Είκοσι αιώνες πίσω

Αν παρ΄ όλα αυτά δεχτούμε το ευρετήριο σαν πανάκεια, παραμένει ο -παρά τις εξαγγελίες των συγγραφέων- εξόχως και επιλεκτικά ρυθμιστικός χαρακτήρας του οδηγού. Ο οποίος δεν ξεφεύγει από τον τρέχοντα νεοκαθαρισμό, που πραγματοποιεί ένα τεράστιο άλμα προς τα πίσω, ίσαμε είκοσι αιώνες πολλές φορές, πετάει δηλαδή στον κάλαθο των αχρήστων υπερχιλιετή εξέλιξη της γλώσσας, και επανέρχεται, διαιωνίζει ή και νεκρανασταίνει τον θεόθεν δοσμένο και θεωρούμενο αειπάρθενο τύπο. Εδώ οι φετιχοποιημένοι πια «Ιππής», εδώ, ακόμα χειρότερα, η «αποκατάσταση» της λαϊκότατης πια έκφρασης είπα και ελάλησα (συντομευμένη μορφή τού κοινόχρηστου είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω ), που ακόμα ακούω τη μάνα μου να μου το λέει, χωρίς ν΄ ανοίγει η αφιλότιμη, παρότι θρήσκα, το Κατά Ιωάννην, για να με προειδοποιήσει με το «σωστό», σύμφωνα με τον οδηγό: ει μη ήλθον και ελάλησα αυτοίς, αμαρτίαν ουκ είχον!

Αλλά αυτό δεν είναι αμαρτία πια.

Είναι ύβρις.

Ωστόσο ο καθένας έχει την ιδεολογία του, και την αποτυπώνει ακόμα και σ΄ έναν ολιγοσέλιδο οδηγό. Θα παραμείνω τότε στην ασυνέπεια, στη μη χρηστικότητα, που γίνεται, όπως ξανάπα, μη χρησιμότητα. Και γυρίζω εκεί απ΄ όπου ξεκίνησα, στο ελάχιστο που περιμένω από έναν σημερινό οδηγό, να σταθεί σε σημερινά προβλήματα, και να μου πει πώς γράφεται το κτίριο · πώς συντάσσεται το αφορώ · να μη μείνει στους παλιούς, άχρηστους πια κανόνες για το ως/σαν · να μην ξεπετάξει με τρία παραδείγματα το θέμα της γενικής, του πληθυντικού ιδίως ( των λακκουβών κτλ.)· ή, στο θέμα αίφνης του ενωτικού, την εποχή τού «πολυ-μιλάω» και του «αντι-φασιστικός», να μη μένει, με μια αραιοτυπωμένη σελιδούλα, στην κυρα-Μάρω και τον μπαρμπα-Γιώργο. Έπειτα από τους «Ιππής» λ.χ., αλλού μας πάει πια ο μπαρμπα-Γιώργος, πολύ μακριά από την περιλάλητη συνέχεια της γλώσσας. Και με όλα τα «σκουπίδια» σκουπισμένα έξω απ΄ την πόρτα τη δικιά μας.