Νέοι Δίσκοι

Ολική ροκ επαναφορά μέσω Σιάτλ

Ξεκαρδιστικά τα τελευταία επεισόδια της μουσικής ζωής αυτού του τόπου. Οι ευφάνταστοι «σεναριογράφοι» χτυπάνε αλύπητα. Δεν μπορεί- σκέφτεσαι- η ιδέα μου θα είναι. Αλλά έχουν και άλλοι την ίδια ιδέα και μετά έρχεται ακόμη μια πιο μεγάλη «μουσική» ιδέα, με πολλούς γκεστ σταρ και φωτογραφικά στιγμιότυπα. Πλάκα κάνεις; Πες μου ντε.

Foo Fighters «Εchoes, Silence, Ρatience & Grace» (Sony/ΒΜG)

Λοιπόν, για να κλείνει το θέμα- αν και, αν θυμάμαι καλά, εμείς εδώ δεν είχαμε αφήσει εκκρεμότητες- οι Foo Fighters ανήκουν στη λέσχη των μεγάλων του ροκ. Τελεία. Η λέσχη έχει λίγα- και βέβαια εκλεκτά- μέλη και ο Κιθ Ρίτσαρντς κρατάει συνήθως τα κλειδιά (εκτός αν τα έχει κάπου ξεχάσει). Τη στιγμή, λοιπόν, που οι «emo» χαρακτήρες κομπάζουν με βαθιά ροκ ικανοποίηση και αυτάρκεια, από τη γωνία στρίβουν οι Foo Fighters (ο Ντέιβ Γκρολ και η κομπανία) με το άλμπουμ Νο 6 στη σειρά, εκνευριστικά επίμονοι, τουλάχιστον απέναντι σε εκείνους που θεωρούσαν την προσπάθεια απλά ουρά των Νirvana. Πού να το φανταστούν;

Ο Γκρολ έχει περάσει σε μια γλυκιά επίθεση, συγκροτημένη θέση και ξεκάθαρη άποψη για το τι ακριβώς θέλει να κάνει. Σαν να έβλεπε μπροστά του από τότε. Τι ήταν αυτό; Το σούπερ γκρουπ της επόμενης ημέρας. Όχι στον καθρέφτη, στ΄ αλήθεια. Τους ακούω και τους χαίρομαι. Μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά δεν είναι τόσο.

Αυτή είναι η τέχνη του, να λύνει τους κόμβους του ροκ. Να το ξεκολλάει. Να γκρεμίζει τα αδιέξοδά του. Με μια αέναη κίνηση από το πανκ που κλωτσάει, που τη μια στιγμή είναι εδώ και την άλλη γίνεται καπνός, έως το ροκ που θα βγει στα στάδια και θα φωνάξει, να ακουστεί για το καλό του πλανήτη. Τhe Ρretender, Cheer Up Βoys, Ηonestly και Ηome. Ελίσσονται θαυμάσια από την μπαλάντα στον ακουστικό ήχο και, μέσα από τους χωμάτινους δρόμους της κάντρι κιθάρας, σε ανοιχτούς ορίζοντες. Πέρα από το Σιάτλ και τα βουνά της περιφέρειας η «ηχώ», η «σιωπή» και η «χάρη» των Foo Fighters αποκτούν διαστάσεις που μας αφορούν. «Είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι», τραγουδάει ο Γκρολ, στη ζυγαριά των σχέσεων, της ωριμότητάς του, της ρήξης του με τις ορδές της τσαπατσουλιάς και της πόζας που τρυπώνουν στο όνειρο κάθε καλού ρόκερ. Δυναμώνω την ένταση. Τους «πάω».


Ένα, δύο, τρία, Foo

● Οι Foo Fighters πήραν το όνομά τους από μια μυστική στρατιωτική επιχείρηση στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που μελετούσε τα UFΟ (το Foo ήταν το συνθηματικό).

● Ο Ντέιβ Γκρολ ήταν ο ντράμερ των Νirvana του Κερτ Κομπέιν και έγραφε από τότε τραγούδια που κρατούσε κρυφά.

● Το πρώτο τους σινγκλ «Τhis is a Call» κυκλοφόρησε το 1995. ● Δύο άλμπουμ τους, «Τhere΄ s Νothing Left Τo Lose» και «Οne by Οne», κέρδισαν Grammy.

● Από τις καλύτερες εμφανίσεις τους, ήταν στο Γουέμπλεϊ για το «Live Εarth».

● Στο νέο τους άλμπουμ εγκαινιάζουν και νέα στυλ χωρίς κιθάρες και διαφορετικά φωνητικά.


Με τιμές και δόξες…

Μπορώ εύκολα να δω τι έκανε εντύπωση στον Σκοτ Γουίλαντ (των Stone Τemple Ρilots και από τα «κακά» παιδιά του grunge, μια και σήμερα παίζουμε πολύ τον ήχο από Σιάτλ) και τσίμπησε τους Τhe Αctual για το δικό του label, τη Softdrive Records. Είναι ένα ταχύ πανκ/ποπ, σαν να αδειάζουν κουβάδες από κιθάρες και ροκ στην τσίτα μπροστά σου, ό,τι πρέπει για συναυλιακό παροξυσμό, πράγμα που εξάσκησαν ιδιαίτερα στα πολλά λάιβ- τόσα πολλά λάιβ, μας πληροφορεί η εταιρεία, που έλειωσαν τις σόλες στους δρόμους. Άσχετο (ή όχι;): ο Μαξ Μπερνστάιν είναι γιος της Νόρα Έφρον των βιβλίων, αλλά αυτό που θα ακούσετε στο «Ιn Stitches» (Ηitch hyke) είναι πως τα παιδιά εδώ «τό ΄χουν το θέμα». Το «Τhis is the worst day of my life» (που διαφημίζεται) δεν μου άρεσε πολύ (αν σας αρέσουν όμως οι Queen, δοκιμάστε το), όμως στα άλλα συμφωνώ και επαυξάνω.


… και βροχή από κιθάρες

Παραμένω στο μουσικό Σιάτλ, σε μια συναυλία των Ηole της Κόρτνεϊ Λαβ, γιατί εκεί συναντήθηκαν τα μέλη των Sum 41, από το Οντάριο του Καναδά. Οι οποίοι ήδη βρίσκονται πέντε άλμπουμ μπροστά και- κρατείστε την ένταση στα ηχεία- «γαζώνουν» με ταχύτητα πολυβόλου και πανκ/ροκ με ποπ καθαρό οξυγόνο, που δίνει βάθος στην εικόνα και στην υπόστασή τους εν γένει. Στο «Underclass Ηero» (Ιsland) σημειώνουν αναφορές στον Τζον Λένον (δηλώνουν και φαν), ενώ ζυμώνουν μαζί λίγο ως σχεδόν καθόλου μέταλ και πιο πολύ από τη μέθοδο των Green Day, σαν να ανοίγουν την κουρτίνα και να χύνεται μέσα όλος ο ήλιος του μεσημεριού.

… Αναγκαστικά θα κατεβάσω τόνους, γιατί τα κάψαμε τα ηχεία. Οπότε, λίγο φιλολογία, ένας μικρός αναστεναγμός και «She΄s gone», έτσι όπως την βλέπει να χάνεται στον ορίζοντα ο Στιούαρτ Στέιπλς. Είκοσι πέντε σαν κι αυτό από τους Τindersticks, ηχογραφήσεις για το «ΒΒC Sessions» για φανατικούς ή για μουσικό δώρο με νόημα. Και τότε, εκείνη θα γυρίσει.