ΕΛΛΑΔΑ, Η ΔΟΝΑ ΚΙΧΩΤΑΙΝΑ

Από το πλούσιο υλικό που προσκομίζει η Σαμουήλ, θα ήθελα να σταματήσω σ΄ ένα έξοχο σατιρικό (και απελπισμένο) κείμενο του πάντα απροσδόκητου (και πάντα καίριου)

Γρηγορίου Ξενόπουλου, γραμμένο το 1898!

Πρόκειται για μια συμβολική πάντα αντικατάσταση του γνωστού σατιρικού χαρακτηρισμού για τον έρμο τόπο μας την Ψωροκώσταινα με το βαθύτερου περιεχομένου Δόνα Κιχώταινα! Για τον Ξενόπουλο, γράφει η Σαμουήλ: «Ο Δον Κιχώτης ήτο ολίγον τι ψωροκώστας, αφού ήταν ευπατρίδης, με μικρά εισοδήματα, με πολλά βιβλία και ολίγα πανάρχαια όπλα (εν είδος προγονικών μνημείων, ηρειπωμένων), ετρέφετο ισχνώς με Δηλιγιαννικά λάχανα του κήπου του, με τα Τρικουπικά αυγά του ορνιθώνος του, με τα Ραλλικά περιστέρια του περιστερεώνος του. Ετρέφετο επίσης και με όνειρα».

Βέβαια, ο Ξενόπουλος αντιστρέφει τους όρους, υπακούοντας εντέλει στο σύνδρομο της «Μεγάλης Ιδέας». Η Ελλάδα «καυχάται ότι είναι η Δόνα Κιχώταινα… Ίσταται επί θρόνου, όπου τα χυδαία βέλη του γελοίου δεν την φτάνουν και φορεί στέφανον μαρτυρίου… οι πεζοί και οι ταπεινοί δεν τον βλέπουν…»!

Αυτή είναι η μοίρα των ευρύχωρων, γόνιμων και ανθεκτικών συμβόλων. Ποτέ δεν δυστροπούν, όταν κάθε εποχή και κάθε άνθρωπος τα κόβουν και τα ράβουν ανάλογα με το γούστο, τη μόδα, την ιδεολογία, τα κουσούρια και τις ματαιόδοξες λόξες τους, τις προσδοκίες, τις φαντασιώσεις και τις ψευδαισθήσεις τους.