Νέα ψυχαναλυτική προσέγγιση

«Όταν έχεις ένα θέατρο νοικιασμένο που τρέχουν οι μέρες κι η σεζόν, έχεις την πίεση του “τι ανεβάζω τώρα;”. Όλα αυτά τα χρόνια δεν ήμουν επιχειρηματίας θιασάρχης. Έγινα θιασάρχης για να υποστηρίξω κάποιες επιλογές μου και δεν είχα αυτήν την πίεση. Στο Λονδίνο, μέσω Ίντερνετ ο κόσμος δηλώνει την προτίμησή του για το επόμενο έργο σε κάποια θέατρα. Για μένα η επιλογή της “Γυναίκας”, που είχα την τύχη να το παίξω με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, το 1992-93 (από κούραση το σταματήσαμε), έγινε αβίαστα. Στο καμαρίνι ερχόταν ο κόσμος και μου έλεγε “τι έργο ήταν εκείνη η “Γυναίκα με τα μαύρα”!”. Το άκουσα και από νέους, που ήταν 12 χρόνων τότε και έμεινα άναυδος. Κάποια στιγμή ήμασταν με τον Γιώργο Κέντρο, κάναμε πρόβα στο θέατρο “Ιλίσσια”, δίχως σχέση θέματος ή ρόλων και μου ήρθε η επιθυμία, η σκέψη να ξαναδώ το έργο με τον Γιώργο- κι αυτό μέσα από μια ψυχαναλυτική προσέγγιση».