Στην ανάπαυλα

Τα ηλιοβασιλέματα δεν θέλω αναμνήσεις

Είναι κάτι ώρες, εκεί γύρω όπως πάει να βραδιάσει, που πολύ μου λείπουν. Φαντάζομαι θα συμβαίνουν αλλά οι περισσότεροι που δουλεύουμε στην πόλη (;) χρόνια έχουμε να τις ζήσουμε. Θυμάμαι- και αυτό με κρατάει ακόμα ζωντανό- κάτι ηλιοβασιλέματα στη Φρεαττύδα να χάνεται ο ήλιος κατά τη Σαλαμίνα και μια να βάφει τα σύννεφα στο χρώμα της πυρπολημένης σκουριάς, μια να τα ξεβάφει. Κι άλλοτε πάλι στην Αθήνα καθώς κατεβαίναμε από τη Δεξαμενή να βλέπουμε «τον Τρελό (τον Υμηττό) ν΄ αλλάζει χρώματα», να παίρνουμε τα πίσω μπρος και ν΄ ανεβαίνουμε με φόρα την ανηφόρα του Λυκαβηττού (και της ζωής άλλωστε) από το φως και μόνο ορμώμενοι. Ή φορές που έμπαινε μέσα από τις δίπλες της διάφανης κουρτίνας το πορφυρούν της δύσης και γέμιζαν σερπαντίνες τοίχοι και χαλιά. Πώς ζούσαμε και μπορούσαμε σ΄ αυτή την ώρα τού ενδιάμεσα να είμαστε παρόντες; Και τώρα; Τώρα πού βρισκόμαστε κι αδύνατον να αισθανθούμε το γύρισμα της μέρας;

Η Τασούλα μετράει την ώρα με τον καφέ, στην τέταρτη κούπα όπου νά ΄ναι θα βραδιάζει. Ο Πέτρος με την κούτα τα τσιγάρα, μόλις ανοίγει το δεύτερο. «Πάει», λέει, «την έκανε ο δικός σου». Με το «δικός σου», τον ήλιο εννοεί, γιατί ξέρει πως ο ήλιος θά ΄ναι πάντα των άλλων και ποτέ δικός του. Η Δώρα νιώθει το δειλινό με τα χαπάκια. Το άσπρο μετά το φαγητό, το ροζ πριν κοιμηθεί και το πλακέ στο σχήμα του ρυζιού κάθε που γέρνει η μέρα. Ο Νίκος με το που αρχίζει το τρέμουλο τα δάχτυλα ζητάνε να σφίξουν το ποτήρι κι αμέσως το κάψιμο στη γλώσσα, στο λαρύγγι. Η Ντία από το κλειδί στην πόρτα και τα χέρια της καρδιάς της ανοιγμένα σ΄ αγκαλιά. Όσο για μένα χωμένος στο ισόβιο σκότος της πλατείας ενός θεάτρου ψάχνω ψίχουλα

Δεν θα καταντήσω εγώ να με εγκαταλείψει η μνήμη μου. Εγώ θα την εγκαταλείψω. Ακούς εκεί να φτάσω εγώ να πω «αν δεν μ΄ απατάει η μνήμη μου»;

ζωής να φωτίσω στη σκηνή. Ψύλλοι στ΄ άχυρα.

Μόνο η Μαργιέτα κλείνεται με πείσμα μες στο σπίτι, σφαλίζει τα παράθυρα τα διπλομανταλώνει. – Τι κάθεσαι παιδί μου με στα σκοτάδια. Άνοιξε καμιά κουρτίνα.

– Όχιιιιι… φωνάζει. Όχι. Δεν θέλω να βλέπω. Όταν βλέπω θυμάμαι. Κι εγώ δεν θέλω να θυμάμαι. Δεν θα καταντήσω εγώ να με εγκαταλείψει η μνήμη μου. Εγώ θα την εγκαταλείψω. Ακούς εκεί να φτάσω εγώ να πω «αν δεν μ΄ απατάει η μνήμη μου»; Όχι. Εγώ θα την απατήσω μια και καλή να πάει από κει πού ΄ρθε η ρουφιάνα. Θα την απατήσω, θα την εγκαταλείψω και μετά; Θα πάρω διαζύγιο. Αλλά θέλω να βγει εις βάρος της. Γιατί αυτή η μουλάρα φταίει για όλα. Αυτή και τα ηλιοβασιλέματά της, που και τι δεν μου θυμίζαν. Τον αδελφό μου μικρή που με τρόμαζε με το πρώτο το ημίφως; Τα πρώτα τα ραντεβουδάκια στην Πειραϊκή που έβγαλε ο άλλος το προφυλακτικό και τρόμαξα και τό ΄βαλα στα πόδια κι ακόμα τρέχω; που έλεγα στον παππού ξύπνα ξύπνα να δεις τον ήλιο κόκκινο κι αυτός δεν ξύπναγε; δεν ξύπνησε ποτέ; Τα λόγια τα ριγμένα στη θάλασσα το δειλινό στην Ύδρα; Τον άλλον που πήγα και παντρεύτηκα και μού ΄θελε Δελφούς και δεν είχα βγάλει ακόμα το νυφικό και μού ΄ριξε χαστούκι; Τα πουλιά που πέταγαν στον ουρανό και ήτανε χρυσά σαν τις πρώτες μέρες του έρωτά μου; Τι; Τι; Τι; Γι΄ αυτό σου λέω, Εγώ θα την απατήσω τη μνήμη, Εγώ θα την προδώσω. Εγώ θα την εγκαταλείψω, αλλιώς θα με φάει. Και δεν την τρώω εγώ καλύτερα όσο βαστάν τα δόντια μου; Θα τη φάω, θα τη θάψω και θα της κάνω κι ένα μνημόσυνο της μνήμης να ησυχάσω.

– Εγώ πάλι αν δεν θυμάμαι θα πεθάνω.

«Έμπα εσύ ξαγκίστρωνε πού ΄λεγε κι η Θεία μου η Κατίγκω».