Μια δολοφονία με βραβείο

Ο τυχαίος φόνος ενός Αλβανού λαθρομετανάστη και η συμφιλίωση διαφορετικών πολιτισμών συνυπάρχουν στο μικρού μήκους «Πέρασμα», που κέρδισε το α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ Δράμας
«Το ωραιότερο βραβείο είναι αυτό του κοινού και χαίρομαι που στην προβολή της ταινίας μου ένιωθα ότι οι θεατές παρακολουθούσαν την ιστορία της με προσήλωση. Συγκινήθηκα με το χειροκρότημά τους», μας είπε χθες ο φετινός βραβευμένος του Φεστιβάλ Δράμας Γιάννης Κατσάμπουλας στον δρόμο του γυρισμού για την Αθήνα.

Ο Γιάννης Κατσάμπουλας μπορεί να είναι «παιδί της πόλης», αλλά η ιστορία του «Περάσματος» διαδραματίζεται σε χιονισμένα συνοριακά βουνά όπου ένας κυνηγός σκοτώνει κατά λάθος έναν λαθρομετανάστη- προφανώς Αλβανό. Γιατί; Είχε προηγουμένως γίνει μάρτυρας σε μια συναλλαγή εμπόρων ναρκωτικών οι οποίοι τον κυνήγησαν, αλλά τελικά την πλήρωσε ο λαθρομετανάστης καθώς νόμιζε ότι είναι ένας από αυτούς και τον πυροβόλησε. Μόλις όμως σκύβει πάνω από το πτώμα αντικρύζει δίπλα του δύο μικρά παιδιά, τους γιους του νεκρού, τα οποία θα πάρει μαζί του. Η συνύπαρξή τους όμως θα είναι πολύ δύσκολη, καθώς το ένα θα επιχειρήσει να τον σκοτώσει ζητώντας εκδίκηση για τη δολοφονία του πατέρα του.

Γιατί ασχοληθήκατε με μια δολοφονία λαθρομετανάστη;

«Μου αρέσει να κάνω ταινίες που να έχουν κοινωνικό αντίκρυσμα, να ακουμπάνε στον κοινωνικό περίγυρο, να μην είναι ξεκομμένες από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό δεν σημαίνει ότι τέτοιου είδους ταινίες καταγράφουν ρεαλιστικά και αυτόματα την πραγματικότητα. Η ιδέα για το ΄΄Πέρασμα” γεννήθηκε από την επιθυμία μου να κάνω ένα φιλμ μέσα σε αυθεντικά άγριες συνθήκες της φύσης και να περιγράψω πώς επηρεάζεται και αντιδρά ο άνθρωπος που δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με το περιβάλλον και φτάνει στα άκρα. Εδώ, το χιονισμένο βουνό, η άγνωστη φύση και το μυστήριο που πιθανόν κρύβει, καθορίζουν τη συμπεριφορά των ηρώων».

Σινεμά στα άκρα, λοιπόν;
«Δεν έχω πολύ λόγο στην ταινία. Έχω κουραστεί από τις ταινίες που είναι ρεαλιστικές και καταγράφουν κατά γράμμα την καθημερινότητα φλυαρώντας διαρκώς- κυρίως αυτές της τηλεόρασης. Το σινεμά πάνω απ΄ όλα είναι εικόνα. Θέλω να κάνω ταινίες που να μη βασίζονται στον λόγο, αλλά στην ατμόσφαιρα, στα βλέμματα, στις καταστάσεις – γι΄ αυτό και οι αγαπημένοι μου σκηνοθέτες είναι οι Αντονιόνι, Βέντερς, Κισλόφσκι».

Ο χρόνος τρέχει και ο 43χρονος Γιάννης Κατσάμπουλας νιώθει πως πλησιάζει η ώρα να κάνει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. «Θέλω η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου να αφορά μια συγκεκριμένη κοινωνική πραγματικότητα, την Ελλάδα, τον τόπο στον οποίο ζω. Μια ανθρώπινη ταινία που να προσφέρει συγκίνηση, χωρίς να γίνεται μελό, να αγγίζει τον θεατή».

Αλήθεια, κάνεις ταινίες για σένα ή για τους θεατές;

«Αυτό είναι ένα ψευτοδίλημμα, γιατί μόνο αν κάνεις κάτι που αρέσει σε εσένα, που μέσα του κλείνεις την ψυχή σου και την αγωνία σου, μπορεί να βρει ανταπόκριση από το κοινό. Δεν με ενδιαφέρει να κάνω ένα φιλμ που εκ των προτέρων σκέφτομαι μόνο πώς θα έχει εμπορική επιτυχία».


Ποιος είναι

Γεννημένος το 1964 στην Αθήνα, ο Γιάννης Κατσάμπουλας έχει μακρά θητεία στις ταινίες μικρού μήκους. Πριν από το φετινό «Πέρασμα», με το οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας- 4.500

ευρώ-, είχε γυρίσει τον «Ανθρωπάκο» (η πρώτη του, το 1993), το ντοκιμαντέρ «Σκουριασμένες εικόνες» το 1997 και τη «Χαραυγή» το 2003, οι οποίες έχουν επίσης βραβευτεί. Επαγγελματικά ασχολείται με το μοντάζ- παλαιότερα σε διαφημιστικά φιλμάκια και τώρα σε ταινίες («Αγρύπνια» του Νίκου Γραμματικού).


«Ας μη ζητάμε θαύματα»

Πώς βλέπει ο Γιάννης Κατσάμπουλας το σημερινό ελληνικό σινεμά, που λέγεται ότι είναι πλέον σε τροχιά αποκατάστασης της σχέσης του με το ευρύ κοινό; «Έχω την αίσθηση πως το ελληνικό σινεμά πάει καλά, τόσο εδώ, όσο και στο εξωτερικό, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών. Ότι δηλαδή η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα και δεν μπορούμε να περιμένουμε και να ζητάμε από τον ελληνικό κινηματογράφο να κάνει θαύματα. Κάθε χρόνο όλο και πιο πολλές ταινίες μας ΄΄επικοινωνούν΄΄ με τους θεατές. Και δεν μιλάω για τις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες, που και αυτές χρειάζονται και είναι πολύ καλό που υπάρχουν, αναφέρομαι σε ταινίες που “συνομιλούν” με τον θεατή».