«ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΟ ΛΙΠΑΣΜΑ»

Η Άλι Σμιθ, φυσικά, δεν πρωτοπορεί. Όλα αυτά τα, άλλοτε μοντερνιστικά άλλοτε μεταμοντέρνα, τεχνάσματα έχουν mutatis mutandis ξαναγίνει. Καθόσον όμως δεν λειτουργούν απλώς ως τρόποι ανοικείωσης του αναγνώστη, αλλά ως συστατικά μέρη της δομής και της λειτουργίας του κειμένου, αποκτούν έρμα και προοπτική. Η Άλι Σμιθ καταφέρνει κάτι σημαντικό.

Μιλά για σκοτεινά θέματα, τον θάνατο, την αρρώστια, την εγκατάλειψη του εαυτού, χωρίς γλωσσικό βάρος και υπαρξιακό σκότος. Ίσως αυτή η επιδέξια ισορροπημένη παλάντζα ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, στο παιχνίδι και το πεπρωμένο, στο πριν και το ύστερα είναι που χαρίζει τελικά έναν απροσδόκητα αισιόδοξο τόνο στο βιβλίο.

Πυρετός
Η μετάφραση της Λόη αποδίδει τον γλωσσικό πυρετό του κειμένου. Το ζυγισμένο επίμετρο της Μαντόγλου εντάσσει το κείμενο στα ιστορικοφιλολογικά του συμφραζόμενα και επισκοπεί εκ του σύνεγγυς το έργο. Όπως λέει και η Σμιθ για τις λέξεις: «Είναι απλώς γράμματα. Εξάλλου είναι βιοδιασπώμενα. Σαπίζουν όπως τα φύλλα. Γίνονται καλό λίπασμα. Τα πουλιά τα χρησιμοποιούν για να στρώσουν τις φωλιές τους, για να κρατάνε τ΄ αβγά τους ζεστά». Το σίγουρο είναι πως εκείνη ξέρει να παίζει ριψοκίνδυνα, χωρίς να καίγεται, με τις βιοδιασπώμενες λέξεις της.