Δίκτυο

Οι αναγνώστες δίνουν τα διαβατήρια

«Τα ελληνικά είναι οι γονείς μου. Κάνω ό,τι θέλουν. Στα σουηδικά, είμαι εγώ ο πατέρας. Και κάνω ό,τι θέλω», έλεγε χθες ο Θοδωρής Καλλιφατίδης στη γεμάτη αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, κατά την εκδήλωση του Μegaron Ρlus- πάνω από 600 άνθρωποι γέμισαν την αίθουσα αλλά και τον εξωτερικό χώρο, όπου υπήρχε οθόνη. Ο Βασίλης Αλεξάκης ετοιμόλογος και ευφυολόγος, ο Πάνος Καρνέζης πιο “τετράγωνος”, το ίδιο και ο Περικλής Μονιούδης, ο Άρης Φιορέτος λίγο πιο στοχαστικός. Και οι πέντε έδωσαν ποικίλες και ενδιαφέρουσες απαντήσεις στα διαφορετικά ερωτήματα που αντιμετώπισαν στη συγγραφικήκαι όχι μόνο- ζωή τους εκτός Ελλάδος, όπως και στα ερωτήματα της συντονίστριας Μικέλας Χαρτουλάρη.

Παρ΄ ότι μιλούν ικανοποιητικά ελληνικά, οι γεννημένοι στο εξωτερικό (Έλληνες δεύτερης γενιάς) Άρης Φιορέτος και Περικλής Μονιούδης μίλησαν στα αγγλικά και τα γερμανικά αντίστοιχα. «Είμαι Έλληνας αλλά όχι ακριβώς», είπε ο- και- Σουηδός Φιορέτος. «Κάποτε στο σχολείο μου έλεγαν ότι η διπλή ταυτότητα είναι πρόβλημα. Τώρα λένε ότι είναι πλούτος», έλεγε ο Μονιούδης μπροστά σε ένα κοινό έτοιμο να ακούσει προσεκτικά και να χειροκροτήσει κάθε κρεσέντο της κουβέντας. Άλλωστε, όπως είπε και ο Βασίλης Αλεξάκης, «δεν προδίδει τη γλώσσα του όποιος μαθαίνει μια άλλη γλώσσα». Και ο πραγματικός ρόλος του συγγραφέα δεν είναι να μάθει απλώς μια άλλη γλώσσα. «Είναι να βρει τη δική του γλώσσα μέσα στις γλώσσες των άλλων». Όσο για την ερώτηση από το κοινό, αν φοβούνται οι συγγραφείς την εξάπλωση των αγγλικών… «Ναι, τη φοβάμαι», είπε ο Αλεξάκης.

«Από την άλλη, όμως, καμία γλώσσα δεν κερδίζει τίποτα αναγκάζοντας μια άλλη γλώσσα να σιωπήσει. Και αυτό ισχύει και από τη μεριά των ελληνικών αλλά και από τη μεριά των αγγλικών. Οι γλώσσες μόνο να συνομιλούν μπορούν μεταξύ τους». Όσο για τους ίδιους τους συγγραφείς, δεν ενδιαφέρονται τόσο για την ταυτότητα των έργων τους. «Συχνά», είπε ο Άρης Φιορέτος, «οι αναγνώστες είναι εκείνοι που δίνουν διαβατήρια στα βιβλία που οι συγγραφείς τους δεν έχουν δώσει».


Επιμένουν στην περιφέρεια

Μελέτη- ψυχογράφημα της τέχνης και της στάσης του ηθοποιού αποδεικνύεται το έργο «Μινέτι» του Τόμας Μπέρχαρντ που ερμήνευσε ο παλαίμαχος αλλά διόλου άμαχος Δημήτρης Βάγιας στη Θεσσαλονίκη υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια του Πέτρου Ζηβανού. Το όνομα- τίτλος δόθηκε από τον Αυστριακό συγγραφέα του, προς τιμήν του αγαπημένου του ηθοποιού Μπέρνχαρντ Μινέτι (του πρώτου που ερμήνευσε τον ρόλο στα 1976). Το Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης- σύμφωνα με σημείωμα του προγράμματος- θέλησε να τιμήσει στο πρόσωπο του Δημήτρη Βάγια «όλους τους ανθρώπους της τέχνης που αρνούνται να συμβάλλουν στην αιμορραγία προς το κέντρο της χώρας και επιμένουν να ζουν και να αγωνίζονται στην περιφέρεια». Ο Δημήτρης Βάγιας τίμησε με την ερμηνεία του όλους αυτούς τους συναδέλφους του… Σε κάποιους από τους θεατές των τελευταίων παραστάσεων ήρθε στο στόμα το όνομα του πρόσφατα θανόντος Δημήτρη Καρέλλη.


Τη ροκανίζουν

Ανάμεσα στους πιστούς ακροατές της εκπομπής «Από τις 4 στις 5» του Γιάννη Πετρίδη- που βγαίνει στον αέρα 32 χρόνια από το ραδιόφωνο της ΝΕΤ- και ο συγγραφέας και εκδότης της «Οδού Πανός», Γιώργος Χρονάς. Ο οποίος, όπως άλλωστε πολλοί ακόμη φίλοι της εκπομπής, ανησυχούν που η διάρκειά της όλο και μειώνεται μέσα στη ροή του προγράμματος του σταθμού. «Μειώνεται με ειδήσεις, ξανά ειδήσεις, χρηματιστήριο, κίνηση των οδών, προκηρύξεις και ανακοινώσεις (τελευταία)

από νομαρχίες και δήμους», λέει σε επιστολή του ο Γιώργος Χρονάς. «Έχω την εντύπωση ότι πρόκειται για μια νέα μορφή λογοκρισίας της διάσημης εκπομπής του Γιάννη Πετρίδη. Που καλό είναι να σταματήσει αμέσως».