Φαινόμενα

Κάτι μου θυμίζει…

Μετά τον πρώτο ενθουσιασμό για τον ποσοτικό πλούτο των σειρών και την αισθητική ποιότητα των σκηνικών έρχεται η συνειδητοποίηση ότι ε, δεν είναι όλα και τόσο καινούργια!

Καθώς ολοκληρώνεται η πρώτη εβδομάδα του σκληρού σιριαλικού ανταγωνισμού, μια αίσθηση d j vu είναι αυτό που απομένει. Όλο κάτι θυμίζουν οι σκηνές, κάτι φέρνουν στο μυαλό οι ρόλοι, οι ατάκες, κάπου έχουμε ξαναδεί τις ίδιες ιδέες, σε σημείο που η τηλεθέαση μπορεί να γίνει και παιχνίδι του καναπέ, ας πούμε κάτι σαν θυμήσου-και-ευχαριστήσου επειδή θυμήθηκες.

Το «Φίλησε τον βάτραχό σου» με τους Αθερίδη- Καρύδη, ίδιο σενάριο με την ταινία «Καμαριέρα» με την Τζένιφερ Λόπεζ, δύο επαγγέλματα πρωταγωνιστριών σε διαφορετικά σίριαλ που προβάλλονται την ίδια ώρα είναι ίδια. Αρχιτέκτονας η Ζέτα Δούκα στο «Ένας μήνας και κάτι» (Μega), αρχιτέκτονας και η Κατερίνα Παπουτσάκη στο «Τα κορίτσια του μπαμπά» στον Αnt1, και οι δυο τους την ίδια στιγμή με χρωματιστά κράνη και χαρτιά υπό μάλης, θυμίζοντας τόσο πολύ την Καρέζη στο «Δεσποινίς διευθυντής». «Ο γητευτής» στον Αnt1 μάς θύμισε το περσινό «Της αγάπης μαχαιριά» με τη βεντέτα που στοιχειώνει τις ζωές των πρωταγωνιστών (άλλωστε, δυο εξ αυτών έπαιζαν και στη «Μαχαιριά»), οι «Ιστορίες από την απέναντι όχθη» του Αnt1 μάς φέρνουν στο μυαλό το θρυλικό «Τwilight zone», που άφησε εποχή στην ιστορία της αμερικανικής- και παγκόσμιας- τηλεόρασης και έχει γίνει σειρά καλτ. Ο κατάλογος ομοιοτήτων είναι μακρύς και ίσως, όσο περνά ο καιρός, μεγαλώσει περισσότερο. Όλο αυτό που κάθε χρονιά συμβαίνει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν είναι παρά απόδειξη της αφύσικης διόγκωσης της εγχώριας τηλεοπτικής αγοράς, με τον σκληρό ανταγωνισμό της να μην επιτρέπει στις τηλεοπτικές επιχειρήσεις πολλούς πειραματισμούς σε σενάρια και πρόσωπα. Καταφεύγουν έτσι οι περισσότεροι είτε σε… κομψές αντιγραφές είτε σε κακότεχνες ξεπατικωτούρες.

● Σε όλα τα σίριαλ φέτος κυριαρχούν «γυναικοπαρέες» στο πρότυπο των τριών φιλενάδων του «50-50» (παλαιότερα ήταν του «Sex and the city»), παντρεμένες που τα λένε όλα μεταξύ τους. Μια τέτοια και στο «Ένας μήνας και κάτι» που συναντιέται σε καφέ και λέει η μία στην άλλη τα παράπονά της. Η μία πάντως που νομίζει ότι δεν έχει κανένα παράπονο, θα τα αποκτήσει όλα μαζί μόλις αντιληφθεί ότι ο νέος, ωραίος και «ερωτευμένος» μαζί της σύζυγος την απατά.

Το άλλο μεγάλο hit της σεζόν, εκτός από τα πλουσιόσπιτα που αίφνης δείχνουν να στεγάζουν τουλάχιστον τον μισό ελληνικό πληθυσμό, είναι η «απιστία». Θα συμβεί τουλάχιστον μία σε όλες, μα όλες ανεξαιρέτως τις σειρές και σε ορισμένες μόνον αυτό θα συμβαίνει αλλεπάλληλα.

● Όσο για τη σειρά που όλα δείχνουν ότι θα πάρει τη σκυτάλη από το «Της αγάπης μαχαιριά», ο «Γητευτής» (Αnt1), αρχίζει και αυτή με μια βεντέτα (αδελφός ωραίας κόρης που απεβίωσε μυστηριωδώς, κυνηγάει να σκοτώσει τον γαμπρό και να του πάρει το παιδί, που είναι ανιψάκι του). Να απορήσουμε για την ευκολία που μια πλουσία- όπως όλα δείχνουν- οικογένεια, με ένα μεγάλο αρχοντικό, με κτήματα, άλογα και υποστατικά, που συνορεύει με άλλα αναλόγου μεγέθους και πλούτου κτήματα και αγροτικές επιχειρήσεις, τον έχει «παιχνιδάκι» τον φόνο; Κάτι ο πλούτος και τα αρχοντικά στην αγροτική γη, κάτι τα υποστατικά με τα άλογα που φέρνουν σε γουέστερν, κάτι οι σκοτωμοί, μας θυμίζει κάτι ανάμεσα σε αμερικανικό Νότο και «Αστραπόγιαννο».

Οι «Ιστορίες από την απέναντι όχθη» του Αnt1 μάς φέρνουν στο μυαλό το θρυλικό «Τwilight zone» που άφησε εποχή στην ιστορία της αμερικανικής και παγκόσμιας τηλεόρασης

Μικρομεσαίοι τέλος, μόνον εύποροι

Yπάρχει ένα τουλάχιστον θετικό στοιχείο στη φετινή παραγωγή, η βελτιωμένη αισθητική της εικόνας, όχι μόνο για τις δραματικές σειρές που προβάλλονται αργά το βράδυ, αλλά και για το prime time.

Μικρά χαριτωμένα διαμερίσματα, μεγάλα ατμοσφαιρικά αρχοντικά με κήπους, γραφικά σπίτια σε παραδοσιακές εξοχές, μοντέρνοι φυσικοί χώροι, μπαράκια με σύγχρονο ντιζάιν, πλάνα από δρόμους που ψάχνουν και (ω! του θαύματος!) βρίσκουν δεντράκια για να μην είναι εκείνες οι ξερές γειτονιές της απελπισίας ντεκόρ σε αισθηματικές κομεντί. Βέβαια, οι περισσότεροι χαρακτήρες των φετινών σίριαλ δεν είναι ακριβώς «μικρομεσαίοι» με εκείνη την προ δεκαετίας έννοια, είναι μάλλον εύποροι μέχρι και ζάπλουτοι, και ζουν σε ωραία, μεγάλα και φωτεινά διαμερίσματα, ακόμη και οι εργένηδες («Singles», «Υπέροχα πλάσματα»).