Προσοχή: κρυφή μπλόφα

Η αισθητική, αγαπητοί μου. Όταν η αισθητική είναι γοητευτική, τότε μπορείς να μετατρέψεις τη διαστροφή σε μέγιστη αρετή. Το μαύρο, άσπρο να το βάψεις. Γι΄ αυτό όχι «Προσοχή: Πόθος» αλλά προσοχή, η κρυφή μπλόφα του Ανγκ Λι!

«Lust Caution» λοιπόν. Η τελευταία ταινία του Αμερικανοταϊβανέζου Ανγκ Λι και ο Χρυσός Λέων του φεστιβάλ της Βενετίας. Με δύο παράπλευρες, αόρατες διαδρομές. Γέφυρα Κίνας- ΗΠΑ η πρώτη. Και σεξουαλική χειραφέτηση της κινέζικης κινηματογραφίας η δεύτερη. Με έναν λόγο, η Κίνα μέσω του Ανγκ Λι ανοίγει την πόρτα Ευρώπης και Αμερικής. Βusiness δηλαδή. Και μη δίνετε μεγάλη σημασία στην τρέχουσα ειδησεογραφία. Πως δηλαδή ο πέλεκυς της αυταρχικής λογοκρισίας έκοψε ουρές από τις τολμηρές και αισθησιακές σκηνές της ταινίας.

Οργανωμένο το έγκλημα. Προσυνεννοημένη και προσυμφωνημένη η διαδικασία. Το «Lust Caution» είναι η αρχή. Λάου λάου προχωράει ο τίγρης. Σήμερα βλέπει ημίγυμνη την (πρωταγωνίστρια) Τανγκ Ουέι. Αύριο, μετά τους Ολυμπιακούς θα την απολαμβάνει όπως τη γέννησε η μανούλα της.

Όσο περισσότερα αυτοκίνητα θα παράγει και θα πουλάει η Κίνα τόσο περισσότερη δυτική ελευθερία!

Ο Ανγκ Λι αναδεικνύεται σε άρχοντα των θεματικών ταινιών. Τι πάει να πει αυτό; Δύο ερωτευμένοι καουμπόηδες στο «Μυστικό του Βrokeback mountain». Όχι φυσικά ως περιθωριακό, βρώμικο γεγονός. Αλλά ως συμβατικό, κεντρικό και ρομαντικό. Με έναν λόγο, τοποθετεί στην κεντρική σκηνή και διαχειρίζεται συμβατικά, τολμηρά θέματα και καυτά. Άνθρωπος για όλες τις εποχές. Το «Lust, caution» ακόμα πιο ψηλά. Ερμηνεύει κρυφές κινέζικες πολιτικές και διαστρέφει ιστορίες προκομμουνιστικές. Μαμούνι της παραπλάνησης και υπνωτιστής με ημίψηλο και λαγό. Προσέξτε τι εννοώ. Πρώτα όμως πρέπει να απαλλαγείτε από τον αισθητικό υπνωτισμό.

Τι είναι η ταινία; Το δράμα μιας αθώας θηλυκής ύπαρξης που ερωτεύεται τον άνθρωπο που πρόκειται να σκοτώσει, έναν αρχιδωσίλογο των Γιαπωνέζων κατακτητών. Ερωτική αμφισημία θα πείτε. Λατρεύω αυτό που μισώ. Εντάξει, ας πούμε ότι είναι αυτό. Ε, τότε γιατί δεν έκανε την ίδια ταινία με ερωτικό ντουέτο μια αιρετική φοιτήτρια και έναν αυταρχικό Κινέζο αστυνομικό; Μα φυσικά θα έβλεπε πόρτα στο λεπτό. Για να καταλάβετε πρέπει να απαλλαγείτε από το ερωτικό ειδύλλιο και να επικεντρώσετε την προσοχή σας στον περίγυρο. Αυτό είναι το μυστικό. Προσέξτε τις αντιμεταθέσεις και τις υπόγειες προθέσεις.

Τι ήταν η αντίσταση των Κινέζων; Στην αρχή κάποια φανατικά παιδαρέλια που

«Προσοχή: Πόθος»

Γ ολγοθάς μιας αθώας Όργανο και θύμα των συντρόφων της Σεξουαλικό δοχείο του εχθρού της Καλοφτιαγμένο αλλά φλύαρο και παραπλανητικό

ΒΑΘΜΟΙ = 5

(ναι μεν αλλά)

αυτοσχεδιάζουν στα κουτουρού και στη συνέχεια μια οργάνωση ταγμένων επαγγελματιών που δολοφονεί. Τι ήταν οι Γιαπωνέζοι; Το φόντο της ταινίας. Απλώς ένστολοι φαντάροι που απαγορεύουν την κυκλοφορία. Προσέξτε την κολοσσιαία διαφορά. Ο θεατής βλέπει, δηλαδή βιώνει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, τη ρεαλιστική, ωμή περιγραφή της δολοφονίας με απανωτά μαχαιρώματα ενός συνεργάτη των Γιαπωνέζων απ΄ αυτά τα παιδαρέλια. Από την άλλη ακούει- χωρίς στιγμή να βλέπει- για βασανισμούς και εκτελέσεις Κινέζων από τους κατακτητές. Ακούμε ότι ο πρωταγωνιστής (Τόνι Λιούνγκ) είναι χειρότερος και από Ες Ες. Ουδέποτε όμως τον βλέπουμε να ασκεί τα καθήκοντά του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας. Έτσι, ο Ανγκ Λι αντιμεταθέτει την ουσία. Κι έτσι εξισώνει το θύμα με τον θύτη. Κι έτσι δικαιούμαι κι εγώ να υποβάλλω μια αυτονόητη απορία. Γιατί τόση ευαισθησία και τόση αμφισημία στην ερωτική ιστορία και ταυτόχρονα τόση και τέτοια ευκολία και επιπολαιότητα στην πολιτική ουσία; Θα μου πείτε όλα πολιτικά τα βλέπεις. Μα είναι εντελώς πολιτική η ταινία. Τοποθετημένη στην κατοχή με αντιστασιακές οργανώσεις και γοητευτικούς δωσίλογους Κινέζους εραστές.

Πάμε τώρα στο κέντρο του σύμπαντος. Τι είναι αυτός ο αθώος θηλυκός μίσχος με το όνομα Τανγκ Ουέι; Μια μοναχική κοπέλα, ορφανή από μάνα και εγκαταλειμμένη από πατέρα. Εύκολη λεία για την οργάνωση. Εύκολη γιατί έτσι βρίσκει στέγη, αποκτάει φίλους και αφοσιώνεται σε μια ιδέα. Με αντάλλαγμα βαρύ. Πρώτα αναγκάζεται να υποστεί οικειοθελώς τον βιασμό της προκειμένου να ξεπαρθενευτεί, να εξοικειωθεί με το σεξ ώστε να παγιδεύσει τον στόχο της. Δηλαδή από πάνω της περνάει η μισή αρσενική οργάνωση. Και στη συνέχεια βιώνει την αγριότητα της δολοφονίας ενός Κινέζου παρατρεχάμενου των Γιαπωνέζων αφεντικών. Πάπαλα η αθωότητα. Πάπαλα ο πατριωτισμός και η αντίσταση. Πάπαλα οι αξίες και οι ρομαντικές ιστορίες. Ε, μετά από μια τέτοια προϊστορία πώς να μην ερωτευτεί τον αντίπαλό της; Με τέτοιους φίλους, καλύτερα με τον εχθρό της.


Η μεγάλη τέχνη του χαβαλέ

Εξωτερικά φαίνονται ασύμβατα αλλά στο βάθος είναι συμβατά και δημιουργικά. Γίνεται χαβαλές made in USΑ να καταλήξει σε ταινία με καλλιτεχνική ουσία; Γίνεται, απαντάει ο Γκρεγκ Μοτόλα, σκηνοθέτης του «Superbad», μιας απίστευτα χαβαλετζίδικης ιστορίας με ήρωες τρεις παιδοβούβαλους του Λυκείου που από το πρωί μέχρι το βράδυ ασκούνται και εξαντλούνται στη βωμολοχία και το σεξουαλικό σπορ της κλειστής παλάμης!

Να πω την αμαρτία μου; Το φχαριστήθηκα μέχρι το τελευταίο πλάνο. Μια πρώτης τάξεως κωμωδία για σκεπτόμενη, πιτσιρικαρία. Και όταν λέω σκεπτόμενη δεν εννοώ πως η ταινία είναι σκεπτόμενη. Κάθε άλλο. Τότε; Μα είναι απλό. Αντιγράφοντας τη συμπεριφορά αυτού του γιγαντιαίου χαβαλέ, καταλήγει στο αδιέξοδο και τη μαύρη τρύπα. Καταλάβατε; Αρκεί να βλέπεις και να σκηνοθετείς την ουσία. Τέσσερα τα πλεονεκτήματα αυτής της πρωτοτυπίας. Πρώτον, οι διάλογοι

«Superbad»

Τρεις μαθητές κινάν και παν Κορίτσια, πάρτι, ποτά Η πιο λιποθυμική κωμωδία για πιτσιρικαρία

ΒΑΘΜΟΙ = 6 1/2

(it΄s a mad, mad world)

και οι ατάκες που πέφτουν με καταιγιστικούς ρυθμούς και που διαμορφώνουν τους χαρακτήρες αυτού του χαβαλέ. Δεύτερον, η διάσταση ανάμεσα στη λεκτική φλυαρία και την απουσία πράξης και ουσίας. Αέρας κοπανιστός, δηλαδή, για κορίτσια, κατακτήσεις και ανύπαρκτες σεξουαλικές περιπτύξεις. Το πρόβλημα είναι εδώ κάτω. Από τη στιγμή που το εργαλείο είναι ανενεργό, εμ τότε αραχνιασμένο και το μυαλό. Τρίτον, οι κολλημένες στο πετσί των χαρακτήρων ερμηνείες, κυρίως των δύο μικρών ηθοποιών, του Μάικλ Σέρα και του Τζόνα Χιλ. Και τέταρτον, η εξαιρετική μετάβαση από μια τυπική αμερικανική κωμωδία στη μαύρη τρύπα. Χωρίς να το καταλάβεις, τα τρία αυτά μειράκια της απύθμενης σεξιστικής ανοησίας, καταλήγουν σε μικρό εφιάλτη Καφκικό. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Για να καταλήξω με ενθουσιασμό: Ναι, μετά χαράς να το ξαναδώ!

Με δυο λόγια: Λίγο πριν αποφοιτήσουν από το Λύκειο, τρεις κακάσχημοι χαβαλετζήδες αρπάζουν ευκαιρία να εισέλθουν σε πάρτι θηλυκών, αρκεί να προσκομίσουν όλα τα ποτά, πράγμα που απαγορεύεται για το ανήλικο κοινό. Έτσι αρχίζει η Οδύσσεια, έτσι πέφτουν σε λάθος ανθρώπους, έτσι μπαίνουν σε ξένο πάρτι κι έτσι παραλίγο να χάσουν τη ζωή τους. Ευτυχώς όμως γι΄ αυτούς. Το Ι.Q. της Αστυνομίας φροντίζει το πάρτι να γίνει στους δρόμους με ξέφρενους και ανεξέλεγκτους πυροβολισμούς και όποιον πάρει ο Χάρος!


Καρτούν με… γαλλικό άσυλο

«Περσέπολις» (Ρersepolis): Κινούμενα σχέδια των Μαρζάν Σατραπί και Βενσάν Παρονό. Το μεγάλο φετινό ατού της γαλλικής παραγωγής. Όταν ο Αγιατολάχ Χομεϊνί ανατρέπει τον Σάχη, η εννιάχρονη Μαρζάν Σατραπί (είναι αυτοβιογραφικό) αναγκάζεται με την οικογένειά της να καταφύγει στη Γαλλία, επειδή εκτός των άλλων τα όνειρά της, να γίνει προφήτης και Μπρους Λι, δεν χωράνε στην επανάσταση των Ισλαμιστών! Εξαιρετικό σκίτσο με υψηλό γούστο. Πνευματώδης αφήγηση που ξεπερνάει το μπόι του παιδιού. Όμως το πρόβλημα είναι το κοινό. Από τη μια οι μεγάλοι δεν βλέπουν Μίκι Μάους. Από την άλλη οι μικροί, συνηθισμένοι στις αμερικανικές ευκολίες, θα βρουν βαρύ και ασήκωτο το διακριτικό πνεύμα αυτής της ιστορίας.

Έτσι κι αλλιώς, το πολιτικό συμπέρασμα καθόλου αραβικό. Γαλλία, η ανώτερη, υπέρτατη, ιδανική κοινωνία!

«Το ασχημόπαπο κι εγώ» (Τhe ugly duckling and me): Αnimation για μικρά παιδιά μεταγλωττισμένο με τις φωνές των Σάκη Μπουλά, Ρένου Χαραλαμπίδη, Ζαχαρία Ρόχα, Σπύρου Μπιμπίλα. Άθλιος, παμπόνηρος αρουραίος, περιφέρει σε πανηγύρια μικρό ασχημόπαπο, στρογγυλό σαν αυγό! Χαριτωμένο και εναλλακτικό.

ΒΑΘΜΟΙ = 6

(όχι και να τρελαθώ)

ΒΑΘΜΟΙ = ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ

Η εντιμότητα της Αντζελίνας Ζολί

«Amighty heart», δηλαδή «Μια γενναία καρδιά» από την τραγική, προσωπική ιστορία της Γαλλίδας δημοσιογράφου Μαριάν Περλ που ο σύζυγός της, ο διάσημος Αμερικανός δημοσιογράφος Ντάνιελ Περλ, στην προσπάθειά του να συναντηθεί με ισλαμιστή ηγέτη Πακιστανών εξτρεμιστών, καταλήγει αιχμάλωτος και φονευθείς δι΄ αποκεφαλισμού- μαγνητοσκοπημένου μάλιστα- προς εκδίκηση και παραδειγματισμό των Δυτικών. Α νατριχιαστικό!

Έντιμο, γιατί αποφεύγει τα συνηθισμένα και τετριμμένα, δηλαδή εκδίκηση, πόλεμος και ρημαδιό. Έντιμο, γιατί βλέπει και την άλλη πλευρά αυτού του διχασμού. Έντιμο, γιατί στη συνέχεια και μετά τον αποκεφαλισμό, αποκαλύπτει μια πασίγνωστη ιστορία. Οι πακιστανικές κυβερνητικές δυνάμεις, ως αντίποινα, σκοτώνουν δέκα Άραβες τρομοκράτες. Για εμάς, φυσικά, τίποτα το καινούργιο και το ανατρεπτικό. Συμφωνώ.

Όμως για μια μεγάλη παραγωγή αγγλοσαξονικής κοπής, ε, κάτι είναι κι αυτό.

Μετά το «Γκουαντάναμο», ο Μάικλ Γουίντερμπότομ επιχειρεί να σκηνοθετήσει το φλίπσάιντ της ίδιας ιστορίας. Από τη μια τα μπουντρούμια του Μπους και των Αμερικανών. Από την άλλη η χαντζάρα των Αράβων φονταμενταλι- στών. Στη μέση λοιπόν.

Στη μέση με το ίδιο ντοκιμαντερί- στικο ύφος και με τον ίδιο γρήγορο

«Μια γενναία καρδιά»

Αληθινή, ανατριχιαστική ιστορία Άραβες εξτρεμιστές δολοφονούν

Αμερικανό Κι όμως, η ταινία ζητάει κατανόηση και όχι εκδίκηση

ΒΑΘΜΟΙ = 5 1/2

(καλές προθέσεις, μέτριες επιδόσεις)

ρυθμό. Έτσι, με πρόθεση να γυαλίσει μια δυσάρεστη- δηλαδή αντιεμπορική- ιστορία καταλήγει να ροκανίζει τον αρχικό του στόχο. Γιατί η ταχύτητα των ρυθμών είναι μηχανιστική και έξω από το πνεύμα του σεναρίου. Και γιατί ένα αληθινό ντοκουμέντο δεν έχει ανάγκη από σκηνοθετικά κόλπα και εναέριες φωτογραφικές τρίπλες. Αδικεί τον εαυτό του και υποβιβάζει το έργο του. Όσο για τους ερμηνευτές, τι να πω. Η Αντζελίνα κάνει όλη τη δουλειά. Μεταμορφωμένη με σγουρά μαλλιά, κάνει τα αδύνατα δυνατά. Περισσότερο μοιάζει σα συνεργασία και συμμετοχή για έναν κόσμο καλύτερο απ΄ αυτόν εδώ, παρά σαν ερμηνεία με δραματική ουσία!

Με δυο λόγια: Το αληθινό περιστατικό της ομηρείας και του αποκεφαλισμού του Αμερικανού δημοσιογράφου Ντάνιελ Περλ στο Πακιστάν από Άραβες εξτρεμιστές. Η εξιστόρηση προκύπτει από το χρονικό που κατέγραψε σε βιβλίο η σύζυγός του, επίσης δημοσιογράφος και έγκυος εκείνη την τραγική στιγμή στις 23 Ιανουαρίου του 2002, η Γαλλίδα Μαριάν Περλ.
Ο θυρωρός της νύχτας

Έτσι στο ζύγι, ποιος ο καλός και ποιος ο πόλος ο αρνητικός; Μα φυσικά ο εχθρός. Ο λόγος απλός. Ο δωσίλογος τη φιλοξενεί, την ντύνει, την περιποιείται και πάνω απ΄ όλα της κάνει έρωτα που τη στέλνει στον ουρανό. Έτσι, ενώ με την πρώτη ανάγνωση η ιστορία μοιάζει περίπλοκη και αντιφατική, με τη δεύτερη και περισσότερο προσεκτική, αποκαλύπτεται παραπλανητική και απλοϊκή.

Δύο τα εργαλεία αυτής της παραπλάνησης. Σεξ και βία. Πασίγνωστη διαδικασία. Οι εξαντλητικές σεξουαλικές περιγραφές- ομολογουμένως γοητευτικές- μεταθέτουν το κέντρο βάρους, αποσπούν την προσοχή και επιχρυσώνουν το φο μπιζού. Το ίδιο και με τη βία. Η κατάληξη μοιάζει με φτηνή μελοδραματική ιστορία. Και με τίτλο «Ο Γολγοθάς μιας αθώας». Από εδώ οι αντιστασιακοί που τη χρησιμοποιούν σα δόλωμα για να φτάσουν στην πηγή. Από εκεί ο δωσίλογος που γλεντάει με το κορμί της. Διακορευμένες οι ιδέες της, διακορευμένο το σώμα της, διακορευμένη η αθωότητά της. Προδομένα τα όνειρά της. Η τραγωδία μιας χώρας που υπέστη τα πάνδεινα από τον ιμπεριαλισμό των Γιαπωνέζων κατακτητών- αρκεί μια ματιά να ρίξει κανείς σε οποιοδήποτε ιστορικό εγχειρίδιο- καταλήγει ιστορία Στράντζαλη με δάνεια από τον «Θυρωρό της νύχτας». Γι΄ αυτό σας λέω. Το αισθητικό κέντημα του Ανγκ Λι υποκρύπτει μπλόφα μέχρι εκεί!

ΥΓ: Α, ξέχασα. Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται. Διότι δύο τρύπες βάζουν μπουρλότο στα θεμέλια αυτής της υπερπαραγωγής. Γιατί, πρώτον, ανεξήγητο το γεγονός πως αυτός ο αρχιασφαλίτης ο τρομερός που φοβάται ακόμα και τον ίσκιο του, δεν έψαξε στοιχειωδώς να μάθει την αληθινή ταυτότητα αυτής της φοιτήτριας που μπήκε στο σπίτι του με την ιδιότητα της γυναίκας ενός εμπόρου «εισαγωγών- εξαγωγών». Για όνομα του Θεού. Γιατί, δεύτερον, ανεξήγητο το γεγονός πως αυτή δεν τον δηλητηριάζει από την αρχή, αφού διαρκώς βρισκόταν μαζί του χωρίς φρουρό. Τουτέστιν άνθρακες ο θησαυρός! Με δυο λόγια: Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Κίνας από τους Γιαπωνέζους μια αυτοσχέδια οργάνωση φοιτητών αποφασίζει να ρίξει ως δόλωμα σ΄ έναν συνεργάτη των εχθρών, μια αθώα παρθένα με σκοπό να τον εκτελέσουν ως προδότη της πατρίδας. Το σχέδιο αποτυγχάνει αλλά ύστερα από τέσσερα χρόνια οι εγκέφαλοι της κεντρικής οργάνωσης αποφασίζουν να εφαρμόσουν το ίδιο σχέδιο με το ίδιο δόλωμα και με στόχο τον ίδιο εχθρό!


Το απόλυτο αλαλούμ

«Το φιλί της Ζωής»: Κωμωδία του Νίκου Ζαπατίνα και απόλυτος ορισμός του απόλυτου αλαλούμ. Το έλα να δεις.

Λαέρτης Μαλκότσης, Κατερίνα Παπουτσάκη (φωτογραφία), Ζέτα Δούκα, Θέμος Αναστασιάδης, Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς, να μπαινοβγαίνουν σε βίλα με πισίνα κάπου στη Σίφνο, όπου υποτίθεται ότι ένας πληρωμένος εκτελεστής πρόκειται να εκτελέσει έναν συνταξιούχο εργοστασιάρχη. Πρόχειρα, τηλεοπτικά και χάρτινα. Ακόμα και το καστ. Όπου ο συνταξιούχος Θέμος Αναστασιάδης μπροστά στον Λαέρτη Μαλκότση μοιάζει με παιδαρέλι.

ΒΑΘΜΟΙ = 0

(Πάρ΄ το αυγό και κούρευ΄ το)