«Η ηθοποιία μού προκαλεί μοναξιά»

«Αν δεν είχα αφεθεί στην εφηβική, μελαγχολική τεμπελιά, θα είχα πάει πανεπιστήμιο. Αλλά αντιστεκόμουν στη σχολική εργασία. Όταν κάποιος με έβαζε να διαβάσω Σαίξπηρ, εγώ ήθελα Τόμας Μαν. Όταν προσπαθούσαν να με κάνουν να ακούσω Μπραμς, εγώ έβαζα Χέντριξ. Τα πρωινά που είχαμε διαγώνισμα τριμήνου εγώ έμενα στο κρεβάτι γιατί δεν ήθελα να μπω στον μύλο του συστήματος», λέει ο Κόλιν Φερθ με εξομολογητική διάθεση, έχοντας επιστρέψει ηλιοκαμένος από τη Σκιάθο και τη Σκόπελο, όπου συμμετείχε στα γυρίσματα της κινηματογραφικής εκδοχής του μιούζικαλ (με τραγούδια των ΑΒΒΑ) «Μάμα Μία!».

Ο Άγγλος ηθοποιός μιλάει για τον εαυτό του, τη σχέση του με τον πατέρα του, τα οργισμένα νιάτα του, τον απόηχο από την ερμηνεία του ως «κύριος Ντάρσι» στην τηλεοπτική εκδοχή του βιβλίου της Τζέιν Όστιν «Περηφάνια και Προκατάληψη» παραγωγής του ΒΒC, καθώς και τον τελευταίο του ρόλο ως Μπλέικ Μόρισον στην αυτοβιογραφική ταινία «Και πότε είδες τελευταία τον πατέρα σου;».

«Ο Ντάρσι με έκανε να αισθάνομαι κάτι σαν σταρ. Εδώ και δώδεκα χρόνια είναι σαν να απέκτησα ένα παρατσούκλι από το σχολείο και κανείς δεν θυμάται το αληθινό όνομά μου. Με τις επόμενες ταινίες προσπάθησα να «σκοτώσω» τον “κύριο Ντάρσι”. Αλλά είναι μία φιγούρα που δεν πεθαίνει. Τριγυρίζει και δεν μπορώ να τον ελέγξω», λέει ο 47χρονος ηθοποιός και πατέρας δύο παιδιών. Ο οποίος αμφιβάλλει για το αν ο ίδιος είναι καλός πατέρας, καθώς προσπαθεί να στριμώξει τον εαυτό του «σε έναν συντηρητικό τρόπο ζωής, για να νιώσω κατασταλαγμένος. Η αιτία είναι η ηρεμία. Στην εφηβεία μου είχα τη ρομαντική ιδέα της καλλιτεχνικής παρέκκλισης. Είτε αυτό είχε να κάνει με τον τρόπο που ένας ροκ σταρ κατέστρεφε τη ζωή του με ναρκωτικά είτε με τη συνειδητή επιλογή του Ρεμπό να προκαλεί σύγχυση στις αισθήσεις του».

Για μια στιγμή στο πρόσωπό του συννεφιάζει και ο Φερθ χαμηλώνει τα μάτια. «Η ηθοποιία σε αναστατώνει. Όποιος κι αν είναι ο ρόλος, απαιτεί την προσοχή σου και η ερμηνεία του σε κάνει κομμάτια. Αυτό σου φέρνει μοναξιά. Τότε ήταν που ένιωσα την ανάγκη να ηρεμήσω. Οι υπερβολικοί έπαινοι είναι σαν ναρκωτικό που δεν διαρκεί πολύ χρόνο. Οι άνθρωποι δύσκολα μένουν δίπλα σου όταν νιώθεις ανεβασμένος. Αν πραγματικά θέλεις έναν σύντροφο, πρέπει να είσαι γενναιόδωρος», λέει και δηλώνει ότι έτσι δημιούργησε κάποιες νέες αξίες για να κρατήσει ζωντανές τις στενές του σχέσεις.