Το πνεύμα του τόνου 

Σεπτέμβρης

Λείπεις βέβαια από τον τόπο σου 54 χρόνια και είναι αδύνατο να ξαναβρείς τους ίδιους ανθρώπους όπως ήταν τότε. Τα σπίτια γερνούν σαν τους ανθρώπους, αλλά τουλάχιστον ρίχνουν τον παλιό σοβά, τα ξαναβάφουν, αλλάζουν τις πόρτες και τα παράθυρα, υψώνουν και έναν δεύτερο όροφο κι εκεί που ήταν κάποτε ερείπια, χτίζονται νέα σπίτια.

Πολλούς θα τους επισκεφθείς σιωπηλά στις υπέργειες ή υπόγειες κρύπτες τους, θα ξαναδιαβάσεις τις μπρούντζινες επιγραφές στις πόρτες, θα περάσεις τους ίδιους δρόμους, όπως κάποτε με τους αρχαίους συμμαθητές, αλλά ποτέ δεν θα χτυπήσεις το ρόπτρο μιας πόρτας που τώρα κατοικούν άγνωστοι.

Μοιραία γίνεσαι ένας από εκείνους που συμμετέχουν στην τελετή μιας ανθρωποθυσίας: των δικών σου, των παλαιών γειτόνων, της δικής σου παιδικής ηλικίας. Οι επιστήμονες λένε ότι σε 50 χρόνια η θάλασσα θ΄ ανέβει κάμποσα μέτρα και θα ρουφήξει πολλές ομορφιές και πολλές αθλιότητες στον κόσμο. Στον απήγανο λένε ή με τον απήγανο;

Και με τη δικαιοσύνη τίνος; Λέτε να υπάρχει πράγματι δικαιοσύνη στον κόσμο όπως υποστήριξε στη σπαρακτική συνέντευξή του ο αγαπητός Π. Κοροβέσης; Έτσι φαίνεται.

Σεπτέμβρης. Βλέπω τα πρωτάκια που πηγαίνουν τρακαρισμένα στο σχολείο. Είναι φυσικά το μέλλον.

Μήπως όμως τα κλείσαμε από τώρα σε άλλο γραμματικό «χρόνο» και μπερδεύουμε τον μέλλοντα με τον αόριστο και τον υπερσυντέλικο;