Ανάμεσα στον Κάφκα και τον Στάλιν

Φέτος συνεργάζεται με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό σε δύο διαφορετικού ύφους και περιεχομένου παραστάσεις. Παίζει τον Κ. στην παράσταση «Ποιος είναι ο κ. Κέλερμαν και γιατί λέει αυτά τα βρωμερά πράγματα για μένα. (Μια επίσκεψη στον “Πύργο” του Κάφκα)», που θα παρουσιαστεί στο «Θησείον». Μετά θα πάει στο Εθνικό Θέατρο, όπου μαζί με τον Μαρμαρινό θα παίξουν το έργο που από κοινού γράφουν και σκηνοθετούν «Στάλιν. Μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο».

Με ποιο τρόπο προσεγγίζετε την καφκική δημιουργία,τον (μάταιο) αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου να επιβιώσει σε ένα ακατανόητο σύστημα που διαμορφώνεται ερήμην του;

Διηγούμαστε σκηνικά και πολύ ενδεικτικά την ιστορία του «Πύργου». Η λειτουργία του Μιχαήλ, που μετακινεί κομμάτια του έργου ζητώντας την προσωπική κατάθεση, έχει κριτήριο τη δραματουργική αγωνία και θέτει εν εγρηγόρσει το μάτι και την εννόηση του θεατή. Δοκιμάζουμε πως μπορούμε να παίξουμε λογοτεχνία που έχει μέσα της θέατρο. Για να αποφύγουμε την αμηχανία της θεατρικής διασκευής, διαβάζουμε το κείμενο και παίζουμε κεφάλαια, διατυπώνοντας με απόλυτη ελευθερία καίρια ζητήματα του έργου. Περνάμε από την αφήγηση στη δράση, χωρίς να παίζουμε ρόλους αλλά κάτι μεταξύ των ρόλων και του εαυτού μας. Από τα διάφορα κεφάλαια του ατελείωτου μυθιστορήματος, διαλέγουμε τέσσερα, στα οποία παίρνουν μέρος τα βασικότερα πρόσωπα, τρεις γυναίκες (μια γκαρσόνα, μια ξενοδόχα, μια εξοβελισμένη στο περιθώριο) και τρεις άντρες (ο Κ. κι ένα παράδοξο δίδυμο) και τα χρησιμοποιούμε για να αφηγηθούμε την ιστορία: Ένα πρόσωπο, ο Κ., έπειτα από πρόσκληση που έχει λάβει από τον Πύργο- είναι ο διοικητικός μηχανισμός μιας κοινωνίας-, φθάνοντας εκεί, βρίσκεται μπλεγμένος στην απόλυτη γραφειοκρατία. Ανακαλύπτει ότι έχει κληθεί άσκοπα ή κατά λάθος, ενώ η προσπάθειά του να προσεγγίσει τον Πύργο είναι αδύνατη.

Πώς συνεργάζεστε με τον Μαρμαρινό που παρουσιάζει τα κλασικά κείμενα μ΄ έναν ιδιωματικό τρόπο;

Με τον Μιχαήλ έχουμε ίδια ηλικία και διαφορετικά βιογραφικά. Κι αυτό είναι το ενδιαφέρον. Συναντιόμαστε για να κάνουμε αυτό που κάνει ο καθένας κι ένα βήμα παρά πέρα.

Αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα πολύ διαφορετικά και πολύ όμοια. Όπως όταν γεννιέται ένα παιδί και δεν ξέρεις τι χαρακτήρας θα γίνει, αλλά παλεύεις για το καλό. Όπως όταν καλλιεργείς το πνευματικό μέρος μιας φιλίας. Η επόμενη συνεργασία μας είναι στο «Στάλιν. Μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο». Γράφουμε χωριστά τα κείμενα και μετά θα δούμε πώς θα συνυπάρξουν. Ο καθένας μας είναι όλα- συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός, και τίποτα χωριστά. Η ευρυχωρία που φαίνεται πως υπάρχει στο ελληνικό θέατρο είναι πραγματική;

Οτιδήποτε δεν είναι άμεσα εξαρτημένο από την εμπορικότητα- οικονομία έχει ευρύ πεδίο. Πολύ συχνά αποδίδει καλλιτεχνικά και πολλές φορές αποδίδει και εμπορικά. Χωρίς να είναι αυτός ο σκοπός, αλλά και χωρίς ο σκοπός να είναι να μην αποδίδει. Ο καθένας θέλει να πηγαίνουν καλά αυτά που κάνει, να πιάνουν τόπο. Σ΄ αυτή τη λογική, την τελευταία δεκαπενταετία, κάποια θέατρα ρεπερτορίου, όπως το «Αμόρε» που άνοιξε τον δρόμο στο πολυρεπερτόριο, έχουν ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Μαζί με τον εκσυγχρονισμό ενός κομματιού του θεάτρου γίνεται κι ένας εκσυγχρονισμός του κοινού, που χάρις σ΄ αυτά τα θέατρα έχει συνομιλήσει και με περισσότερα έργα και με πιο αμφισβητούμενες φόρμες. Το αποτέλεσμα περίτρανα το αποδεικνύει η δουλειά του Γιώργου Λούκου στο Φεστιβάλ, όπου γινόταν κάτι ουσιαστικό στο οποίο συμμετείχε ένα καινούργιο, μεγάλο κοινό.

info

Η παράσταση «Ποιος είναι ο κ. Κέλερμαν και γιατί λέει αυτά τα βρωμερά πράγματα για μένα» (Μια επίσκεψη στον «Πύργο» του Κάφκα) δίνει πρεμιέρα στις 25 Οκτωβρίου στο «Θησείον» (Τουρναβίτου 7, στου Ψυρή, τηλ. 210 325444).