ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ

Όταν πέθανε ο Φίλιππος Ηλίου, ο συμμαθητής και φίλος του από τα νεανικά τους χρόνια Λέων Καραπαναγιώτης τον αποχαιρέτησε με ένα πυκνό σημείωμα, που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 9 Μαρτίου 2004.

Ήταν, μοίρα κακή, το τελευταίο ενυπόγραφο κείμενο που μας άφησε ο Λ. Καραπαναγιώτης.

Ένας λιτός σπαραγμός καρδιάς που θα μπορούσε να είχε γραφεί και αντίστροφα:

«Τον Φίλιππο Ηλίου θα θυμούνται πάντα όσοι ευτύχησαν να τον γνωρίσουν. Θα θυμούνται την ευψυχία του και το ακμαίο φρόνημά του, την οξύτητα της κρίσης του και τη γοητεία του χαμόγελού του, τη φλόγα του πάθους του και τη νηφαλιότητα του νού του, την άκρα ανιδιοτέλεια και τη βαθιά σεμνότητά του, τη σταθερότητα με την οποία ακολούθησε σε όλη τη ζωή του τη δύσκολη πορεία που είχε χαράξει για τον εαυτό του από τα μαθητικά του ήδη χρόνια, την άρνησή του να κάνει παραχωρήσεις και την επιμονή του να ζωογονεί την επιστήμη του με τις ιδέες του και να εμπλουτίζει με την επιστήμη του τις ιδέες του. Γιος λαμπρών γονιών, ενσάρκωνε όλες τις αρετές που έδιναν άλλο, διαφορετικό, νόημα στη λέξη Αριστερά και που τον καθιστούσαν, τον ίδιο, το άλας της γης (…)