Χρονιά ρωσικού θεάτρου και τραγωδίας

ΔΙΑΚΟΣΙΕΣ ΠΕΝΗΝΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ-
180 ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ, 38
ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ, 32 ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ- (ΣΥΝΟΛΙΚΑ,
ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ
ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΙΣ 400) ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΟΥΝ
ΣΤΙΣ 144 ΣΚΗΝΕΣ ΤΩΝ 112 ΑΘΗΝΑΪΚΩΝ ΘΕΑ
ΤΡΩΝ
Το ελληνικό θέατρο, διαποτισμένο με μιαν αύρα αισιοδοξίας, εξακολουθεί να πάσχει από υπεροπτική μυωπία. Αδυνατεί να γίνει ανθούσα επιχείρηση, βρίσκοντας επενδυτές και χορηγούς, ανέχεται την ανεπάρκεια του υπουργείου Πολιτισμού, που ανακοινώνει επιχορηγήσεις χωρίς να τις δίνει (ήδη οφείλονται δόσεις της προπροηγούμενης σεζόν) και πολλαπλασιάζεται, δίνοντας μαθήματα επιβίωσης. Ένας ιδιότυπος ασθενής με μεγάλο στομάχι. Παρά τις αντιφάσεις του, εφευρίσκει διαρκώς τον εαυτό του. Υπερασπίζεται τάσεις και ποιότητες, ενημερώνεται για το τι συμβαίνει στον κόσμο, εκδηλώνει επιθυμίες, απενοχοποιεί τη φτώχεια του. Κάνει το δικό του αντάρτικο. Τόσο το θέατρο ρεπερτορίου, όσο και το καθαρά ψυχαγωγικό- εμπορικό, πατάει σε δρόμους που περπάτησε αλλά ανακαλύπτει και νέους τόπους. Γι΄ αυτό και πολλαπλασιάζονται οι μικρές νεανικές ομάδες, που εμφανίζονται συνήθως Δευτερότριτα.

Κι όπως κάθε χρόνο, όλο και κάποια ψωνίστικη δουλειά θα υπερεκτιμηθεί, όλο και κάποια τηλεοπτικά αστέρια θα κατοχυρώσουν πρωταγωνιστικούς ρόλους στο θέατρο που καταξιώνει, όλο και κάποια ασφαλή στερεότυπα θα επιστρατευθούν για να κόψουν εισιτήρια. Ποιος είπε πως το ελληνικό θέατρο είναι αθώο; Παλιά καραβάνα, ανανεώνεται μεταγγίζοντας στις παλιές φλέβες, φρέσκο αίμα. Ανά πενταετία σχεδόν ξεχωρίζουν ορισμένα νεαρά, δυναμικά πρόσωπα (συγγραφείς, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι, ηθοποιοί) που μπολιάζουν την παλιά φρουρά, φέροντες τη δική τους αισθητική, μιλώντας τη γλώσσα του καιρού τους. Εξ ου και οι προβλέψεις ενδιαφέροντος δεν κινούνται πλέον σε δοκιμασμένα σχήματα, έργα και είδη, αλλά σε συνεργασίες, προτάσεις, ανατροπές. Όρεξη να ΄χουμε να διαλέγουμε τι θα δούμε στη θεατρική σεζόν που αρχίζει αυτές τις ημέρες και εκτείνεται πλέον ώς τον Ιούνιο.

Ποσοτικά φέτος οι αριθμοί δείχνουν έκρηξη της εγχώριας δημιουργίας, ενίσχυση του κλασικού έργου με έμφαση στη ρώσικη δραματουργία, προτίμηση στην κωμωδία, ενώ από τη δεξαμενή του ξένου ρεπερτορίου επιλέγονται κυρίως τα σκληρά, «μαύρα» έργα. Συνολικά, στον αθηναϊκό θεατρικό χάρτη, μέχρι στιγμής, παίρνουν θέση 67 ελληνικά έργα από τα οποία τα 33 είναι καινούργια, 43 κλασσικά από τα οποία τα 22 ανήκουν στη ρώσικη δραματουργία, 32 σύγχρονα του ξένου δραματολογίου, 25 καινούργιες παραστάσεις κωμωδίας, 34 επαναλήψεις από τις οποίες οι 16 είναι κωμωδίες, δύο επιθεωρήσεις, ένα μιούζικαλ, ενώ δεν λείπουν τα προβλέψιμα κοινωνικά και οι μπαλαφάρες. Στους αριθμούς- που δείχνουν τη δυναμική του αθηναϊκού θεάτρουσυμβάλλουν με τις παραγωγές τους τα θέατρα ρεπερτορίου. Ενδεικτικά αναφέρουμε: 18 παραγωγές στο Εθνικό θέατρο, 12 στο θέατρο του «Νέου Κόσμου», 8 στο «Αμόρε», 5 στο «Πράξη», 5 στο «Ανοιχτό, 4 στο «Πορεία», 3 στο «Αμφι-θέατρο», 3 στο «Απλό», 3 στη «Στοά», 6 στο «Τόπος Αλλού», 5 στο «Επί Κολωνώ», 4 στο «Αγγέλων Βήμα», 2 στο «Σημείο», 3 στο «Άλμα», 10 στο «Φούρνο», 4 στην «Αλκυονίδα», 2 στο «Άττις» κ.ά.