ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΝΘΕΩΝ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Ο Μάθιου Άλπερ εξετάζει και τις «πνευματικές» ή τις «επιθανάτιες» εμπειρίες πολλών ανθρώπων, καθώς και τον τρόπο που αυτές διεγείρονται ή καταστέλλονται με απλή παρέμβαση/ καταστροφή στο αντίστοιχο κέντρο του εγκεφάλου. Θεωρεί τη θρησκοληψία και τον αθεϊσμό ως παρεκκλίσεις από τη μέση θρησκευτική προδιάθεση του ανθρώπινου είδους, κατανοεί την ωφελιμότητα- σε επίπεδο είδους- καθαρά ανθρώπινων επινοήσεων, όπως η ενοχή και η ηθική, και αντιμετωπίζει με ιδιαίτερα κριτική ματιά τις δήθεν «ένθεες» παραισθήσεις που επιφέρουν οι ψυχότροπες ουσίες- μπορούν να διευρύνουν μια προϋπάρχουσα ανθρώπινη δυνατότητα, αλλά δεν μπορούν να δημιουργήσουν μια καινούργια (όσα τριπάκια και να πάρεις, αποκλείεται να πετάξεις). Ο Άπελ δεν διαφωνεί ότι η θρησκευτική πίστη μπορεί και να ιάσει τις ψυχογενείς ασθένειες, δεν αποκρύπτει ωστόσο και τη φονική της μανία όποτε έρχεται σε αντιπαράθεση με μια διαφορετική θρησκευτική πίστη. «Ίσως αν θεωρούσαμε τη θρησκευτικότητα μια γενετικά κληρονομημένη παρόρμηση και τίποτα παραπάνω», συμπεραίνει, «θα ήμασταν πιο ικανοί να περιορίσουμε τις πιο καταστροφικές επιδράσεις της».