Δίκτυο

Συμπόσιο μνήμης

Με τιμώμενα πρόσωπα τον ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο και την πρύτανη Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ, το Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού στη Νέα Ιωνία οργανώνει συμπόσιο με θέμα «Τρεις χιλιετίες μικρασιατικός πολιτισμός- επιστήμες- γράμματα». Είναι το τρίτο συμπόσιο που οργανώνει το εν λόγω Κέντρο και στο τριήμερο πρόγραμμά του, από 23-25 Νοεμβρίου, περιλαμβάνονται δεκαέξι εισηγήσεις με θέματα που καλύπτουν όλο το φάσμα, από την αρχαιότητα και το Βυζάντιο, από τα Παράλια έως τον Πόντο και μέχρι τη δυναμική της μικρασιατικής παράδοσης σήμερα. Το συμπόσιο περιλαμβάνει μουσικά διαλείμματα, προβολές ταινιών. Συμπόσιο, δηλαδή, όνομα και πράγμα.


Απορίες… χορευτικές

Βρήκα το «2» του Δημήτρη Παπαϊωάννου εξαιρετικό. Συγκλονιστική παράσταση. Έγραψα, ξανάγραψα, το υπερασπίστηκα ενάντια σε όσους το χτύπησαν δηλητηριωδώς… – αλλά έμειναν η μειονότητα. Φιλτάτη όμως η αλήθεια.

Διάβασα τη λίστα των επιχορηγήσεων χορού- για τη σεζόν 2006-2007, η οποία έχει λήξει τον περασμένο Ιούνιο αλλά οι επιχορηγήσεις της ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού μόλις πριν από λίγες ημέρες…- που κατήρτισε η αρμόδια γνωμοδοτική επιτροπή και «κουφάθηκα». Όταν είδα πρώτο στον κατάλογο- με 50.000 ευρώτο «2». Τεράστιες οι απορίες μου. Έμαθα ότι η σχετική αίτηση υποβλήθηκε αρχές του 2007 από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και τη μη κερδοσκοπική εταιρεία που ίδρυσε με τον τίτλο «2». Και αναρωτιέμαι: η παράσταση, η οποία ήδη τότε παιζόταν, δεν ήταν, όπως εμφανίζεται σε όλα τα επίσημα sites, παραγωγή τής όχι απλώς εύρωστης, αλλά παντοκράτειρας πλέον στον χώρο του θεάματος, «Ελληνικής Θεαμάτων»; Δεν παιζόταν ήδη στο «Παλλάς» και έκοβε, «sold out» επί μήνες, μονέδα; Αυτά συνάδουν με το πνεύμα και το γράμμα του θεσμού των επιχορηγήσεων; Η απόφαση της επιτροπής δεν είναι απολογιστικήδεν τιμώνται εκ των υστέρων με χρηματικό bonus οι καλύτερες παραστάσεις. Η επιτροπή- της οποίας τιμώ και εκτιμώ τα μέλη- έκρινε βάσει των αιτήσεων. Αλλά τις συνθήκες παραγωγής δεν τις γνώριζε; Έκανε πως δεν ακούει και δεν βλέπει; Μήπως η απόφαση είναι σκανδαλώδης;

Και μία ακόμη απορία: όπως και να έχουν τα πράγματα, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, όταν, τρία χρόνια πριν, εισέπραξε, για τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών του 2004, ένα εκατομμύριο ευρώ, αν δεν κάνω λάθος, το βρήκε κομψό, του πήγε η καρδιά, όταν έχει περάσει ο ίδιος από αυτό το στάδιο με την «Ομάδα Εδάφους», να «αντιπαρατεθεί» για τις επιχορηγήσεις με τις άλλες ομάδες χορού, που οι περισσότερες αγωνίζονται μέσα στη μιζέρια να βρουν στέγη για λίγες παραστάσεις και να επιβιώσουν; Και δεν μιλάω για την- επίσης επιχορηγηθείσα – «Οκτάνα» του Κωνσταντίνου Ρήγου, για την οποία επίσης έχω απορίες αν πληροί τους όρους, όταν ο επικεφαλής της πληρώνεται- υποθέτω αδρά- για τις τόσες και τόσες δουλειές που κάνει ιδιωτικά, όπως τα στησίματα των σόου της Πέγκυς Ζήνα…


Νεοελληνικό κτήμα η αρχαία τραγωδία;

Τι είναι και τι δεν είναι ελληνικό, σε μια συνθήκη που το αληθινό αποδεικνύεται κατασκευασμένο και το κατασκευασμένο αποκτά σάρκα και οστά αληθινού; Γιατί να θεωρούμε την αρχαία τραγωδία προνομιακό κτήμα των Νεοελλήνων, όταν αυτή απουσιάζει από την ελληνική σκηνή (ουσιαστικά από την αρχαιότητα) και επανεμφανίζεται μόλις τον 19ο αιώνα; Και θα είχαμε επιχειρήσει μια επανοικειοποίηση αν δεν είχαν προηγηθεί οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι δίδαξαν τους πρώτους Έλληνες επαγγελματίες σκηνοθέτες; Πώς (ή ακόμη, για ποιο λόγο να) διακρίνει κανείς το εθνικό από το ξένο σε συνθήκες διαρκούς ώσμωσης; Ο Κωνσταντίνος Πουλής θα επιχειρήσει να βρει απαντήσεις στα προαναφερόμενα ερωτήματα, σε διάλεξη με θέμα «Παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας και νεοελληνική ταυτότητα», τη Δευτέρα 19 Νοεμβρίου στις 19.45 στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μπενετάτου» του Δήμου Ψυχικού (Δρόσου και Δροσίνη, Πλατεία Σολωμού).