Ηχηροί πειραματισμοί

Από μπάντζο μέχρι ινδικά «ρυθμοκούτια» και από laptop και ηλεκτρικές άρπες μέχρι άσχετα (με τη μουσική) αντικείμενα που απλά παράγουν ήχους. Η avant garde μουσική στην Ελλάδα μπορεί να είναι ένα… έργο για λίγους (πολύ λίγους), όμως το Φεστιβάλ Πειραματικής Μουσικής «2:13» συνεχίζει ακάθεκτο για 8η φορά, και- ως είθισται – συγκεντρώνει στο Μικρό Μουσικό Θέατρο καλλιτέχνες απ΄ όλο τον κόσμο. Μουσική… αποδόμηση, ήχοι από σάμπλερ, θόρυβοι από κουμπιά υπολογιστών, γαλήνιες ατμόσφαιρες μέσα από ακουστικά όργανα, σε ένα τριήμερο «οικογενειακό» φεστιβάλ (6, 7 και 8 Δεκεμβρίου), όπου η πειραματική μουσική συναντάει το βίντεο και φέρνει το αθηναϊκό

ΙΝFΟ

8ο Φεστιβάλ «2:13», Μικρό Μουσικό Θέατρο (Βεΐκου 33, Κουκάκι, τηλ. 210-), Πέμπτη 6, Παρασκευή 7 και Σάββατο 8 Δεκεμβρίου. Έναρξη:
21.30. Είσοδος: 15 ευρώ κάθε ημέρα ή 40 και για τις τρεις.

κοινό σε επαφή με ό,τι πιο πρωτοπόρο κυκλοφορεί στον εν λόγω χώρο, αλλά και στον χώρο του πειραματικού βίντεο.

Δημιούργημα του τσελίστα Νίκου Βελιώτη (και του Αναστάση Γρίβα), το Φεστιβάλ «2:13» έχει φέτος τη στήριξη του νορβηγικού φεστιβάλ «Νo Spaghetti Εditions» και μερικοί από τους φιλοξενούμενους μουσικούς θα έρθουν από εκεί (και από την Αγγλία, την Ιαπωνία, την Ιταλία και την Ελλάδα). Τα τρία τελευταία χρόνια, ιδιαίτερη θέση στο τριήμερο κατέχουν και οι προβολές πειραματικών ταινιών που η ιδιαιτερότητά τους είναι ότι διαρκούν 2 λεπτά και 13 δευτερόλεπτα ακριβώς.

Κάθε χρόνο και μια έκπληξη για το κοινό. Φέτος έχει προγραμματιστεί το παιχνίδι Κoulohertz, όπου οι ακροατές μπορούν να επιλέξουν διαδοχικούς συνδυασμούς μουσικών σε σετ των δύο λεπτών και 13 δευτερολέπτων μέσω ενός εικονικού κουλοχέρη, που έχει σχεδιάσει και προγραμματίσει ο παραγωγός Coti Κ. Το μουσικό μέρος περιλαμβάνει τους Ηuntsville (Νορβηγία), που χρησιμοποιούν δεκάδες όργανα και φλερτάρουν με τα μακρόσυρτα grooves και μελωδίες τις οποίες συνδυάζουν με θορύβους. Τους Crank (Βρετανία και Ελλάδα- από την Ελλάδα ο Νίκος Βελιώτης), οι οποίοι ξεκίνησαν πριν από 10 χρόνια και σήμερα έχουν περάσει σε ακραία γαλήνιες ατμόσφαιρες, εξελίσσοντας έναν ήχο που αν και βασίζεται σε ακουστικά όργανα, ακούγεται σαν ηλεκτρονικός. Την Γιαπωνέζα Sachiko Μ, γνωστή για τα «sine waves» της. Οι σόλο ηχογραφήσεις της θεωρούνται πλέον κλασικές στην πειραματική σκηνή.

Τον Lee Ρatterson (από το Μάντσεστερ), που συλλέγει ήχους ζωντανά επί σκηνής και τους συνδυάζει με πυροτεχνήματα, ζεσταμένα μπουκάλια κ.ά.- ένας από τους πιο ενδιαφέροντες και δημιουργικούς μουσικούς της γενιάς του. Τον Μichael Francis Duch (Νορβηγία), dj με ηλεκτροπόπ εμμονές, μπασίστας των Dog & Sky, αλλά και ηθοποιός. Και, τέλος, την Αlessandra Rombola (Ιταλία), που αν και έχει κάνει κλασικές σπουδές στο φλάουτο, εδώ και καιρό έχει αφοσιωθεί σε ανορθόδοξες τεχνικές που την οδήγησαν σε έναν νέο ηχητικό κόσμο.


«Έχουμε πιστό κοινό»

Ο σύγχρονος αυτοσχεδιασμός έχει αποτελέσει κεντρικό άξονα της πορείας του τσελίστα Νίκου Βελιώτη, ο οποίος είναι και ο ιδρυτής του πρώτου (και μοναδικού)

φεστιβάλ που ασχολείται με την αυτοσχεδιαζόμενη, πειραματική μουσική και το βίντεο. «Το κοινό της Αθήνας είναι ένα πιστό κοινό», λέει στα «ΝΕΑ». «Νέα άτομα, με ενδιαφέροντα- κι όχι μόνο μουσικά. Άνθρωποι από τον εικαστικό χώρο, τον κινηματογράφο, κ.ά., που είναι ανήσυχοι και θέλουν να ψάχνουν. Δεν περιμένουμε να δούμε ουρές, αλλά σιγά σιγά κτίζεται ένα κοινό… Με τρέξιμο βέβαια…».