Η πόλη που δεν ενηλικιώνεται

Αν η ζωή μοιάζει με παιχνίδι, τότε το να ζεις στη Βαρκελώνη είναι σαν να μεταμορφώνεσαι σε μπαλάκι ενός παλιού καλού φλίπερ. Βγαίνεις εύκολα «τιλτ» καθώς τα ρολά της φαντασίας στην πόλη αυτή δεν
κατεβαίνουν ποτέ και η λογική, αυτοεξόριστη, κοιτάζει από μακριά.
Όλα ξεκινούν στη Λα Ράμπλας, τον θρυλικό δρόμο που ο Λόρκα επιθυμούσε να μην τελείωνε ποτέ. Ένας πλατύς πεζόδρομος περίπου δύο χιλιομέτρων που δημιουργήθηκε όταν ένας χείμαρρος κατέβηκε από το βουνό Ταμπέρ και πλημμύρισε την τότε ρωμαϊκή πολίχνη. Στην αρχή το σημείο που σχημάτισε ο χείμαρρος ονομάστηκε Αρένο, αλλά αργότερα πήρε το αραβικής προέλευσης όνομα Ράμπλα. Εκεί λοιπόν συνυπάρχουν μεγάλα και μικρά παζάρια, μοντέρνα και αναγεννησιακά καφέ, γκισέ συναλλάγματος, μικρά καμπαρέ, ξενοδοχεία και εστιατόρια. Το κορυφαίο θέαμα της ιδανικής για περατζάδα Ράμπλα είναι οι καλλιτέχνες του δρόμου: μίμοι, όπως ο επονομαζόμενος Κολόμβος, ο οποίος εδώ και μια δεκαετία στέκεται ακριβώς κάτω από την κολόνα με το άγαλμα του εξερευνητή. Φοράει το χρυσοπασπαλισμένο προσωπείο και έχει την υδρόγειο σφαίρα στο χέρι, παριστάνοντας ασυναγώνιστα τον μεγάλο θαλασσοπόρο. Την εικόνα συμπληρώνουν οι θίασοι κομέντια ντελ άρτε και οι μασκαράδες στημένοι ανά δέκα μέτρα, οι μπάντες των πλανόδιων που παίζουν κρουστά και τα ζευγάρια που λικνίζονται στον ρυθμό τους, εξωτικές Τσιγγάνες από την Ανδαλουσία που χορεύουν φλαμένκο ενώ ο συνεργάτης τους δίνει ρυθμό χτυπώντας ένα όρθιο… συρτάρι, κλόουν, μάγοι, χορεύτριες της κοιλιάς, παθιασμένοι χορευτές του τάνγκο αργκεντίνο, Σαρλό, ξωτικά, σωσίες του Έλβις και της Μονρόε, Περουβιανοί με πνευστά από μπαμπού, θεατρίνοι από το Βερολίνο… Όλοι αυτοί που βρίσκονται εδώ, σ΄ αυτό τον πεζόδρομο των θαυμάτων, προσπαθώντας να επιβιώσουν με δουλειές που τους εκφράζουν. Άλλωστε ανέκαθεν η Βαρκελώνη στήριζε το θέατρο και τους καλλιτέχνες γενικότερα.

Στο Καφέ ντελ Οπερά με τις αναγεννησιακές τοιχογραφίες θα πιείτε μια δροσερή ορτσάτα (σουμάδα), ενώ δίπλα σας διανοούμενοι της πόλης θα διαβάζουν τη «Λα Βαγκουάρντια» ή κάποιο από τα εναλλακτικά έντυπα της πόλης. Στις δώδεκα και κάτι, η κίνηση στα μπαρ της Βαρκελώνης αυξάνεται λόγω του μεσημεριανού. Οι Καταλανοί τηρούν με ευλάβεια το διάλειμμά τους, κολατσίζοντας ένα μποκαντίλιο (το κλασικό ψωμοτύρι με ελαιόλαδο και φρέσκια ντομάτα) κάτω από ένα δέντρο στο πάρκο Θιουταντέλα. Αν σας φέρει από εκεί ο δρόμος σας το βράδυ, ίσως απολαύσετε ένα μυσταγωγικό δείπνο με συνοδεία ζωντανής Jazz ή κλασικής μουσικής, μέσα στο μπαρόκ του εστιατόριο.

Η επόμενη βόλτα θα είναι στο πάρκο Γκουέλ που σχεδίασε ο Γκαουντί. Σ΄ ένα περίεργο μπαλκόνι- παγκάκι φτιαγμένο με πολύχρωμες ψηφίδες το οποίο μοιάζει με φίδι που ελίσσεται, θα χαζέψετε τη θέα της πόλης και στο ίδιο σουρεαλιστικό πάρκο θα χαθείτε στη δροσιά μιας στοάς με καμάρες λαξευμένες. Η Σαγράδα

info

Αν βρεθείτε μπροστά σε μια καντίνα με τσούρος (στριφτοί λουκουμάδες), βουτήξτε τους μέσα στην καυτή, πηχτή σοκολάτα που πουλούν μαζί.

Φαμίλια είναι η εκκλησία που ο Αντόνιο Γκαουντί άφησε ατέλειωτη, όταν τον πάτησε ένα τραμ. Έχει εντυπωσιακούς σπειροειδείς οβελίσκους και αμέτρητα, φανταστικά μικρογλυπτά- δαίμονες, ερπετά, κουκουβάγιες και λευκά περιστέρια λαξευμένα στις γωνιές. Οι συνεχιστές του Γκαουντί προσπαθούν να αποτελειώσουν το εσωτερικό της Αγίας Οικογένειας, μιας εκκλησίας που προκαλεί συγκίνηση όταν θαυμάζει κανείς τις τρεις προσόψεις της: του πάθους, της γέννησης και της δόξας. Ο Ιάπωνας γλύπτης Εtsuro Sotoo, από τους βασικούς μελετητές του έργου, λέει ότι… μόνο ο Θεός ξέρει πότε θα τελειώσει και πως οι ψηλοί πύργοι που βλέπουμε τώρα δεν θα είναι τίποτα μπροστά σε αυτούς που θα χτιστούν! (Ανοιχτά καθημερινά 9.00 π.μ.- 9.00 μ.μ).