«Το Χόλιγουντ έχει αφέλεια»

«O ηθοποιός φέρνει φως» μας λέει ο Κρις Κούπερ του Όσκαρ β΄ ρόλου – για την ταινία «Αdaptation» – ενώ ετοιμάζεται να φτάσει στη χώρα μας ως καλεσμένος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

«Το να κερδίσεις ένα Όσκαρ σημαίνει ότι σου προσφέρονται περισσότερα σενάρια από τα οποία μπορείς να επιλέξεις τα πιο ενδιαφέροντα, ενώ περισσότεροι σκηνοθέτες μαθαίνουν τη δουλειά σου και σε ζητάνε πιο εύκολα να πάρεις μέρος στις ταινίες τους, και, φυσικά, το κασέ σου ανεβαίνει με ένα Όσκαρ», λέει στα «ΝΕΑ» ο καλτ ηθοποιός που τον έχουμε απολαύσει σε ταινίες σαν το «Καπότε», «Syriana», «Αmerican beauty», «Ο γητευτής των αλόγων», «Το τελεσίγραφο του Μπορν», «Συνωμοσία», «Ο πατριώτης», «Ένοχος χωρίς αποδείξεις» κ.ά.

«Ηθοποιός σημαίνει φως», έλεγε ένα παλιό ελληνικό τραγούδι, θυμίζουμε στον Κρις Κούπερ, ζητώντας τη δική του εκδοχή: «Τη βρίσκω μοναδικά εύστοχη αυτή την έκφραση και θα έλεγα πως ο ηθοποιός φέρνει φως. Όταν κάνεις καλά τη δουλειά σου σαν ηθοποιός μπορεί να αποκαλύψεις αλήθειες στους ανθρώπους και να φωτίσεις την ψυχή τους, ακόμα και τη μοίρα τους».

Και ποιοι σκηνοθέτες νομίζετε ότι μπορούν να τα εκφράσουν αυτά πιο βαθιά, με ποιους θα θέλατε να συνεργαστείτε εσείς; «Δόξα τω Θεώ, το σκη νοθετικό ταλέντο είναι διάσπαρτο ανά τον κόσμο και κυρίως εκεί που είναι πιο ανεξάρτητες οι παραγωγές. Θα ήθελα να δουλέψω πάλι με τον Τζον Σέιλς- έχει παίξει σε αρκετές ταινίες του- τον Μπίλι Ρέι, τον Σπάικ Τζόνζι, τον Αλφόνσο Κουαρόν, τον Γκάρι Ρος, τον Σαμ Μέντες για να μιλήσω για σκηνοθέτες που έχω ξανασυνεργαστεί. Και, φυσικά, θα ήθελα να δουλέψω με τον μεγάλο Μάρτιν Σκορτσέζε».

Αφού το Όσκαρ β΄ ρόλου τον απελευθέρωσε από «σκλαβιές» και «υποχρεώσεις», δεν διστάζει να πει ότι «αποφεύγω να παίζω σε πολύ βίαιες ταινίες ή σε κάποιες με ανόητα σενάρια».

Λένε πως στο Χόλιγουντ, αν περάσεις τα 40 χρόνια σου δεν υπάρχουν ρόλοι για πρωταγωνιστές (γιατί οι πιο πολλές ταινίες κατασκευάζονται για νεαρούς θεατές)… Λόγια που μας δίνουν την αφορμή να του ζητήσουμε να μας πει τη γνώμη του για τον χολιγουντιανό κινηματογράφο: «Μερικές χολιγουντιανές ταινίες καταφέρνουν να διασκεδάζουν το μεγάλο κοινό και να ικανοποιούν τους ενηλίκους προσφέροντας κάποιο βάθος στη θεματολογία τους. Κάτι που επιτρέπει στον ηθοποιό μια ευρεία ερμηνεία χαρακτήρων. Η πλειοψηφία, όμως, διακρίνεται για τη σχηματικότητα και την αφέλεια στην προσέγγιση των χαρακτήρων των ηρώων.

Αυτό είναι κάτι θλιβερό, ισχύει όντως, κι είναι πιο τραγικό για τις γυναίκες. Αλλά κι εγώ, όσο μεγαλώνω, μπορώ να δω ότι οι ρόλοι μου θα περιορίζονται σε… αξιωματούχους γραφειοκράτες του FΒΙ και της CΙΑ. Μέχρι σήμερα, ήμουν πολύ τυχερός που μπόρεσα να παίξω ποικίλους ρόλους».

«Η πλειοψηφία των χολιγουντιανών ταινιών διακρίνεται για τη σχηματικότητα και την αφέλεια στην προσέγγιση των χαρακτήρων των ηρώων», λέει ο Κρις Κούπερ

Η αξία ενός ηθοποιού φαίνεται στο θέατρο, λένε…

«Συμφωνώ απόλυτα. Η σκηνή είναι πράγματι το μέτρο του ηθοποιού. Όταν κάνεις σινεμά, πρέπει να συνεργαστείς με κάποιους και δεν μπορείς να εμφανίσεις αυτό που εσύ θεωρείς ως το καλύτερό σου. Στη σκηνή, είσαι εσύ, ο χαρακτήρας και το έργο. Και η ηθοποιία σου ξεδιπλώνεται σε μια κλίμακα που είναι συνδεδεμένη με το έργο».
Χτυπημένος από τη μοίρα…

Γεννημένος στις 9 Ιουλίου του 1951 ο Κρις Κούπερ, σπούδασε υποκριτική στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι και έχει παίξει σε πλήθος παραστάσεων στο Μπρόντγουεϊ και στο οφ Μπρόντγουεϊ. Στο σινεμά, έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία του Τζον Σέιλς «Μatewan» το 1987 (το ΄03 κέρδισε το Όσκαρ β΄ ρόλου για την ταινία «Αdaptation»). Είναι παντρεμένος από το 1983 κι είχε έναν γιο που το 2005 τον έχασε σε ηλικία, μόλις, 17 χρόνων… Έχει παίξει σε πάνω από 20 ταινίεςοι περισσότερες των οποίων είναι γνωστές και αγαπητές στους Έλληνες σινεφίλ, όπως και ο ίδιος, άλλωστε…

Παιδί του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου, ζητάμε τη γνώμη του: «Η ανεξάρτητη σκηνή είναι, ταυτοχρόνως, συναρπαστική αλλά και αποθαρρυντική.

Συναρπαστική γιατί μέσα σε αυτές τις ταινίες βλέπεις την Αμερική του καθημερινού κόσμου σε διάφορες γωνιές που δεν παρουσιάζονται ή “κρύβονται” από τα μεγάλα στούντιο.

Αποθαρρυντική, γιατί πολλά από τα “παιδιά” του ανεξάρτητου μιμούνται το σταρ σύστεμ των μεγάλων στούντιο, εκτινάσσουν το κόστος στα ύψη και στη συνέχεια υπόκεινται στους ίδιους εκφραστικούς περιορισμούς. Και αντί να πειραματιστούν, να ψάξουν το θέμα τους πιο πολύ, φτάνουν να έχουν το ίδιο σφίξιμο, μπαίνουν στην ίδια ιδεολογική μέγγενη»!