Φαινόμενα

Στενά τα όρια της ύλης

Σαν να άνοιξε μια βαλβίδα σε χύτρα ταχύτητος και άρχισαν να εκτοξεύονται «ατμοί» εκ της ιατρικής «μαγειρικής»
Ήταν για τον τηλεθεατή ένα d j vu το θέαμα που εξελισσόταν από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι η πολυαναμενόμενη μεταμόσχευση δεν έγινε τελικώς στον Αρχιεπίσκοπο. Κάθε κανάλι τον δικό του γιατρό, κάθε γιατρός τη δική του γνώμη.

Το ΄χαμε ξαναζήσει πριν από χρόνια με την ασθένεια του Ανδρέα Παπανδρέου αυτό το θέατρο του ιατρικού παραλόγου, που μετατρέπει την τηλεόραση σε αρρωστολαγνικό θέαμα παγώνοντας τη σκέψη και την ελπίδα όχι μόνον εκείνων που υποφέρουν, αλλά και όσων έχουν συναίσθηση ότι ουδείς γνωρίζει την επόμενη μέρα του.

Γιατί απέναντι από τις κάμερες η οποιαδήποτε σπουδαία ιατρική γνώση βρίσκεται έρμαιο της επικοινωνιακής απειρίας του κατόχου της. Όσες σπουδές, ξενύχτια, πείρα κι αν έχει ένας σπουδαίος γιατρός δεν παύει να φέρει και όλα τα ανθρώπινα εκείνα χαρακτηριστικά που εν αγνοία του αναδεικνύει πρωτίστως η τηλεόραση. Ένας γιατρός που αποκλείστηκε από την ομάδα των καθηγητών, οι οποίοι μελέτησαν και πήραν αποφάσεις για τις μεθόδους θεραπείας, άλλος που εισχώρησε προσβλέποντας σε δόξα, άλλος που δεν γνωρίζει τον φάκελο, αλλά ομιλεί υποθετικώς, άλλος που έχει άριστη σχέση και σεβασμό για τον κ. Τζάκη και επιδίδεται σε πολύπλοκες αναλύσεις και λεπτομέρειες περί ειδών καρκίνου και μεταστάσεων, όλα αυτά μαζί αποτέλεσαν εκείνο το πολτώδες ίζημα που θολώνει τον νου και την εικόνα της πραγματικότητας. Μέσα στη θύελλα των δυσνόητων για τους τηλεθεατές διαγνώσεων εκ του μακρόθεν, το μοναδικό θέαμα που καταναλώθηκε (γιατί διαθέτουν τους κώδικες για να το κατανοήσουν οι φιλοθεάμονες) ήταν αυτό της ιατρικής πολυγλωσσίας, που φέρει στοιχεία ίντριγκας. Και αλίμονο, είναι αυτό που τρομάζει το φιλοθεάμον περισσότερο και από τον εφιάλτη της αρρώστιας.

Αυτό που παρακολουθήσαμε από δελτίο σε δελτίο, ήταν ο τεμαχισμός του ανθρώπινου οργανισμού με μια αφόρητα ψυχρή τηλεχειρουργική, η οποία κοιτούσε με ασέβεια τις κρυμμένες πληγές του. Γιατί η δομή μιας ενημερωτικής εκπομπής και το τελετουργικό δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζουν την ασθένεια του Αρχιεπισκόπου (όπως του Ανδρέα Παπανδρέου κάποτε) και το άρρωστο σώμα του, όπως ένα οποιοδήποτε πεδίο παραγωγής γεγονότων που πρέπει να αποκαλυφθούν.

Ωστόσο σε όσους έχουν αντιμετωπίσει και βιώσει τη σκληρή πραγματικότητα μιας βαριάς ασθένειας είναι γνωστό ότι σημαντικότερο από κάθε σύγχρονη ιατρική τεχνολογία παραμένει η στενή σχέση εμπιστοσύνης που χτίζει ο γιατρός με τον ασθενή. Οποιαδήποτε διάγνωση και επίθεση με τα μηχανικά μέσα, δεν μπορεί να έχουν αποτέλεσμα αν όλα αυτά δεν επενδυθούν με ανθρώπινα αισθήματα. Αυτά συνθέτουν τον ανθρώπινο οργανισμό σε μια ολότητα πέρα από την ύλη, την οποία μπορεί και να υπερνικήσουν. Αυτό ακριβώς αποτελεί και το αντικείμενο της θρησκείας. Σαν μια τραγική συγκυρία, η ασθένεια του Αρχιεπισκόπου που πορεύτηκε συχνά σαν κοσμικός άρχων, που είδε τη δημοσιότητα και δη την τηλεοπτική ως μέσο ενίσχυσης της επιρροής της Εκκλησίας και της δικής του, αναδεικνύεται σε θέαμα που αποθεώνει την κυριαρχία της ύλης και τα στενά όριά της.


«Φέραμε γούρι»… το ακούσαμε κι αυτό!

Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος μπορεί να ζήτησε να ενημερώνονται οι πολίτες, όπως έλεγαν όλοι όσοι μιλούσαν γι΄ αυτή.

Άλλο όμως ενημέρωση που οφείλεται στη θέση που κατέχει, που οφείλεται στους πολίτες- θρησκευόμενους και μη- και άλλο θέαμα αρρωστολαγνικό, συναισθηματολαγνικό, που εκμεταλλεύεται το αίσθημα της πίστης των αφελών, οι οποίοι το ταυτίζουν με το πρόσωπο.

Άλλο ευκαιρία για τηλεοπερέτες με άσχετους, τρομοκρατικούς τίτλους όπως «με μηχάνημα για άλογο εξέτασαν τον Αρχιεπίσκοπο» (Αlter, εκπομπή Τέρενς Κουίκ) και ανοησίες του τύπου «φέραμε γούρι την Παρασκευή, που συζητούσαμε για τη μεταμόσχευση, γιατί αμέσως βρέθηκε μόσχευμα» που ακούσαμε εμβρόντητοι να λέει ο Γρηγόρης Αρναούτογλου.

Τέτοια ήταν η φόρα του για να κερδίσει εύσημα η εκπομπή εις βάρος ακόμη και μιας τόσο τραγικής υπόθεσης που ξεπέρασε τον εαυτό του και δεν ήξερε πώς να τον μαζέψει.

Έλεος, όχι για τους πιστούς πλέον, αλλά για την αξιοπρέπεια ενός πολιτισμού που δεν μπορεί να γίνεται κιμάς για λίγη τηλεθέαση.