Ζητείται συνομιλητής

Θα μου πείτε τι περιμένω; Μήπως περιμένω από την πολιτική να θεραπεύσει τις υπαρξιακές μου ανασφάλειες; Λίγο δύσκολο θα μου πείτε. Πάντα ήταν δύσκολο απλώς δεν το ξέραμε, τουλάχιστον τότε στα νιάτα μας που διψούσαμε για πολιτική επειδή μας την είχαν στερήσει.

Τίποτε δεν περιμένω. Ή μάλλον περιμένω το ελάχιστο, αυτό που ψάχνω και τώρα που γράφω, να βρω κάποιον συνομιλητή, κάποιον με τον οποίο θα μπορώ να μοιραστώ τη σημασία των λέξεων που εκφέρω, να μοιραστώ τις ανασφάλειές μου, τους φόβους μου, την απαισιοδοξία μου και την κατά βάθος αισιοδοξία μου.

Γιατί όσο τους βλέπω να στέκουν απέναντί μου με την αυταρέσκεια του ανθρώπου που ξέρει πως είσαι αναγκασμένος να τον ακούσεις, με την αυτοπεποίθηση του ομιλητή που πιστεύει πως ό,τι λέξη περάσει από το στόμα του θα σε αγγίξει, τόσο περισσότερο φοβάμαι το καημένο.