Η πλαστελίνη σώζει από τη βία

Έναν κόσμο από «Πλαστελίνη», προστατευμένο, πλάθει κόντρα στη βία της εποχής ο ήρωας του 30χρονου αιρετικού Ρώσου συγγραφέα Βασίλι Σίγκαρεφ, που ζωντανεύει στο Εθνικό η Κατερίνα Ευαγγελάτου
«Ένα αγόρι περπατά σ΄ έναν δρόμο. Ο Μαξίμ. Δεκατεσσάρων ετών. Σαν μέσα σε όνειρο θα συναντήσει αδηφάγες γυναίκες-τέρατα, το φάντασμα του κολλητού του σε μια παιδική χαρά, μυστήριους γείτονες, “φίλους”… Θα ερωτευτεί κεραυνοβόλα μέσα σε μια στιγμή. Θα τον σπάσουν στο ξύλο κι αυτός θα πλύνει το πρόσωπό του. Ο Μαξίμ, όμως, πλάθει κρυφά έναν κόσμο από πλαστελίνη, αμόλυντο από τους άλλους. Επιμένει στη Ζωή. Πέφτει και ξανασηκώνεται δεκάδες φορές. Θα νικήσει;».

Έτσι περιγράφει την «Πλαστελίνη», το έργο που καθιέρωσε τον τριαντάχρονο σήμερα Ρώσο Βασίλι Σίγκαρεφ στην ευρωπαϊκή θεατρική σκηνή, η νεαρή σκηνοθέτις Κατερίνα Ευαγγελάτου η οποία το ανεβάζει στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού για πρώτη φορά στην Ελλάδα. «Ένα εκρηκτικό έργο που σοκάρει συνδυάζοντας την ωμή βία με το χιούμορ και την τρυφερότητα μέσα σε ένα σουρεαλιστικό σύμπαν που θυμίζει εφιάλτη», όπως το χαρακτηρίζει..

«Θέλω να φτιάχνω ιστορίες για ανθρώπους που διασχίζουν ένα δύσκολο, γεμάτο αγκάθια μονοπάτι, για να φτάσουν στο φως», έχει πει ο προερχόμενος από οικογένεια εργατών Βασίλι Σίγκαρεφ. Τα έργα του είναι μια σκληρή και βίαιη ματιά στην πραγματικότητα που διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι νεαροί ήρωές του πορεύονται στην αδυσώπητη Οδύσσεια της σκληρής μετακομμουνιστικής Ρωσίας. Η «Πλαστελίνη» είναι το πρώτο του θεατρικό από τα δεκαπέντε που έχει γράψει – έχει υπογράψει και τέσσερις θεατρικές διασκευές- και χαρακτηρίστηκε ως «το πορτρέτο ενός απεγνωσμένου τινέιτζερ σε μία άσχημη, χαοτική πόλη». Βραβεύτηκε και αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιτυχία του και το έργο που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό καθώς παίχτηκε σε περισσότερες από είκοσι χώρες.

«Η βιαιότητα των εικόνων και η απελπισία των ηρώων του», αναφέρεται, «προκαλούν και σοκάρουν πολλές φορές, όμως η βαθιά ανθρώπινη ματιά του συγγραφέα μάς συνοδεύει κάθε λεπτό. Οι ήρωες του έργου- όπως και η πλαστελίνη- αλλάζουν διαρκώς σχήμα, μεταμορφώνονται, για να μπορέσουν να επιβιώσουν στην πραγματικότητα που τους περιβάλλει. Όμως, όπως και η πλαστελίνη, με τον καιρό μπορεί να χάσουν την ελαστικότητά τους, να σκληρύνουν, ίσως και να σπάσουν…».

«Η ιστορία της “Πλαστελίνης”», λέει ο Σίγκαρεφ, «είναι συναρμολογημένη από μικρά κομματάκια ιστοριών που έχουν συμβεί σε κάποιους ανθρώπους: σε μένα, τον αδερφό μου, τους φίλους μας… Εγώ πράγματι έζησα το περιστατικό της κηδείας ενός πιτσιρικά που αυτοκτόνησε. Ήταν ένας συμμαθητής μου που κρεμάστηκε. Έτσι αρχίζει και η “Πλαστελίνη”. Κανείς δεν ήξερε τον ακριβή λόγο. Υπήρχαν πολλές εκδοχές. Αλλά το πιθανότερο ήταν πως κρεμάστηκε από απελπισία».

Η «Πλαστελίνη» ανεβαίνει σε μετάφραση Αθηνάς Παραπονιάρη, με σκηνικά και κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, μουσική Σταύρου Γ ασπαράτου, κίνηση Ερμή Μαλκότση και φωτισμούς Μελίνας Μάσχα. Παίζουν: Νικόλαος Αγγελής, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Σοφιάννα Θεοφάνους, Κωστής Καλλιβρετάκης, Βασίλης Παπαδημητρίου, Λένα Παπαληγούρα, Μαρία Παρασύρη, Ναταλία Στυλιανού, Σωτήρης Τσακομίδης, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Μιχάλης Φωτόπουλος. Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 15 χρόνων.

ΙΝFΟ

Στις 16 Νοεμβρίου, στη Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Από Μηχανής» [Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, τηλ. 210-
5231.131, 801-11-
60000 από (σταθερό) και 210-6786.000 (από κινητό)] έως τις 3 Φεβρουαρίου 2008. Εισιτήρια: 20, 18, (φοιτητικό, νεανικό) 12 ευρώ. Προπαραστάσεις στις οποίες ακολουθεί συζήτηση με το κοινό: 14 Νοεμβρίου (22.00), 15 Νοεμβρίου (20.00).
Εισιτήριο: 12 ευρώ.

Η πτώση της αθωότητας

«Όταν έγραφα το έργο», λέει ο Βασίλι Σίγκαρεφ, «δεν με τρόμαζε. Τώρα όμως με τρομάζει. Δεν θα ήθελα να ζει ο γιος μου μια τέτοια ζωή, εγώ ο ίδιος, όμως, θα ήθελα να επιστρέψω σ΄ εκείνα τα χρόνια για να την ξαναζήσω. Η στείρα ζωή είναι πληκτική, δεν μπορείς να προσδιορίσεις ποιος άνθρωπος είναι “ομαλός” και ποιος όχι, όλοι έχουν την ευκαιρία τους στη ζωή, ακόμα και οι τελευταίοι αλήτες. Τον τίτλο του έργου “Πλαστελίνη” τον βρήκε ο δάσκαλός μου στη σχολή θεάτρου, ο Νικολάι Κολιάντα, εγώ είχα σκεφτεί άλλον τίτλο: “Πτώση της αθωότητας”».