«Ό,τι είπα, ό,τι ψιθύρισα, δεν ήταν παρά ο φλοίσβος ή η βροχή»

«ΑΡΚΕΤΑ ΜΙΛΗΣΑ·/ Ο,ΤΙ ΕΠΡΕΠΕ/ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑ/ ΤΟ ΕΙΠΑ./ ΚΙ Ο,ΤΙ ΕΙΠΑ/ Ο,ΤΙ ΨΙΘΥΡΙΣΑ/ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑ/ Ο ΦΛΟΙΣΒΟΣ/ ΄Η Η ΒΡΟΧΗ/ΑΛΛΑ Ο ΦΛΟΙΣΒΟΣ/ ΄Η Η ΒΡΟΧΗ/ ΚΑΘΩΣ ΧΤΥΠΟΥΣΑΝ/ ΠΑΝΩ ΜΟΥ», ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ
Γενέτειρα: Αθήνα 1955 Σπουδές/ Σταδιοδρομία:
Σπουδάζει Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1981 εργάζεται στο υπουργείο Εξωτερικών. Ασκεί συστηματικά κριτική θεάτρου από το 1976 στα περιοδικά «Η Λέξη», «Τομές» και στην εφημερίδα «Καθημερινή» (1989 κ.ε.). Τιμάται με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου- Κριτικής (1996) και το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω». Το γνωρίζατε; Δεινός ποκαδόρος, έχει συγγράψει χαρτοπαιχτικό οδηγό με τον χαρακτηριστικό τίτλο Κόψε («Ερατώ», 2004). Όπως σωστά σημειώνει στην εισαγωγή του: «Στόχος των σημειώσεων δεν είναι να υποδείξουν στον (επίδοξο) παίχτη τρόπους να κερδίζει αλλά μερικές τακτικές ώστε να μη χάνει. Άλλωστε, όποιος παίζει είναι χαμένος. Κερδισμένος είναι πάντοτε ο Άλλος». Ο Στόπαρντ θα συμφωνούσε, αφού όπως αναφωνεί και ο ήρωάς του στο Rosencrantz and Guildenstern Αre Dead: «Η ζωή είναι τζόγος απ΄ όπου οι περισσότεροι βγαίνουν χαμένοι. Αν σου ΄λεγαν να ποντάρεις σ΄ αυτήν καλύτερα να πήγαινες πάσο».

La mort la mort/ Τoujours recommenc: Έχει μεταφράσει με τρόπο περίτεχνο Γάλλους chansonniers (Φερέ, Πρεβέρ, Μπρασένς), τους οποίους επικαλείται συχνά και στη δική του ποίηση, καθώς και αρχαίους και σύγχρονους δραματουργούς- Αριστοφάνη, Μένανδρο, Μολιέρο, Μαριβό και Μρόζεκ. Στην πλούσια μεταφραστική του σοδειά θα πρέπει να συνυπολογιστούν και οι λεπτοδουλεμένες αποδόσεις γνωστών συνθέσεων του Γουίτμαν και του Σαντράρ.

Αγαπημένο αντικείμενο: Ο μοναδικός ίσως Έλληνας ποιητής που έχει υμνήσει με τόση περιπάθεια ένα αυτοκίνητο. Στο εξαίσιο «Cortina 1964: ωδή σε αυτο-κτόνο δεσποινίδα» εξωθείται από τις περιστάσεις («για τρίτο ρεκτιφιέ δεν μας παίρνει») να ομολογήσει λίγο πριν το μοιραίο το αίσθημά του για τη «δεσποινίδα Φορντ Κορτίνα…/ το γένος Κόνσουλ» και να την οδηγήσει στον τελευταίο της προορισμό: στο «λιμανάκι» εκείνο όπου θα πηγαίνει να τη βλέπει «βουλιαγμένη».

Κριτική ετυμηγορία: Ποιητής μεγάλης τεχνικής δεξιότητας και στοχαστικού βάθους, ο Βαρβέρης είναι αναμφισβήτητα μία από τις εξέχουσες φωνές της μεταπολεμικής ποίησης· ως προς το ύφος δε και τις αισθητικές επιλογές, γνήσιος επίγονος του Καβάφη. Ο πυρήνας του έργου του στρέφεται γύρω από την καταλυτική δύναμη της φθοράς, της φθοράς του σώματος, των αισθημάτων, των σχέσεων, την οποία ως αυθεντικός υπαρξιστής αντιμετωπίζει με το μόνο όπλο που διαθέτει: μια ευφάνταστη, κομψή, αποδραματοποιημένη γλώσσα και έναν βιτριολικό (αυτο)σαρκασμό. Το αποτέλεσμα είναι μια ποίηση γοητευτικής και σπάνιας υποβλητικότητας.

Βιβλιογραφία (ενδεικτι κή): Ποίηση: Ποιήματα 1975 1996 (Κέδρος, 2000), Στα ξένα (Κέδρος, 2001), Πεταμένα λεφτά (Κέδρος, 2005). Δοκίμιο: Η κρίση του θεάτρου (Τέσσερις τόμοι: Εστία, 1985, Καστανιώτης, 1991, Σοκόλης, 1995, Αλεξάνδρεια, 2003), Πλατεία θεάτρου. Περίπατοι σε πρόσωπα και απρόσωπα της σκηνής (Σοκόλης, 1994), Σωσίβια λέμβος (Καστανιώτης, 1999). Ανθολογία: Ελληνική ποιητική ανθολογία θανάτου του 20ού αιώνα [επιμ. Γ.Β.- Κώστας Παπαγεωργίου] (Καστανιώτης, 1995).

Στίχοι: « Όταν μια νύχτα ολόκληρη / σου δίνεται / δεν τη ρωτάς ποτέ / τι ώρα είναι ».