[ ΑΙΧΜΕΣ ] Το αυτονόητο

Η ΕΝΝΟΙΑ του αυτονόητου έλαμψε διά της απουσίας της από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ- και μάλιστα και από τις δύο πλευρές.

● Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου, μπορεί ορθώς να θεωρούσε αναγκαία την επαναβεβαίωση της εμπιστοσύνης και της υποστήριξης των βουλευτών εν όψει της επικείμενης σκληρής αντιπαράθεσης με τον Πρωθυπουργό στη συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης. Το ζήτησε όμως με λανθασμένο τρόπο (κάλπη) και έτσι προκάλεσε συνωμοσιολογικές ερμηνείες και αντιδράσεις στην άλλη πλευρά. Το αυτονόητο θα ήταν να είχε κάνει αυτό που πρότεινε ο κ. Κακλαμάνης και τελικά υιοθετήθηκε από όλους: να επισημάνει δηλαδή ότι θεωρεί δεδομένη την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη της κοινοβουλευτικής ομάδας καταγεγραμμένης διά βοής και να ζητήσει απ΄ όποιον έχει αντίρρηση να το πει «εδώ και τώρα».

● Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, από την άλλη πλευρά, αντί να αντιπροτείνει στον κ. Παπανδρέου το προαναφερθέν αυτονόητο (καθιστώντας ίσως σαφές ότι η «εμπιστοσύνη» αυτή έχει περιορισμένη- χρονικάισχύ) ενέταξε την κίνηση Παπανδρέου στο ευρύτερο κάδρο της εσωκομματικής αντιπαράθεσης. Της έδωσε μάλιστα και διαστάσεις που ενδεχομένως δεν είχε («απόπειρα υφαρπαγής ψήφου εμπιστοσύνης»). Και αυτό γιατί κανείς δεν σκέφτηκε το αυτονόητο, ότι δηλαδή σε τίποτε δεν θα χρησίμευε στον κ. Γ. Παπανδρέου μια (άτυπη) επαναβεβαίωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του, αν τυχόν έχανε τη μάχη της 11ης Νοεμβρίου για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

– Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουότσον, που θα ΄λεγε κι ο μεγάλος ντετέκτιβ.