«Μαγικό» καστ που σπάει τα κλισέ

Η «Αστερόσκονη» του Νιλ Γκάιμαν διαθέτει τα απαραίτητα θεματολογικά και μορφολογικά στοιχεία για μια πετυχημένη μεταφορά στον κινηματογράφο. Η ταινία του Μάθιου Βον, που έρχεται την επόμενη εβδομάδα από την UΙΡ στην Ελλάδα, διαθέτει ένα «μαγικό» καστ, που την απογειώνει από το μέσο όρο των κλασικών νεανικών περιπετειών. Παρακολουθώντας την ανάπτυξη της ιστορίας του Γκάιμαν, αλλά και προχωρώντας σε δικές της ευρηματικές προσεγγίσεις, διατηρεί τον σφιχτοδεμένο, ζωηρό ρυθμό, καθιστώντας τη δράση μαγική κι ενδιαφέρουσα αλλά όχι ακατάληπτη, επιλέγοντας με φροντίδα τα απόκοσμα αλλά συναρπαστικά σκηνικά σε χωριά κι επιβλητικά δάση της Σκωτίας ή της Ισλανδίας, σπάει τα κλισέ των μορφών, με αποτέλεσμα οι φυσιογνωμίες να παραπέμπουν περισσότερο σε πίνακες της Αναγέννησης και ελάχιστα στα αντιπαθητικά στερεότυπα. Καθώς η φαντασία εισβάλλει στην ιστορία και διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις της περιπέτειας, και μετά τη σύσταση των νεαρών ηρώων- πειστικός ο Τσάρλι Κοξ ως ανυποψίαστος και άφοβος Τρίστραν- αρχίζει μια εντυπωσιακή «παρέλαση» εξαιρετικών ηθοποιών: Μισέλ Φάιφερ, η κακιά μάγισσα που κυνηγά το πεφταστέρι για του ξεριζώσει την καρδιά, εξίσου υπέροχη ως γριά σταφιδιασμένη και φυσικά στην όμορφη- νεανική της μεταμόρφωση. Σιένα Μίλερ, Πίτερ Ο΄ Τουλ, Ρούπερτ Έβερετ, Κλερ Ντέινς, και ο ανεπανάληπτος Ρόμπερτ ντε Νίρο σε μια διπλή παρωδία του εαυτού του και του πειρατή των αιθέρων Σαίξπηρ (!)

που υποδύεται.

Συγγραφέας και σκηνοθέτης μοιράζονται νομίζω την κοινή υποψία και πεποίθηση ότι: «αν ανέφερε κανείς τις λέξεις μαγεία ή Νεραϊδοχώρα σε οποιονδήποτε από (εκείνους) τους ανθρώπους, θα του χαμογελούσε περιφρονητικά, με εξαίρεση ίσως, τον κύριο Ντίκενς, που εκείνη την εποχή ήταν νεαρός και δεν είχε ακόμη γένι. Εκείνος θα κοίταζε μελαγχολικά, μα συνάμα με λαχτάρα». Όποιος συμμερίζεται ας κοπιάσει, ειδάλλως ας προσπεράσει..!