Στην Ανάπαυλα

Δεύτερη ευκαιρία και καταϊδρωμένη

Περνάω κάθε μέρα και δεν την πρόσεξα την αλλαγή, όπως στην αρχή. Ήταν τότε, δεν πάνε πολλά χρόνια, που άλλαζε η Αθήνα να υποδεχθεί τους Ολυμπιακούς και μέσα στα πολλά που άλλαζε ήταν κι ο δρόμος που με οδηγεί στο κέντρο. Η Δουκίσσης Πλακεντίας (αυτό το Δουκίσσης πάλι, πώς να το πεις; Δούκισσας; Δεν πάει. Όπως το Βασιλίσσης Σοφίας. Μένω στη Βασίλισσας Σοφίας; Είναι σαν να μετακόμισες). Έτσι λοιπόν όπως φάρδαινε η Δουκίσσης αποκάλυψε κάτι σπιτάκια, κάτι μισοαυθαίρετα- μισοεξοχικά με έναν τρόπο σαν να πέρασε ο δρόμος μέσα τους. Κι αυτά τα έρμα τα σπίτια- άλλα τα βρήκε στην αυλή, άλλα κόντρα στη βεράντα, άλλα τους έκοψε το χολ στη μέση- σαν να ντρεπόντουσαν που τα ΄πιασαν στον ύπνο τα καημένα, με τα εσώρουχα κι αγουροξυπνημένα προσπαθούσαν να κρύψουν τη γύμνια τους, ένα γέρνοντας την κληματαριά να σκεπάσει το παράθυρο το ετοιμόρροπο, δίπλα ένα άλλο έβαζε στο σκοινί της μπουγάδας ένα χαλί- κουρέλι να μη βλέπεις τον άλλο να πηγαίνει προς νερού του (γιατί η τουαλέτα έξω). Υπήρχε τέλος πάντων μια σεμνότης, μια αιδώς που ήρθε απότομα ο εκσυγχρονισμός και τους βρήκε κάπως ανέτοιμους κι απροετοίμαστους, ανθρώπους και οικίες.

Τώρα, έπειτα από τρία χρόνια, ούτε ντροπή ούτε διάκριση. Απλώσανε φαρδιά πλατιά την καρέκλα του γύφτου, ανοίξανε τέντα τα παράθυρα, βλέπεις την άλλη με τα κομπινεζά κι ο άντρας, με τη φόρμα χαχόλικη να κρέμεται η σέλα σύρε κι έλα. Σκέφτομαι όλους μας τότε και τώρα. Τότε στην τελετή με κρυφό καμάρι, με τη Νέα Δημοκρατία ντυμένη στα καλά της να εγκαινιάζει τα έργα του Πασόκ (ναι, αυτά που χρόνια ονόμαζαν μακέτες. Τώρα ποζάρανε εμπρός των μακετών και γελάγαν κι οι γραβάτες τους) το Πασόκ από δίπλα και στην απόξω σαν μαραμένοι γείτονες, και «να, όπου να ΄ναι θα ΄μαστε πάλι στην εξουσία» και «μια παρένθεση είναι και θα γυρίσει ο τροχός». Έλα όμως που δεν γύρισε. Γιατί ο κύριος Καραμανλής ζήτησε «μια δεύτερη ευκαιρία» (λες κι ήτανε σε ριάλιτι: δώστε μου μια δεύτερη ευκαιρία κύριε Μικρούτσικε) κι ο λαός του την έδωσε, και ο κύριος Παπανδρέου (του Ανδρέα βεβαίως βεβαίως) ζήλεψε; Κόλλησε; Είδε ότι πιάνει η ζητιανιά; Αμέσως ζήτησε κι αυτός μια δεύτερη ευκαιρία (ουσιαστικά τέταρτη, διότι τρεις έχει χάσει. Ή τέσσερις; Έχασα και τον λογαριασμό) από το κόμμα του και το κόμμα μάλλον θα του τη δώσει, να το αποτελειώσει, να ησυχάσει. Όλοι μας μέσα σε τρία χρόνια μισοαυθαίρετοι, μισοεκσυγχρονισμένοι βγήκαμε στη ζητιανιά.

Όταν έφθασα στην πρόβα εκεί στη Βουκουρεστίου, πίσω από ένα ΚΑΦΑΟ (έτσι δεν το λένε αυτό το κουτί του ΟΤΕ; ΚΑΦΑΟ, κάτι μεταξύ καφάσι και Αθλητικού Ομίλου. Παλιά επί παλιού «υγιούς» Πασόκ ένας- Τόμπρα δεν τον λέγανε;- διευθυντής του ΟΤΕ, είχε κάνει τις υποκλοπές των υποκλοπών και μετά έβγαινε απάνω σε ένα αυτοκίνητο και ζήταγε την ψήφο του αυθεντικού Πασόκου – όχι Βενιζέλος και εξυπνάδες τώρα- και κράδαινε την πιστόλα φάτσα φόρα), καθότανε, λοιπόν, προχθές με την πλάτη γυρισμένη στο ΚΑΦΑΟ (ίσως για να κρυφτεί από την Πανεπιστημίου που όσο να ΄ναι τη σεβότανε) και γυρισμένη στη Βουκουρεστίου μια ζητιάνα. Ναι, είχα χρόνια να δω αυτό που λέγαμε παλιά «ζητιάνα», με το ένα χέρι σηκωμένο (το άλλο έλειπε της δύστυχης) κοίταγε αδιάφορα μπροστά τον πεζόδρομο. Στου Ζόναρς είχαν βγάλει τα παλιά στραπατσαρισμένα έπιπλα στον δρόμο και βάζαν μέσα τα καινούργια. Κι όπως περνούσα, ανάμεσα σε σάπιες καρέκλες, παλιά τασάκια χτυπημένα, ξεκοιλιασμένους καναπέδες και στερεμένες βρύσες, όχι είμαι σίγουρος, την άκουσα να λέει: «Δώστε κάτι καλέ. Δώστε μου και μένα μια δεύτερη ευκαιρία».

Έψαξα για ψιλά, μα δυστυχώς δεν είχα.