Η ΔΟΜΗ ΤΩΝ ΣΥΜΜΟΡΙΩΝ

Ο αναγνώστης του «Drama City» μαθαίνει από πρώτο χέρι τη δομή των συμμοριών.

Στη βάση της πυραμίδας τα βαποράκια με ντύσιμο που, στους μυημένους, υποδηλώνει αν πουλάνε ηρωίνη ή κόκα. Αμέσως μετά οι εισπράκτορες, που περνούν από τα στέκια των ντίλερ και μαζεύουν τα λεφτά σε κουτιά παπουτσιών, πιο πάνω οι εκτελεστές και στην κορυφή ο αρχηγός. Ο Πελεκάνος εξηγεί και πώς καταλήγουν όλοι αυτοί εκεί, την κουλτούρα δηλαδή του περιθωρίου, και το οικτρό μορφωτικό τους επίπεδο- δεν είναι λίγες οι φορές που αναφέρεται, ως δείγμα μόρφωσης, το αν μπορεί κάποιος να βρει μια ξένη χώρα στον χάρτη! Εξηγεί επίσης πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγει κανείς από τέτοια κυκλώματα και να ζήσει μια κανονική ζωή. Αυτό που μπορεί κανείς να του προσάψει είναι ένα ηθικοπλαστικό φόντο που προτείνει ως πιθανές λύσεις: κλασικές δυτικές αξίεςοικογένεια, θρησκεία-, κάτι που αντιβαίνει στα ελευθεριακά πρότυπα των ντετέκτιβ του μεγάλου αμερικανικού νουάρ. Οι αξίες βέβαια αυτές δεν προτείνονται ρητά, ούτε ως πανάκεια, απλώς στα μάτια του Πελεκάνου φαντάζουν ως χειρολαβή σε τρελό λεωφορείο, αποκούμπι σε μια κοινωνία τόσο σάπια που απλώς ψάχνει κάποιον τρόπο να σταθεί στα πόδια της. Αυτό στερεί από τα μυθιστορήματα του Πελεκάνου τη γοητεία που έχουν οι χαρακτήρες του Ντάσιελ Χάμετ. Ο Ελληνοαμερικανός συγγραφέας δεν προσπαθεί καν να τους προσδώσει τον οποιονδήποτε αναρχίζοντα κυνισμό. Οι ήρωες του Πελεκάνου είναι τραγικοί, περιθωριακοί μεν, αλλά κλειστών οριζόντων, άχαροι και μουντοί, αλλά βέβαια πιο ρεαλιστικοί και γήινοι. Ο Αμερικανός αναγνώστης του, χωρίς αμφιβολία, θα θαυμάζει λιγότερο τον εαυτό του από όσο θα τον σιχαίνεται.