Και οι γάτοι έχουν πάθη!

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ, ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ, ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ, Ο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΥΛΩΤΗΣ ΜΕ ΗΡΩΕΣ ΕΝΑΝ ΚΕΡΑΜΙΔΟΓΑΤΟ ΚΙ
ΕΝΑΝ ΕΣΤΕΤ ΓΑΤΟΖΩΓΡΑΦΟ ΜΑΣ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ
ΟΠΟΥ Η ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΕΡΠΟΥΝ ΚΑΙ
ΕΥΦΡΑΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΕΙΟΥ ΧΩΡΟΥ
Τα Εξάρχεια, ο Στρέφης, δεν είναι μόνο το πεδίο του φοιτητόκοσμου, των θυμωμένων νέων, των μπαρ και των συγκρούσεων που περιγράφουν οι εφημερίδες. Είναι καταρχήν μια γειτονιά που κρατάει πολλά από τα παλιά δίπατα σπίτια της, τα μπακάλικα, τους φούρνους, τη λαϊκή αγορά της, τους ανθρώπους της. Είναι η γειτονιά που άνθρωποι και ζωντανά, γνωρίζονται μεταξύ τους.

Ο γάτος της οδού Σμολένσκη συντροφιά με έναν κουρδιστό ποντικούλη ζούσε πράγματι εκεί και, κατά τα λεγόμενα του συγγραφέα, σεργιάνιζε ελεύθερος το στενό και τα σπίτια του. Εκείνο όμως που προτιμούσε ήταν το σπίτι της κυρίας Λελέ, το διαμέρισμα με το πιάνο, τη Μάρω που πασχίζει να μεταδώσει στα παιδιά γνώσεις και τον παππού από το Ροστόβ, στο κάδρο του δωματίου. Το φιλόμουσο γατί ανακαλύπτει, μαζί με τον αναγνώστη, τις καλές πλευρές της ζωής, την αγάπη και τη δύναμη της μουσικής, την ανεκτικότητα, τα όνειρα που συναρπάζουν και δεν σβήνουν, την αφοσίωση στον σκοπό, τις μνήμες από μακρινές πατρίδες. Κι όταν φτάνει η ώρα, ο γατούλης, ο κεραμιδόγατος, γίνεται κι αυτός φωτογραφία παρέα με τον καλό του φίλο τον παππού. Είναι ένας θάνατος απαλλαγμένος από πόνο, μια απώλεια που αφήνει στα πρόσωπα του παραμυθιού μόνο όμορφα συναισθήματα.

Στο δεύτερο βιβλίο της

Χρήστος Μπουλώτης

Ο ΓΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΣΜΟΛΕΝΣΚΗ

ΕΙΚ. Φ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ ΕΚΔ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2007

σειράς, η οποία σύντομα θ΄ αποκτήσει κι άλλους τίτλους, Ο γάτος Λεοπόλδος στη Σχολή Καλών Τεχνών ζωγραφίζει μόνο ποντίκια στους πίνακές του. Τα ζωγραφίζει, παρότι γάτος, με αγάπη και πάθος. Ζωγράφισε ακριβώς 10.022 ποντίκια που τον έβαλαν σε μεγάλους μπελάδες. Μέσα σε μια θεότρελη σουρεαλιστική ιστορία όπου τα ποντίκια το σκάνε από τους πίνακες και πλημμυρίζουν την Αθήνα κατατρώγοντας τα πάντα, πλέκεται μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε μια ζωγραφισμένη ποντικίνα και σ΄ έναν πόντικα της πόλης. Κι όταν ο Λεοπόλδος, σαν τον μουσικό του γνωστού παραμυθιού, έπαιξε τον μαγικό του αυλό, όλα επανήλθαν στη θέση τους. Στο παιχνίδι μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας που παίζει στα παραμύθια του ο Χρήστος Μπουλώτης, ο ήρωας κι οι αναγνώστες διαπιστώνουν ότι η δύναμη της αγάπης κάνει πέρα όλα τα εμπόδια, ακόμα κι αν πρόκειται να περάσεις τη ζωή σου μέσα σε μια ζωγραφιά.

Στενή σχέση δένει τον Χρήστο Μπουλώτη με τους εικονογράφους των έργων του: τον Βασίλη Παπατσαρούχα, νεαρό ευφάνταστο και παιχνιδιάρη που αποδίδει με χαρούμενη παιδικότητα πρόσωπα και πράγματα αλλά και δανείζεται σκηνές και τεχνοτροπίες από τους μεγάλους ζωγράφους που διδάχτηκαν για το έργο τους ο Λεοπόλδος και οι συμφοιτητές του στη Σχολή Καλών Τεχνών, και τη Φωτεινή Στεφανίδη, ευαίσθητη και συναισθηματική, που ζωγραφίζει νοσταλγικά τις μνήμες και την καθημερινότητα.

Η τέχνη του Χρήστου Μπουλώτη βρίσκεται στον πλούτο των συναισθημάτων που μεταδίδουν οι ιστορίες του στους αναγνώστες. Έχουν γλύκα τα παραμύθια που διαβάσαμε, μια γλύκα που την αναγνωρίζουν όλοι και την επιβραβεύουν: «Το άγαλμα που κρύωνε» (Εκδ. Πατάκη), το γνωστό «Προσφυγάκι» του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και «Τα στρατιωτάκια της ειρήνης» (Εκδ. Ελληνικά Γράμματα) είναι τα πιο πολυβραβευμένα.