«Μια ύπαρξη βουτηγμένη στην παρεξήγηση»

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΠΑΝΙΟΙ ΚΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΙ, ΠΟΥ ΧΡΕΩΝΟΝΤΑΙ
ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΜΙΑΣ ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ
ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ. ΕΙΝΑΙ Η
ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ. Η ΠΟΛΥΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ «ΗΜΕΡΗ» ΤΟΥ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ, ΑΦΟΥ ΠΕΡΑΣΕ
ΧΙΛΙΑ ΜΥΡΙΑ ΚΥΜΑΤΑ ΑΝΑΛΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΕΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ
ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ
«Μπήκα σε μια ιστορία μεγάλων ατυχιών και εμποδίων. Κυριότερη απ΄ όλα ο χώρος. Περίμενα ότι σ΄ αυτό το έργο που είμαι μόνος μου στη σκηνή, δεν θα ήταν το πρόβλημα μεγάλο. Κάναμε χιλιάδες μανούβρες, εξ αιτίας των αποστάσεων που απαιτούν οι προβολές, ώστε να μην τυφλώνουν το κοινό. Οικονομικά τινάχτηκα στον αέρα, ένα χρόνο όπου όλα πληρώνονται, ενώ το θέατρο είναι κλειστό».

Τον συνάντησα στο θεατράκι της «Οδού Κυκλάδων», να κινείται σαν παιδί που προσπαθεί να βάλει τάξη στο χάος.

Έψαχνε τα κλειδιά του, πύκνωνε την πατίνα της σκόνης, έτρωγε, πρόβαρε το κοστούμι του, μίλαγε με τους συνεργάτες του, δοκίμαζε ανεπαίσθητες μετατροπές σε κάποιες σκηνές. Είναι η μέθοδός του. Η τέχνη του κινείται αργά, αριστοτεχνικά, με ακρίβεια, σε βάθος. Και ξαφνικά, απροσδόκητα γίνεται αιχμηρή, ανατρεπτική. Οι παραστάσεις του σου δημιουργούν ένα αίσθημα εμπιστοσύνης. Πόσω μάλλον τώρα, που εισχώρησε στον πυρετικό ντοστογιεφσκικό κόσμο, παίζοντας ο ίδιος το μονολογικό κείμενο της «Ήμερης». Για τον μετασχηματισμό της ομώνυμης νουβέλας σε θεατρική πράξη, ο χώρος άλλαξε εκ θεμελίων. Η σκηνή βυθίστηκε μερικά εκατοστά, οι θέσεις μειώθηκαν κατά το 1/3 και δημιουργήθηκε ένας χώρος όπου δεσπόζει το γυαλί, το τζάμι, ο καθρέφτης και δύο κουτιά, που το καθένα περιέχει δύο τηλεοράσεις. Έτσι όπως είναι σκονισμένες, έχεις την αίσθηση επιστημονικής φαντασίας, αλλά προς τα πίσω. Σαν να γίνεται ένα βήμα στο παρελθόν με σύγχρονα μέσα.

info

Πρεμιέρα τη Δευτέρα στο θέατρο της «Οδού Κυκλάδων» (Κυκλάδων 11, Κυψέλη, τηλ 210-8217.877).

Τι εξυπηρετεί ο πολλαπλασιασμός του ειδώλου;

Κατ΄ αρχήν πρακτικά πράγματα. Οι θεατές πρέπει να βλέπουν το ίδιο. Γι΄ αυτό το λόγο καταργήσαμε τη μια κερκίδα και δημιουργή σαμε ένα Γ. Υπάρχουν δύο προβολικά συστήματα με μεγάλες προβολές, όπου έχουμε μία αφηρημένη, συνειρμική απόδοση του μυαλού του ήρωα. Υπάρχουν και οι εικόνες στα τέσσερα μόνιτορ, που προβάλλουν σε αλληλένδετη σύνδεση εικόνες του ήρωα, όχι με τη χρονική σειρά της διήγησης. Δεν είναι σε διάλογο μαζί του, αλλά σαν ο ένας να είναι μέσα στον άλλον. Πολλές φορές συμπίπτουν, άλλες

Εγώ απλώς δουλεύω έναν καμβά, πάνω στον οποίο ο θεατής μπορεί να βρει κάτι να τον ηλεκτρίσει

φορές με μικρές διαφορές χρονικές λένε το ίδιο πράγμα, σαν να ακούς το εαυτό σου να λέει κάτι, που δεν το λέει τελικά, ή λέει κάτι παρεμφερές. Έχει γίνει μια παρέμβαση στον χρόνο- πάρα πολλοί αόριστοι γίνανε ενεστώτες- σε μια πολύ πιστή μετάφραση (δική του από τα ρώσικα, της Ειρήνης Λεβίδη από τα γαλλικά).

Αν και μονόλογος είναι στημένος πάνω σε ένα πολύπλοκο σκηνικό σύστημα.Γιατί; «Καταπιάνομαι με ένα είδος, τη λογοτεχνία, ενώ είμαι εναντίον των μυθιστορημάτων που μεταφέρονται στη σκηνή. Τελικά έγινε και μάλιστα με προβολές, που επίσης δεν μ΄ αρέσει να βάζω στο θέατρο. Η ιστορία της «Ήμερης» ξεκινάει από το 1994, όταν μου την πρότεινε ο Στάθης Λιβαθινός. Μπήκα στον πειρασμό δέκα χρόνια μετά, όταν μου ζήτησαν να κάνω κάτι στους Θεατρικούς Μονολόγους. Η διάσταση που απέκτησε το κείμενο, η γοητεία και η περιέργεια που δημιουργήθηκε μας έκανε με τον Γιώργο Σκεύα με τον οποίο δουλεύουμε από την αρχή, να ψάχνουμε τους τρόπους να συνεχιστεί η διήγηση στη σκηνή. Η περιέργεια μετασχηματίζει τα ίδια τα πράγματα. Όλα όσα βγαίνουν από αυτό το διήγημα οδηγούν στο αυτοκαταστροφικό αίσθημα του ανθρώπου, ο οποίος δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει την ύπαρξή του, να της δώσει σωστά νοήματα. Κάτι που διαφεύγει και παγιδεύει μια ύπαρξη βουτηγμένη στην παρεξήγηση. Είναι σαν να βλέπεις σ΄ έναν άνθρωπο όλη τη συσσώρευση του εγωισμού. Ο εγωισμός δεν είναι μόνο ένα ελάττωμα. Είναι η παρεξήγηση, όταν γραπώνεσαι από το πρώτο πράγμα που πας να πείσεις. Και το πρώτο είσαι εσύ, το «εγώ» σου. Λάθος. Αλλά κι αυτό το λάθος είναι στη φύση του ανθρώπου. Προσπαθώντας να ωριμάσουμε μήπως βγαίνουμε από τη φύση; Όπως τα ζώα που μόλις τα πλησιάσεις φεύγουν.

Τι θέλετε να καταλάβει ο θεατής; Δεν είναι ένα πράγμα. Τα στοιχεία που μπορεί να τον ηλεκτρίσουνε είναι στον καθένα προσωπικά. Εγώ απλώς δουλεύω έναν καμβά, πάνω στον οποίο μπορεί να βρει κάτι να τον ηλεκτρίσει. Νιώθω ότι ο άνθρωπος ψάχνει μια ραχοκοκαλιά που να στηρίζει το οικοδόμημα της ύπαρξης, η οποία δείχνει να αναζητείται πιο πολύ από ποτέ. Όλα τα μηνύματα που παίρνω είναι ότι λείπει αυτό το στήριγμα. Τι είναι και γιατί τόσο πολύ ανάγκη; Είναι ψευδαίσθηση; Είναι Θεός; Πολλά πράγματα μπορεί να είναι ο Θεός. Έχουμε αρχίσει να πηγαίνουμε προς περιοχές ευρύτερες. Είναι η πραγματικότητα που αναζητάς; Μια ευεξία που σε τοποθετεί ισορροπημένα στη φύση, στον κόσμο; Αλλά σε ποιο κόσμο, σε ποια φύση; Όλα είναι σχετικά. Τα νοήματα μετατοπίζονται. Όπως στον ήρωα του Ντοστογιέφσκι που προσπαθεί να συλλάβει τι έχει συμβεί. Να αποδεχτεί μια πλευρά του εαυτού του που δεν τη βλέπει. Αδιέξοδα της ύπαρξης. Παρ΄ όλα αυτά υπάρχει ένα κεντρικό σημείο του που μας ενώνει.