Μόδα

Τι 30, τι 40, τι 60…

Το σύστημα της μόδας έχει αρχίσει να γερνάει και να κουράζεται, λένε οι τούρτες γενεθλίων με τα 30, 40 ή 60 κεράκια
Φέτος είναι η χρονιά των επετείων. Θα μπορούσε να είναι και μία από τις πιο χαρακτηριστικές τάσεις της μόδας: τα γενέθλια των οίκων που έχουν ωριμάσει ή έχουν σταματήσει να είναι νέοι…

Ο Τζον Γκαλιάνο και ο Μαρκ Τζέικομπς γιορτάζουν καθένας δέκα χρόνια στους οίκους Dior και Louis Vuitton. Ο Βαλεντίνο γιόρτασε το καλοκαίρι στη Ρώμη τα 45 του χρόνια στη μόδα και ο οίκος Εmilio Ρucci έσβησε 60 πολύχρωμα κεριά στη Φλωρεντία. Τον Σεπτέμβριο ο Ραλφ Λόρεν έκανε αίσθηση στη Νέα Υόρκη με μια συλλογή για τα 40 του χρόνια, ενώ στο Παρίσι ο οίκος Dior όλο το 2007 κάνει μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις και συλλογές για να δείξει ότι έχουν περάσει 60 χρόνια από την ημέρα που ο ιδρυτής του άρχισε να γράφει ιστορία. Ακόμα και οι νεώτεροι ιταλικοί οίκοι, όπως ο Costume Νational και οι Dolce Gabbana, έγιναν 21 και 22 ετών αντίστοιχα. Έχει όμως κάποιο νόημα να γιορτάζει η πλευρά των μεγάλων ονομάτων τα ορόσημα στα ρούχα που τους έκαναν διάσημους;

Ο Βαλεντίνο έφτιαξε καλή σχέση με την κομψότητα χάρη στην αδυναμία του στο κόκκινο χρώμα. Ο Ντιορ θα μείνει αξέχαστος χάρη στην τονισμένη μέση της μεταπολεμικής γραμμής Νew Look, που ο Τζον Γκαλιάνο φρεσκάρισε και την παρουσίασε φέτος ως η επιστροφή του ταγιέρ. Ο Μάθιου Γ ουίλιαμσον βάζει το ταλέντο του στην ανάμειξη των χρωμάτων και των γεωμετρικών σχεδίων για να μείνει ξύπνια η Ωραία Κοιμωμένη του φλωρεντινού οίκου Ρucci. Ο Καρλ Λάγκερφελντ όμως δεν βγάζει λέξη για να θυμίσει στον κόσμο ότι έχει 35 χρόνια τώρα που βάζει το χεράκι του στα λουσάτα σχέδια για γούνες του ρωμαϊκού οίκου Fendi. Πάντα θα υπάρχει μια αιτία για να αρχίσουν οι γιορτές. Άλλοτε είναι μία επιτυχημένη τσάντα, ένα ιδιαίτερο είδος δέρματος ή άλλου υλικού, ο ερχομός ενός νέου ονόματος ή η κυκλοφορία στην αγορά ενός ρούχου ή άλλου κομματιού που προκαλεί αντιδράσεις κι εντυπώσεις. Όπως έχει να θυμάται ο Κάλβιν Κλάιν, ο οποίος πριν από 25 χρόνια έκανε θέμα των μίντια τα προκλητικά νεανικά εσώρουχά του που διακρίνονταν κάτω από τα ρούχα.

Το σύστημα της μόδας έχει αρχίσει να γερνάει και να κουράζεται. Αυτές οι τούρτες γενεθλίων με τα 33, 40 ή 20 κεράκια είναι μια αυταπάτη. Τα πάρτι των επετείων και οι μεγάλες γιορτές, γράφει η Σούζι Μένκες, λένε άλλα πράγματα για τη βιομηχανία της μόδας. Χωρίς να το έχουμε καταλάβει, έχει γίνει μια φαουστική συμφωνία κατά την οποία κανένας οίκος δεν χρειάζεται να σβήσει, ώστε στη θέση του να δημιουργηθεί ένας νεώτερος οίκος. Που θα είναι διαφορετικός, δημιουργημένος από έναν σχεδιαστή-εκπρόσωπο της εποχής του, φορέα νέων ιδεών. «Το να πετάς νέα ταλέντα στα λιοντάρια και να τα βλέπεις να διασκορπίζονται αν η δουλειά τους δεν φέρει έσοδα, αφήνει την κακή εντύπωση ότι οι νεαροί σχεδιαστές είναι αναλώσιμοι, ενώ οι καθιερωμένοι είναι σεβαστοί. Γι΄ αυτό και είναι συνηθισμένο οι νέοι να δουλεύουν για παλιούς οίκους και από την αμοιβή τους να προσπαθούν να διατηρήσουν τις προσωπικές τους συλλογές. Όμως κανείς χρηματοδότης δεν δίνει κεφάλαια για να υποστηρίξει ένα όνομα που δεν είναι γνωστό στην αγορά», επισημαίνει η Μένκες.


Η αντίσταση των νέων

Αν η μόδα έχει φθάσει σε αδιέξοδο και δεν ανανεώνεται, αφού δεν υπάρχουν νέες προτάσεις που θα παρακινήσουν τον κόσμο να τις υιοθετήσει, η προσφορά των νέων σχεδιαστών διαρκώς θα μειώνεται. Γηραιά ονόματα απέναντι σε νέο σχεδιαστικό αίμα. Αυτή είναι η αληθινή πραγματικότητα στον χώρο της μόδας. Υπάρχουν νέοι που προσπαθούν να παραμείνουν στα δικά τους ονόματα και να τα αναπτύξουν.

Όπως το δίδυμο των Τομάσο Ακουιλάνο και Ρομπέρτο Ριμόντι, που υπογράφουν τις συλλογές 6267 και δείχνουν στην Ιταλία. Ή ο κολομβιανής καταγωγής και βελγικής εκπαίδευσης Χάιντερ Άκερμαν, του οποίου τα αέρινα, συχνά βλοσυρά, ρούχα μπαίνουν στο ραντάρ των Αμερικανών αγοραστών. Καθώς και του Άλμπερτ Κρίμλερ που σχεδιάζει τις συλλογές ΑΚRΙS με την ικανότητα στο κόψιμο ενός ράφτη και την αισθητική αντίληψη ενός αρχιτέκτονα στη χρήση των επεξεργασμένων τεχνολογικά υλικών που δίνει στις δημιουργίες του την εικόνα σύγχρονων ρούχων.