Επιρροές σε Πικάσο, Πόλοκ

Από τα μέσα του 19ου αιώνα ο περιφρονημένος μετά τον θάνατό του Ελ Γκρέκο θα μεταμορφωθεί σε μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για ζωγράφους από διαφορετικά κινήματα και εποχές.

Η εκφραστικότητα και ο πλούτος του χρώματος θα κερδίσουν τον ζωγράφο της «Σφαγής της Χίου», εκφραστή του γαλλικού Ρομαντισμού, Ευγένιο Ντελακρουά (1798- 1863), ο οποίος είχε και έναν πίνακα του Ελ Γκρέκο.

«Η Αγία Τριάδα» και η σύνθεση του έργου «Ο Νεκρός Χριστός» θα εμπνεύσουν τον ιμπρεσιονιστή, εκ των θεμελιωτών της μοντέρνας τέχνης, Έντουαρ Μανέ (1832- 1883). Η επιμήκυνση των μορφών ήταν ένα από τα πρώτα στοιχεία που υιοθέτησε ο πρόδρομος του Κυβισμού Πολ Σεζάν (1839- 1906), αλλά επηρέασε και τους εξπρεσιονιστές.

Οι ασκητικές μορφές του Ελ Γκρέκο, τα ιδιόρρυθμα χέρια και τα ψυχρά χρώματα θα περάσουν στη δουλειά των συμβολιστών και του Πάμπλο Πικάσο (1881- 1973) της γαλάζιας περιόδου. «Η Πέμπτη Σφραγίδα της Αποκάλυψης» αποτελεί βασική πηγή έμπνευσης για τον ριζοσπαστικό πίνακα του Πικάσο «Τα κορίτσια της Αβινιόν», η περίφημη «Ταφή του Κόμητος Οργκάθ» για την «Ταφή του Κασαχέμας», ενώ και η «Προσωπογραφία του Χόρχε Μανουέλ Θεοτοκόπουλου» βρίσκει την ερμηνεία της στην «Προσωπογραφία Ζωγράφου».

Από την επίδραση του Θεοτοκόπουλου δεν ξέφυγε ούτε ο εκ των βασικών εκπροσώπων του αφηρημένου εξπρεσιονισμού Τζάκσον Πόλοκ (1912-1956), στην πρώιμη κυρίως περίοδό του, καθώς είχε φτιάξει περισσότερα από 60 σχέδια με βάση έργα του Γκρέκο και ήταν συλλέκτης αναπαραγωγών των έργων του.