθίσουν κρέας ωμό. Η σημειολογία αυτής της τρίτης ιστορίας συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο το επιμύθιο της ταινίας. Οι αμνοί της Αμερικής στις δαγκάνες της Ουάσιγκτον και του Μπιν Λάντεν. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Πόσοι το βλέπουν αυτό; Νobody απαντάει ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ.

Όχι nobody από τους αμνούς αλλά από τους λέοντες που χορταίνουν κι αυτοί από κρέας ωμό. Γι΄ αυτό οι συνεντεύξεις, γι΄ αυτό και οι τρεις θεσμοί. Ως εξής: Πουλέν του Μπους ο Τομ Κρουζ. Γερουσιαστής που επινοεί και χαράζει τη νέα πολεμική τακτική με την οποία ελπίζει να τελειώνει μια για πάντα με τους λεβέντες του Αφγανιστάν. Διάσημη πένα του πολιτικού ρεπορτάζ και των παρασκηνίων η Μέριλ Στριπ. Με τις δικές της πλάτες αναρριχήθηκε στα πρωτοσέλιδα ο Τομ Κρουζ. Αυτή η σπουδαία δημοσιογράφος είχε πλασάρει τον νεαρό πολιτικό με το σλόγκαν «Ο Κέννεντυ των Ρεπουμπλικάνων». Τρίτος στη σειρά, ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο καθηγητής της φιλοσοφίας, ο μοχλός της σύγχρονης σκέψης της Αμερικής, ο αμφισβητίας, ο βετεράνος του Βιετνάμ, ο αριστερός και αιρετικός που τώρα στα γεράματα μοιράζει συμβουλές στα μειράκια των πανεπιστημίων και τα στέλνει στα χαρακώματα του Αφγανιστάν. Τρεις λοιπόν οι θεσμοί, τρία τα λιοντάρια που σφάζουν με το μπαμπάκι τους αμνούς: Πολιτική,

«Λέοντες αντί αμνών»

Καθιστική, αντι-κινηματογραφική, ιστορία

Όμως συναρπαστική και ριζοσπαστική
Το μεγαλύτερο ρίσκο του Ρόμπερτ Ρέντφορντ

ΒΑΘΜΟΙ=6 1/2

(ένας αλλά λέων)

Τύπος και Πανεπιστήμια. Αυτοί οι κατασκευαστές αλλά και οι θεατές της κρεατομηχανής. Αυτοί οι αυλικοί της αμερικανικής πολιτικής. Εκπαιδεύουν, οργανώνουν, διατάσσουν και σκοτώνουν. Η αρένα των λιονταριών και η σφαγή των αμνών!

Με δυο λόγια: Φιλόδοξος νεαρός γερουσιαστής προσκαλεί στο γραφείο του σε μια τετ α τετ συνάντηση μια διάσημη ρεπόρτερ του πολιτικού ρεπορτάζ, προκειμένου μέσω αυτής και του καναλιού της να πλασαριστεί στο κοινό η τελευταία του επινόηση για την ολοκλήρωση του πολέμου στο Αφγανιστάν. Το στρατήγημά του είναι απλό. Από αέρος θα προσγειωθούν σε απάτητες βουνοκορφές διμοιρίες επίλεκτων δυνάμεων για να περικυκλώσουν και να ξεκληρίσουν τον εχθρό. Ταυτόχρονα σε μια άλλη γωνιά της Αμερικής, ένας καθιερωμένος καθηγητής φιλοσοφίας έχει καλέσει στο γραφείο του έναν ανυπάκουο φοιτητή που αδιαφορεί για την πολιτική. Οι δύο αυτές, ανεξάρτητες εξωτερικά, συνεντεύξεις, ενώνονται από μια τρίτη ιστορία. Όταν δύο Αερικανοί φαντάροι, σαν πειραματόζωα του γερουσιαστή, προσγειώνονται στις χιονισμένες κορυφές του Αφγανιστάν, περικυκλωμένοι από Ταλιμπάν. Παντού, κάθε πόρτα διαφυγής, ερμητικά κλειστή!


Η γυναίκα μου τρελάθηκε

Είσαι σαραντάρης, είσαι φανατικός εργένης και κατά κακή σου τύχη είσαι υιός ενός πρώην σεξιστή πατρός. Εντάξει; Ρωτάει λοιπόν ο αμαρτωλός πατήρ (με περουκίνι παρακαλώ): Βρε ανεπρόκοπε για πες μου, το κάνεις ή δεν το κάνεις; Τα παίρνει στο κρανίο ο «μικρός». Ρε κοίτα να δεις. Ο έρωτας πατέρας δεν είναι μόνο το σεξ. Εμ, τότε τι άλλο είναι; «Τhe Ηeartbreak Κid» που ελεύθερα και σωστά καταλήγει «Επτά μέρες φαγούρα» σε κάποια ειδυλλιακή πλαζ στο Μεξικό!

Χωρίς περιστροφές η καλύτερη κομεντί των τελευταίων μηνών. Γραμμένη διά χειρός Νιλ Σάιμον από την ομώνυμη ταινία του 1972 και της Ελέν Μέι και σκηνοθετημένη από τους Μπόμπι και Πίτερ Φαρέλι, τα παιδιά του «Κάτι τρέχει με τη Μαίρη». Σε διαφορετική τροχιά, χωρίς μεγάλο ζουρλομανδύα αυτή τη φορά. Και για να μην πολυλογώ προχωράω στο ψητό, δηλαδή στο απίστευτο αυτό χρονικό. Επιβαρημένος λοιπόν ο Ηeartbreak Κid, δηλαδή ο Μπεν

«Επτά μέρες φαγούρα»

Εργένης παντρεύεται εντυπωσιακή ξανθιά τρελή

Όμως ερωτεύεται μια άλλη με αποτέλεσμα και τις δύο να τις χάσει
Ξεκαρδιστική κομεντί, ενίοτε λιποθυμική

ΒΑΘΜΟΙ=6

(χα χα χου χα)

Στίλερ, από τις βαριές κουβέντες του μπαμπά, αποφασίζει να σπάσει για πρώτη φορά. Πώς; Πέφτει χάμω από τις γροθιές ενός τσαντάκια μιας εντυπωσιακής ξανθιάς (Μαλίν Ακερμάν). Αυτό ήταν. Την πρώτη μέρα ραντεβού χεράκι χεράκι. Την δεύτερη, η ξανθιά «όχι, του λέει, δεν θα κάνουμε ακόμα κρεβάτι». Και την τρίτη του ανακοινώνει πως πρόκειται να μετατεθεί από την οικολογική της οργάνωση στην Κοπεγχάγη, εκτός κι αν παντρευτεί οπότε θα εξαιρεθεί και θα μείνει στην Αμερική. Αυτό ήταν!

Η συνέχεια ξεκαρδιστική. Η ξανθιά τρελή με περικεφαλαία υψηλή. Όχι μόνο καθ΄ όλη τη διάρκεια της διαδρομής προς τον γαμήλιο προορισμό κάπου στο Μεξικό, τραγουδάει δυνατά κάθε άσμα που μεταδίδει η «Λάμψη». Όχι μόνο πέφτει σαν μαινάδα απαιτώντας με ζίου ζίτσου να κάνουν έρωτα σε απίστευτες στάσεις, ουρλιάζοντας «βίδωσέ με ». Όχι μόνο ψήνεται από τον ήλιο σαν κοτόπουλο στα κάρβουνα. Αλλά από πάνω και χωρίς να το ξέρει πιάνει το εργαλείο ενός Μεξικανού, εκλαμβάνοντάς το κατά λάθος πως είναι του άντρα της. Για να μην πέσετε από τώρα χάμω, ένα έχω να σας πω. Κάπου στα μισά της διαδρομής και αφού η ξανθιά εγκαταλείπει τον Ηeartbreak Κid, αρπάζοντας μαζί της πορτοφόλια, πιστωτικές και ταυτότητες, εκείνος αξύριστος, άφραγκος, ρακένδυτος, αναγκάζεται να μπουκάρει στα σύνορα της Αμερικής παρέα με Μεξικανούς λαθρομετανάστες. Το τι επακολουθεί είναι ρεκόρ γελωτοθεραπείας!


Υπόκλιση στα βαμπίρ

«30μέρες νύχτα» (30 Days of night). Μπαμπούλας με άριστο τεχνικό εξοπλισμό και με σκηνοθέτη ένα ταλέντο λαμπρό. Το όνομά του Ντέιβιντ Σέιντ και καθώς διαβάζω είναι προστατευόμενος του Σαμ Ράιμι. Ο αθεόφοβος καταφέρνει να μεταστρέψει ένα συνηθισμένο horror movie σε ιστορία με σάρκα και οστά. Το στόρι αλληγορικό και σημαδιακό. Σε χωριό της Αλάσκας των 150 κατοίκων, ακριβώς την πρώτη ημέρα από τις τριάντα που θα επακολουθήσουν χωρίς μισή αχτίδα ήλιου, εφορμούν ζόμπι να καταβροχθίσουν τους απομονωμένους και αβοήθητους κατοίκους. Το τι επακολουθεί είναι τρομακτικό. Ένας ένας εξαφανίζονται από προσώπου… χιονιού με μοναδικούς, ύστατους και έσχατους μια χούφτα επιζώντες με επικεφαλής τον σερίφη του χωριού. Πρώτο μέγιστο κατόρθωμα του Σλέιντ η ολοκληρωτική μεταμόρφωση του ντεκόρ σε αληθινό, βιωμένο, καταραμένο χωριό. Δεύτερο κατόρθωμα, η επίσης ολοκληρωτική μετάλλαξη μιας συνηθισμένης και χάρτινης ιστορίας σπλάτερ σε αισθητικό γεγονός. Και τρίτο κατόρθωμα η κλιμάκωση της ανατριχίλας χωρίς μισή στιγμή το έργο να γίνεται βαρετό. Αν και δεν είμαι φαν, αναγκάζομαι να υποκλιθώ στους βαμπίρ και τον έξω απ΄ εδώ! Α, ξέχασα τους πρωταγωνιστές: Τζος Χάρτνετ, Μελίσα Τζορτζ, Ντάνι Χιούστον και Μπεν Φόστερ.

ΒΑΘΜΟΙ=6

(the best horror movie των τελευταίων μηνών)

Η θάλασσα έξω μου

Η αληθινή, τραγική ιστορία του Ζαν Ντομινίκ Μπομπί, εκδότη του Εlle που έμεινε παράλυτος με μοναδικό σώο και αβλαβές εργαλείο το αριστερό του μάτι, στην ψυχρή ταινία του Τζούλιαν Σνέιμπελ «Το σκάφανδρο και η πεταλούδα» (Τhe diving Βell and the Βutterfly). Το ακριβώς αντίθετο της συγκινητικής, ισπανικής ιστορίας «Η θάλασσα μέσα μου» με την συναρπαστική ερμηνεία του ασώματου Χαβιέ Μπαρντέμ. Ως εκ τούτου, η θάλασσα έξω μου.

Πρόκειται- για να θυμίσω τις περγαμηνές της «πεταλούδας»- για το βραβείο σκηνοθεσίας από το τελευταίο φεστιβάλ των Καννών. Υπερβολικό. Γιατί η σκηνοθεσία του Ρουμάνου Κρίστιαν Μουνγκίου στο αριστουργηματικό και σοκαριστικό «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 ημέρες» απείρως καλύτερη από την ψυχρή τεχνική του Σνέιμπελ. Ο οποίος περιγράφει τα πάντα από την οπτική του παράλυτου εκδότη, δηλαδή σαν η μηχανή να είναι βιδωμένη στο αριστερό του μάτι. Έξυπνο εύρημα, άνισο αποτέλεσμα. Από τη μια επίτευγμα συνέπειας και τεχνικής. Από την άλλη, κουραστική η επανάληψη και μονόπλευρη γραμμή. Έτσι ο Σνέιμπελ καταλήγει να πολεμάει με το άλλο μισό του. Αποδραματοποιεί αντί να συγκινεί. Το πρώτο. Αποφορτίζει το δράμα και φορτώνει την ταινία με πειραματική τεχνική. Τι πάει να πει αυτό; Μια τόσο δραματική ιστορία, να αφυδατώνει τις ερμηνείες. Σκιές των ονομάτων τους ο πρωταγωνιστής Ματιέ Αμαλρίκ, το ίδιο και η Εμάνουελ Σενιέ, το αυτό και ο Μαξ φον Σίντοβ. Δηλαδή εν τέλει, ναι στη φόρμα, όχι στο περιεχόμενο. Η πιο ακατάλληλη φόρμα για ένα τόσο ντελικάτο περιεχόμενο!

Με δυο λόγια: Το σενάριο βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο που ύστερα από υπεράνθρωπες προσπάθειες κατάφερε να «γράψει» κουνώντας το αριστερό του μάτι ο Ζαν Ντομινίκ Μπομπί. Δηλαδή ο εκδότης του Εlle, σπάταλος, γυναικάς και μπον βιβέρ, καταλήγει έπειτα από ατύχημα παράλυτος και ακούνητος. Το μοναδικό πράγμα που λειτουργεί πάνω του, εκτός από τον εγκέφαλό του, είναι το αριστερό του μάτι. Έτσι και έπειτα από φοβερές προσπάθειες αρχίζει να χρησιμοποιεί το μάτι του σαν μέσο επικοινωνίας, ένα ανθρώπινο, ζωντανό πομπό που εκπέμπει σήματα Μορς!

«Το σκάφανδρο και η πεταλούδα»

Αληθινή τραγική ιστορία
Το αριστερό μου μάτι
Εξαιρετική τεχνική
Συγκίνηση μικρή

ΒΑΘΜΟΙ=5

(ψυχρή πρωτοπορία)

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω

Τέσσερις ακόμα πρεμιέρες και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Έτσι κι αλλιώς κάθε εβδομάδα μόνο μία, άντε και άλλη μισή ταινία, κάνει καριέρα στα ταμεία. Οι υπόλοιπες στα dvd και τα σκουπίδια.

«Η νύχτα μας ανήκει» (We own the night). Αστυνομική, γκανγκστερική ιστορία με ρώσικη μαφία, με την υπογραφή του πολλά υποσχόμενου από την «Μικρή Οδησσό» Τζέιμς Γκρέι. Καλύτερο από τις δήθεν καλλιτεχνικές «Επικίνδυνες υποσχέσεις» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Καλύτερο γιατί είναι straight και επομένως δηλώνει τις προθέσεις του από την αρχή, χωρίς καμία ύπουλη περιστροφή. Δύο αδέλφια, δύο κόσμοι. Ο καλός (Μαρκ Γουόλμπεργκ) ταγμένος να εξαφανίσει έναν αδίστακτο εγκληματία της ρώσικης μαφίας. Ο κακός (Γιοακίν Φίνιξ) είναι τσιράκι του θείου του ίδιου εγκληματία και βγάζει ένα σκασμό λεφτά ως διευθυντής κλαμπ, ρουφώντας κοκαΐνη και κάνοντας έρωτα με μια θεά (Εύα Μέντες). Όμως από τη στιγμή που οι Ρώσοι πυροβολούν τον καλό αδελφό, ο κακός μεταμορφώνεται σε καλό και ορμάει παρέα με τον πατέρα του (Ρόμπερτ Ντιβάλ) και όλο το αστυνομικό τμήμα να εξολοθρεύσει τη μαφία. Μερικές φορές μοιάζει με σοβαρό, καλλιτεχνικό διαφημιστικό σποτ της αμερικανικής αστυνομίας. Όμως οι σκηνοθετικές αρετές, ιδιαίτερα σε δύο σκηνές καταδίωξης, επενδύουν σ΄ αυτή την συνταγή, σάρκα, ιδρώτα και αίμα.

«Ο ήρωας του βυθού» (Shark Βait). Χλωμό αντίγραφο του «Νέμο» με σκηνοθέτες τους Χάουαρντ Μπέικερ και Τζον Φοξ και μεταγλωττισμένο από τις φωνές των Κωνσταντίνου Ντούνη, Άρη Τρουπάκη, Γιάννη Στεφανόπουλου, Νατάσας Ασίκη. Μικροσκοπικό, πολύχρωμο ψαράκι, ορφανό από μάνα και πατέρα, ταξιδεύει μέχρι την θεία του σε εξωτικό ύφαλο, όπου θα λιποθυμήσει από την ομορφιά μιας θεσπέσιας ψαρίνας την οποία πολιορκεί πεισματάρης και απειλητικός καρχαρίας!

«Τaxidermia» του Ούγγρου Γιόργκι Πάλφι, όπου όλα ανάγονται στην τρύπα. Στον πόλεμο η τρύπα του γυναικείου μορίου. Στον κομμουνισμό η τρύπα του οισοφάγου. Στον καπιταλισμό η τρύπα του αφοδευτηρίου και η ταρίχευση του καλλιτέχνη. Εγκεφαλογράφημα με άπειρες χυδαιότητες. Το ένα πάει παρέα με το άλλο. Παράδειγμα; Ο κόκορας που τσιμπάει το κάτω κεφάλι ενός φαντάρου. Παράδειγμα; Το σπέρμα από αυνανισμό που εκτοξεύεται στον ουρανό. Παράδειγμα; Μια χούφτα πρωταθλητές της πολυφαγίας καταβροχθίζουν τόνους λίπους για να κερδίσουν την εύνοια των αρχών. Η παχυσαρκία στην τέχνη σκοτώνει τον καλλιτέχνη!

«Ω, τι ωραίος κόσμος» (Τhis filthy world). Ακόμα δεν έχω καταλάβει τον λόγο που έσπρωξε τον διανομέα να αγοράσει και να προβάλλει αυτό το πράμα. Κάποιος Τζεφ Γκάρλιν τοποθέτησε τη μηχανή στο δόξα πατρί ενός θεάτρου για να καταγράψει μια παράσταση του Τζόνι Γουότερς (σκηνοθέτη αλλά και ηθοποιού), κάτι μεταξύ διάλεξης και one man show. Μιάμιση ώρα με άφθονο μπλα μπλα και κρύα σόκιν ανέκδοτα πολλά. Μπροστά του, τα εβδομαδιαία ωραία τηλεοπτικά του Λάκη Λαζόπουλου είναι αριστουργήματα όλων των εποχών, αμερικανικών και ελληνικών.

ΒΑΘΜΟΙ=5

(καλό αλλά μέχρι εδώ)

ΒΑΘΜΟΙ= ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ

ΒΑΘΜΟΙ=0

(εμετικό)

ΒΑΘΜΟΙ=0

(μπάι μπάι θα τα πούμε στο Ντουμπάι)